Το φως χορεύει στο Διάστημα

Είναι απαράμιλλης ομορφιάς το Βόρειο Σέλας. Πώς όμως δημιουργείται και πότε αρχίζει ο χορός του στον ουρανό; Πώς μπορεί να προβλεφθεί και γιατί αλλάζουν τα κύματά του, από κύματα φωτός σε κύματα χρώματος; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα ελπίζουν να απαντήσουν οι επιστήμονες με την αποστολή, σήμερα το απόγευμα, πέντε μικρών διαστημικών οχημάτων στο Διάστημα. Είναι η αποστολή «Θέμις».

Πέντε όμοια διαστημικά οχήματα θα εκτοξευτούν ταυτόχρονα σήμερα από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ στη Φλόριντα με τη βοήθεια του πυραύλου Δέλτα ΙΙ. Δύο από τα σκάφη αυτά θα τεθούν σε τροχιά γύρω από τη Γη στο ένα έκτο της απόστασης μέχρι το φεγγάρι, ενώ άλλα δύο θα τεθούν περίπου στο μέσο ανάμεσα στη Γη και τη Σελήνη. Το πέμπτο, σύμφωνα με τη ΝΑSΑ, θα παραμείνει εφεδρικό για να αντικαταστήσει κάποιο από τα άλλα τέσσερα, σε περίπτωση που υποστεί ζημιά. Αυτά τα οχήματα θα βοηθήσουν τους επιστήμονες να προβλέπουν καλύτερα τις… καιρικές συνθήκες του Διαστήματος, που σημαίνει καλύτερη πρόβλεψη για το τι θα συμβεί και

ΑURΟRΑ ΒΟRΕΑLΙS

Το Βόρειο Σέλας είναι οπτική αναπαράσταση της αναταραχής που επικρατεί στο μαγνητικό πεδίο της Γης

στη γειτονιά της Γης- στοιχείο πολύ σημαντικό για τις επικοινωνίες μέσω δορυφόρων.

Πανδαισία
Το Βόρειο Σέλας- aurora borealis- είναι μια οπτική αναπαράσταση της αναταραχής που επικρατεί στο μαγνητικό πεδίο της Γης. Ο ήλιος, στέλνει συνεχώς ενεργειακές ακτίνες στον πλανήτη μας, με αποτέλεσμα κάποια ποσότητα από αυτές να αποθηκεύεται από το μαγνητικό πεδίο σε ύψος που ξεπερνά τα 10.000 χλμ από την επιφάνεια. Το πεδίο αυτό δημιουργεί ένα προστατευτικό κλοιό για τη Γη στο Διάστημα- η αποκαλούμενη μαγνητόσφαιρακατά της ισχυρότατης και επικίνδυνης ακτινοβολίας που προέρχεται από τον ήλιο. Ωστόσο, περιστασιακά, το πεδίο εκλύει την ενέργεια που έχει αποθηκεύσει και κατακλύζει με ηλεκτρόνια την ανώτερη ατμόσφαιρα. Όταν αυτά συγκρούονται με τα μόρια του αέρα, η ενέργεια που απελευθερώνεται προκαλεί το εντυπωσιακό θέαμα του Βόρειου Σέλαος. Οι διάφοροι χρωματισμοί του προκύπτουν ανάλογα με την ταχύτητα των ηλεκτρονίων που προσκρούουν κυρίως στο οξυγόνο και το άζωτο της ιονόσφαιρας. Για παράδειγμα, σε μεγάλα ύψη (πάνω από 320 χλμ), το οξυγόνο είναι η πηγή του του κόκκινου σέλαος. Η ενέργεια
Τις περισσότερες φορές το Σέλας ακολουθεί μια σταθερή τροχιά από την Ανατολή προς τη Δύση, όμως κατά διαστήματα η ενέργεια που απελευθερώνεται από το μαγνητικό πεδίο εντείνεται και παίρνει τη μορφή υποκαταιγίδας. «Είναι πολύ ενδιαφέρον όταν αρχίζει μια υποκαταιγίδα- χαρακτηριστικό της είναι η λάμψη της και μέσα σε 30 δευτερόλεπτα αρχίζει το ταξίδι της προς το Βορρά ώσπου καταλαμβάνει ολόκληρο τον ουρανό και διαλύεται σε μικρά κομμάτια», επισημαίνει ο Βασίλης Αγγελόπουλος από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, από τους επικεφαλής ερευνητές της Θέμιδος. Μέχρι και σήμερα πάντως, η ακολουθία των γεγονότων που οδηγούν στην υποκαταιγίδα παραμένει άγνωστη στους ειδικούς. «Το πρόβλημα ήταν πως ένας μεμονωμένος δορυφόρος δεν ήταν ποτέ ως τώρα σε θέση να εντοπίσει τι ακριβώς προκαλούσε αυτή τη διαδικασία», τονίζει ο Αγγελόπουλος και προσθέτει πως η σημασία της παρατήρησης και καταγραφής του φαινομένου των υποκαταιγίδων έχει μεγάλη επιστημονική σημασία και για έναν άλλο λόγο: «Όπως οι μετεωρολόγοι μελετούν τους κυκλώνες για να κατανοήσουν τις μεγάλες ηλεκτρικές καταιγίδες, έτσι κι εμείς μελετούμε τις υποκαταιγίδες για να αποκτήσουμε καλύτερη γνώση για τις μεγάλες διαστημικές καταιγίδες».