το πνεύμα του τόνου

Άσυλο λαθρεμπορίου

Στη γειτονιά μου γίνεται κάθε χρόνο στη γιορτή του Αγίου Χαραλάμπους πανήγυρις με δεκάδες πραματευτάδες, που καταλαμβάνουν τουλάχιστον τρεις δρόμους γύρω από τον ναό που εορτάζει.

Ρωτώντας έμαθα πως οι μικρέμποροι αυτοί πληρώνουν ενοίκιο στον Δήμο και, βέβαια, έχουν βιβλία της Εφορίας, αφού αντιμετωπίζονται, σωστά, ως καταστηματάρχες χωρίς συγκεκριμένη και σταθερή έδρα.

Σκέφτομαι λοιπόν ότι οι ανάλογοι φοιτητέςπραματευτάδες που κατακλύζουν τις ελληνικές πανεπιστημιουπόλεις, καλυπτόμενοι από την αυθαίρετη διεύρυνση του ορισμού του Ασύλου, είναι έμποροι παράνομοι και φοροφυγάδες. Διότι στα ποικίλα τραπεζάκια εκτίθενται και πωλούνται περίπου τα ίδια προϊόντα που βρίσκει κανείς στις εμποροπανηγύρεις:

κοσμήματα, βιβλία, και, βέβαια, παράνομες κασέτες και CD μουσικής. Τίποτα από αυτά δεν είναι δημιούργημα του πωλητή-φοιτητή (;) αλλά προϊόν που διοχετεύεται από αποθήκες (σαφώς παράνομες) διαφόρων νονών της αγοράς. Έτσι το διαβόητο Άσυλο από χώρος διακίνησης ιδεών κατάντησε αγορά διακίνησης λαθραίων προϊόντων, πιθανώς και άλλων υποκειμένων σε πάγιες απαγορεύσεις της Πολιτείας. Καλά, Αστυνομία να μη μπει στα ΑΕΙ. Ούτε Αγορανομία και Εφορία;