Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Το ζάπινγκ της ζαρντινιέρας

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Διαβάζω στην εφημερίδα σας ότι τα νησιά Μακρόνησος και Γυάρος, κηρυγμένα ως ιστορικοί τόποι (επομένως υπό κρατική προστασία) έχουν γίνει βοσκότοποι (μικρό το κακό) και- το χειρότεροέχουν γεμίσει από άθλια παράνομα κτίσματα και αυτοκίνητα σαράβαλα, κάτι το οποίο δεν αποτελεί απλά παρανομία, αλλά βαριά προσβολή στην ιστορική μνήμη. Οι συναρμόδιες κρατικές υπηρεσίες (υπουργείο Πολιτισμού, Περιφέρειες κ.ά.) αδυνατούν ή δεν θέλουν να εφαρμόσουν τον νόμο. Νομίζω ότι υπάρχει μια λύση για να διατηρηθεί και ο λόγος κήρυξης ως ιστορικών τόπων των νησιών: Να ξαναγίνουν άμεσα τόποι εξορίας όσων δεν πειθαρχούν στον κ. Πολύδωρα, στην κ. Γιαννάκου, στον κ. Αλογοσκούφη και βεβαίως στον ανιψιό του μεγάλου θείου. Αυτό άλλωστε θα είναι σύμφωνο με την πολιτική κληρονομιά και την (έστω και μη ομολογουμένη) κρυφή επιθυμία του κυβερνώντος κόμματος. Τι λες; Δεν είναι καλή ιδέα;

Υμέτερος, Μιχάλης Ελ.

< Αχ, αγαπητέ Μιχάλη. Τι ωραία που τα λέτε.

Στολισμένα με ζαρντινιέρες (που ως γνωστόν είναι και γουρούνες και δολοφόνες) τα νησιά να περιμένουν τους εξόριστους του κυρίου Βύρωνα… Αχ, αλλά τα λέμε και πάνω που ξεκινάμε να αλλάξουμε κάπως τον κόσμο, καταλήγουμε πάλι να αλλάζουμε κανάλια (και τσουπ, νάτον, νάτον τον κύριο Βύρωνα με την εικόνα της Παναγιάς στα χέρια).


Σεμνότατα και ταπεινότατα

Αγαπητή Φοίβη, Υπόθεση εργασίας:

1. Έχεις κάνει την οικογένειά σου και παιδιά. Εσύ και η «κυρία» σου έχετε περάσει 20-25 χρόνια μαζί. Όλα καλά.

2. Η «κυρία» στα 45-50 ξαφνικά τα φτιάχνει με τον γηραιότατο πρόεδρο της εταιρείας «Ψ Α.Ε.».

Προφανώς δεν «λιμπίστηκε» τα νιάτα του αλλά κάτι άλλο.

3. Η «κυρία» σου τον φέρνει και στο σπίτι!

Διαλύθηκε το σπίτι σου, τα παιδιά σου ξέρουν ότι η «κυρία» σου έχει γκόμενο τον πρόεδρο.

4. Ο γέρων στέλνει την κυρία του και το παιδί του στο Λονδίνο και ευκαιρίας δοθείσης κάνει ένα απόγευμα βίζιτα στο σπίτι της «κυρίας» σου, και ο ιδιωτικός ντετέκτιβ που έχεις βάλει σε ειδοποιεί ότι ο εν λόγω πρόεδρος είναι στο σπίτι με την «κυρία» σου για «καφέ».

5. Ο άνθρωπος δεν θέλει πολύ να πάρει «ανάποδες». Πάει σπίτι και περιμένει να βγει για να ζητήσει εξηγήσεις. Η προεδράρα βγαίνει και του λέει «Άσε ρε τσόφλι, που θα σου δώσω εξηγήσεις. Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Ε, του δίνεις μερικές μπουνιές ή όχι; Μήπως πρέπει να φάει και μερικές μπουνιές η «κυρία» σου;

Θέλω να σου δηλώσω απερίφραστα ότι ποτέ στη ζωή μου δεν έδωσα μπουνιές, αλλά δυο μέρες τώρα προσπαθώ να μπω στο κοστούμι του κυρίου της «κυρίας». Στη σημερινή Ελλάδα όλα γίνονται σεμνά και ταπεινά. Και φυσικά «ο νεκρός δεδικαίωται», Είμαι λάθος;

Φιλικά, Τάκης Συνοδ.

< Ώρα να μας αρχίσετε και τις μαντινάδες, αγαπητέ Τάκη, για το πώς «κολλούσε ένσημα κατ΄ οίκον» και άλλα τέτοια άνοστα. Θα σας πάω στην Τατιάααααααανααααα!


Μηηηηη, το εθνικό σουβλατζήδικο συσκέπτεται

Εδέησαν. Να το βάλουν κάτω, να το σκεφτούν καλά καλά και να πουν- προσέξτε: μόνον να πουν! – πως θα το κάνουν πράξη.

Λες και τόσον καιρό που είχαν γίνει διαγωνισμοί, μελέτες, τροποποιήσεις και κόντρα τροποποιήσεις δεν ήταν για να κάνουν πράξη την ανάπλαση της πλατείας Μοναστηρακίου, της πιο πολυσύχναστης και πιο άθλιας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

Λες και τόσον καιρό δεν έβλεπαν το αντιαισθητικό και παμβρώμικο τσιμεντάρισμα, τα βουνά από σκουπίδια (συν τους ογκώδεις αντιαισθητικούς κάδους, χορηγία στο ανασούμπουρδο του… ιστορικού περιβάλλοντος από τον Δήμο Αθηναίων), τα παρκαρισμένα άπειρα μηχανάκια, τους ανασούμπουρδους μικροπωλητές και κυρίως το απέραντο σκυλάδικοσουβλατζήδικο στο οποίο έχει μετατραπεί η πλατεία.

Βράδια καλοκαιριού και ποιος δεν θυμάται τα ατάκτως ερριμμένα τραπεζάκια παρακείμενου σουβλατζήδικουετοιματζήδικου-βιομηχανίας λίγδας (στη συσκευασία του ενός) που έπαιξε καθοριστικό ρόλο (ίσως λόγω συστατικών) στη νεώτερη πολιτική ζωή του τόπου, με συναντήσεις υψίστης σημασίας γαστρίμαργων πολιτικών ανδρών. Και ποιος δεν θυμάται τις γκαρίλες από παρακείμενο μπουζουξήδικο (να το πει κανείς;)σκυλάδικο-ξεφωνάδικο, σε κακής ποιότητας μεγάφωνα από ταλαίπωρους ωδειοσπουδαγμένους (λέμε τώρα) αοιδούς (ο Θεός να τους κάνει)

που έσκιζαν τον αέρα και τρυπούσαν τα τύμπανα των χιλιάδων επισκεπτών στο, ας πούμε, τσακίρ κέφι, προς… τέρψιν και συμμόρφωσιν (βοήθειααααααααα!).

Είπαν λοιπόν από το 1999 που προκηρύχθηκε ο διαγωνισμός για τη μελέτη ανάπλασης και το 2000 που υπογράφτηκε να θυμηθούν την ταλαίπωρη, δύσμοιρη και άθλια πλατεία (που ο δήμος την έχει φαίνεται τιμή και καμάρι τουως ιδανικό τόπο συνεύρεσης για τους ντεμέκ μάγκες της αστυνομίας του;). Και να βάλουν μπροστά την- ας πούμεανάπλαση.

Θα την κάνουν έτσι, θα την κάνουν αλλιώς, βρήκαν και το μείγμα για το δάπεδο στον πεζόδρομο (που έριζαν οι της Αρχαιολογικής Ενοποίησης με τους μελετητές…). Ένα μόνον δεν διευκρίνισαν. Αν τελικά ύστερα απ΄ όλα αυτά θα αφήσουν αλώβητο το εθνικό σουβλατζήδικο και τα τραπεζάκια του, μνημείο στη σύγχρονη πολιτική ιστορία (που τη θέλει τη λίγδα της για να σκεφτεί και να πολιτικοαποφασίσει)…

Φοίβη