[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αν δεν ανασκουμπωθούμε όλοι μας…

Τυχαία πέφτει το μάτι μου και διαβάζω πως το πολυθρύλητο νέο στάδιο του Γουέμπλεϊ στο Λονδίνο, που θα έπρεπε να είναι έτοιμο εδώ και καιρό, υπάρχει κίνδυνος να μην ολοκληρωθεί εγκαίρως ώστε να φιλοξενήσει τον τελικό του Κυπέλλου ποδοσφαίρου τον Μάιο. Κάτι μου θυμίζει αυτός ο αγώνας δρόμος προετοιμασίας σταδίων… Μια εποχή, δυόμισι χρόνια πριν, που ολόκληρη η Αθήνα ήταν ένα απέραντο τρελό εργοτάξιο και ουκ ολίγες χώρες- προεξαρχούσης της Βρετανίας- κινδυνολογούσαν και, σε βαθμό παρεξηγήσιμο, επέκριναν αφ΄ υψηλού. Δεν μας έφταιγαν εκείνοι όμως για τον τρομερό αντίκτυπο και την επιρροή που αυτές οι επικρίσεις είχαν πάνω μας. Όπως και τα πάθη, έτσι και οι εμπάθειες μέσα στη ζωή είναι, το ίδιο και τα συμφέροντα και οι σκοπιμότητες. Εμείς φταίγαμε. Ή μάλλον εμείς φταίμε, γιατί, δυστυχώς, αυτή είναι η διαχρονική μας πραγματικότητα: η ψυχή των μισών εξ ημών λαχταράει τον έπαινο, την επιδοκιμασία, την αποδοχή των «άλλων», των ξένων- και επομένως ανώτερων;- και οι άλλοι μισοί θεωρούμε πως όλοι μάς χρωστάνε και βλέπουμε σε κάθε ενέργεια που δεν είναι προς το εθνικό συμφέρον μας να εξυφαίνονται «σκοτεινές συνωμοσίες» εις βάρος μας.

Κάπως έτσι γενικώς πορευόμαστε προς το μέλλον: από τη μια, με κοινωνικές ευγένειες, «ευρωπαϊκό αέρα» ή «αμερικανικά εύσημα» και έμπρακτη υποχωρητικότητα για να γίνουμε αρεστοί, και από την άλλη, με ελληνικό «τσαμπουκά» και εν γένει υπερφίαλη και αδιέξοδη στάση. Μπορεί να ντυνόμαστε με την τελευταία λέξη της μόδας και να είμαστε από τις πρώτες χώρες του κόσμου σε αγορές κινητών τηλεφώνων, μοντέρνοι σε όλα εκτός από μυαλά, όμως η αλήθεια είναι ότι στεκόμαστε αδρανείς μπροστά σε έναν κόσμο που αλλάζει και μονάχα η ιδέα του ατομικού γρήγορου χρέους μάς εμπνέει. Και με τρομάζεις όταν με πόνο και πάθος μού λες πως αν δεν ανασκουμπωθούμε όλοι μας, πολιτικοί και πολίτες, πάμε ολοταχώς να καταντήσουμε το θέρετρο των Ευρωπαίων, σερβίροντας τζατζίκι και μουσακά, και do you like the Greece… Αλλά έχεις δίκιο.