[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πουλάνε επικοινωνιακά «μεταρρυθμίσεις»

ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ του 2001 η Ελλάδα κλείδωσε την ισοτιμία της δραχμής με αυτήν του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος. Την επόμενη Πρωτοχρονιά, μέσα σε πανηγυρικό κλίμα, οι Έλληνες πήραν στα χέρια τους τα πρώτα χαρτονομίσματα και κέρματα του ευρώ. Πολλοί πίστεψαν τότε ότι η ένταξη της Ελλάδας στο κλαμπ του κοινού νομίσματος ήταν η κατάληξη μιας μακράς πορείας, κατά τη διάρκεια της οποίας επιτεύχθηκαν κάποιοι στόχοι που σταθεροποίησαν την οικονομία. Είχαν προηγουμένως συγκρατηθεί τα ελλείμματα και το δημόσιο χρέος, ψαλιδίστηκε ο πληθωρισμός και έπεσαν τα επιτόκια.

Όμως τα επιτεύγματα αυτά δεν ήταν ο τερματισμός μιας πορείας πραγματικής ανάπτυξης της οικονομίας. ΄Ηταν η αρχή. ΄Ηταν ένα δύσκολο στοίχημα, μια μακροπρόθεσμη υποχρέωση που αν δεν την εκπληρώσει η ελληνική οικονομία, αργά και βασανιστικά θα τιμωρηθεί.

Χωρίς το όπλο της διολίσθησης και της υποτίμησης του νομίσματος που παραδοσιακά χρησιμοποιούσε η Ελλάδα για να διορθώνει τεχνητά την ανταγωνιστικότητά της, η ανταγωνιστικότητα θα έπρεπε να διορθώνεται με άλλα, πραγματικά μέσα. Η κυβέρνηση κρύβεται πίσω από τους ομολογουμένως υψηλούς ρυθμούς μεγέθυνσης του εθνικού εισοδήματος και πουλάει επικοινωνιακά «μεταρρυθμίσεις» που υποτίθεται ότι θα βάλουν την οικονομία σε δρόμο πραγματικής ανάπτυξης. Πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι ούτε η μετοχοποίηση ούτε η ιδιωτικοποίηση. Δεν είναι σίγουρα ούτε η δραστική μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων, χωρίς την υποχρέωση πραγματοποίησης επενδύσεων από την πλευρά τους. Δεν είναι ούτε οι γενναιόδωρες επιδοτήσεις των αναπτυξιακών νόμων.

Πραγματικές μεταρρυθμίσεις είναι αυτές που οδηγούν σε αύξηση της παραγωγικότητας, σε δημιουργία ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών με υψηλή προστιθέμενη αξία που θα τα έκανε εξαγώγιμα και ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές, σε πραγματική δημοσιονομική εξυγίανση και συγκράτηση του δημοσίου χρέους. Και όλα αυτά όχι για τους αριθμούς. Αλλά για τους ανθρώπους. Μέσα από την αύξηση της παραγωγικότητας θα ερχόταν και η εισοδηματική βελτίωση των εργαζομένων, από την αύξηση των εξαγωγών θα αυξανόταν το εγχώριο εισόδημα το οποίο θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει πολιτικές για τους ανέργους και τους φτωχούς και μέσα από τη δημοσιονομική βελτίωση θα δημιουργούνταν οι προϋποθέσεις για να ανασάνουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις από τη βαρύτατη φορολογία που πληρώνουν.