[ ΑΙΧΜΕΣ ] Πασατέμπος

ΑΝ, ΜΕ ΟΣΑ γίνονται στα ελληνικά γήπεδα, με τις παράγκες των παραγόντων, τα καζίκια των διαιτητών και τα ντου των χουλιγκάνων, βγω και πω πως είναι απαράδεκτο να μπαίνουν τζαμπατζήδες κάθε Κυριακή, που τρυπώνουν στα λεφούσια των οργανωμένων, ή πως πρέπει να πληρώνουν Εφορία όσοι πουλάνε πασατέμπο και αναψυκτικά στις κερκίδες, θα έχω πει κάτι προφανώς σωστό. Αλλά μάλλον θα γελάσετε μαζί μου.

Αν, πάλι, σε ένα πανεπιστήμιο, του οποίου η χρηματοδότηση βρίσκεται κάτω από το μισό του μέσου όρου των χωρών του ΟΟΣΑ, στο οποίο η αναλογία διδασκόντων-διδασκομένων είναι 10-12 φορές μεγαλύτερη της διεθνώς αποδεκτής αναλογίας, τη διοίκηση του οποίου σέρνει ο υπουργός από τη μύτη (κι από την τσέπη), στο οποίο κανείς δεν αξιολογεί κανέναν, διδάσκοντα ή διδασκόμενο, και στο οποίο κανείς- ούτε οι φοιτητές, ούτε οι καθηγητές, ούτε τα απαξιωμένα κόμματαδεν έχει το κύρος και το κίνητρο να προτείνει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αν σ΄ ένα τέτοιο πανεπιστήμιο βγω και πω ότι πρέπει να γίνει κάτι με την κατάχρηση του ασύλου ή την αντιμετώπιση παραβατικών συμπεριφορών εντός πανεπιστημιακών χώρων, δίκιο θα έχω. Αλλά πού να το βρω;

Αν μάλιστα κάποιος φιλοδοξεί να γίνει αξιόπιστος συνομιλητής των ακαδημαϊκών ομάδων συμφερόντων, μεσολαβητής ανάμεσά τους και εμπνευστής μιας προσπάθειας εξόδου του πανεπιστημίου από τη βαριά του κρίση, τότε προφανώς κάνει κακό στη φιλοδοξία του, ανοίγοντας καινούργια, δευτερεύοντα θέματα για καβγά, αντί να προτείνει λύσεις. Όταν το έκανε ο κ. Πολύδωρας, καταλάβαινα γιατί το κάνει. Γιατί η κυβέρνησή του δεν θέλει στ΄ αλήθεια να αλλάξει το πανεπιστήμιο, θέλει να κερδίσει τις εκλογές. Και χρησιμοποιεί το πανεπιστήμιο ως μπαμπούλα για να τρομάξει και να συσπειρώσει τους νοικοκυραίους ψηφοφόρους. Μα όταν το κάνει ένας άνθρωπος του οποίου την πολιτική ευφυΐα θαυμάζω, ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τίποτε.