[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Πάνε περίπατο…

Η ΕΞΑΓΓΕΛΙΑ της υπουργού Τουριστικής Ανάπτυξης για τη δημιουργία ενός ενιαίου περιπάτου από τον Φλοίσβο έως τη Γλυφάδα δημιούργησε αίσθηση. Ήρθε δε σε μιαν εποχή όπου ενώ απουσιάζει πλήρως ο διάλογος για τον δημόσιο χώρο λαμβάνονται ιδιαίτερα σημαντικές αποφάσεις για τα τελευταία εναπομείναντα κομμάτια του στην Αττική. Ελληνικό, Ελαιώνας, πρώην Ιππόδρομος, ο χώρος μεταξύ του Μπιτς Βόλεϊ και του Σταδίου Ειρήνης και Φιλίας, αλλά και η περιοχή της Δυτικής Αττικής κοντά στην Αττική Οδό είναι πολύτιμοι χώροι που τώρα σχεδιάζονται και την επόμενη δεκαετία θα έχουν αλλάξει τον χάρτη. Αποφάσεις που αλλού προχωρούν με πρωτοφανώς ταχείς διαδικασίες (παράδειγμα στον Ελαιώνα με τη μεταστέγαση του γηπέδου του Παναθηναϊκού) και αλλού με βήμα χελώνας (οικόπεδο πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό). Αποφάσεις που μέχρι στιγμής έχουν επίκεντρο κυρίως την επιχειρηματικότητα και λιγότερο τη διασφάλιση του δημόσιου χώρου.

Η υπόθεση της ενοποίησης της παραλίας σε περίπατο είναι μια ιδιαίτερα πονεμένη ιστορία. Μια ιστορία όπου ο δημόσιος χώρος (η παραλία), αυτό το κοινωνικό αγαθό, έχει κακοποιηθεί πλήρως και πολλαπλώς από όλους. Ένας χώρος κατ΄ αρχήν κατακερματισμένος αφού άλλα κομμάτια του ανήκουν στα Τουριστικά Ακίνητα και έχουν περάσει με μισθώσεις σε ιδιώτες, άλλα στην Κτηματική Εταιρεία και άλλα στους δήμους.

Η μοναδική δε προσπάθεια που έγινε από πλευράς ΥΠΕΧΩΔΕ την περίοδο 2001- 2003 για να μπει τάξη στην παραλία κατέληξε στα βράχια του Σαρωνικού! Πιέσεις και συμφέροντα εμπόδισαν τότε την εφαρμογή της βραβευθείσας από το ίδιο το υπουργείο μελέτης Γκρεγκότι- Διγενή. Αντιθέτως υλοποιήθηκαν μια χαρά η χάραξη του τραμ στην παραλιακή λεωφόρο και τα ολυμπιακά έργα που πρόσθεσαν τσιμέντο και εσωστρεφείς χρήσεις εκεί όπου σκάει το κύμα (Τάε Κβον Ντο στο Φάληρο). Δυόμισι χρόνια μετά οι παράνομοι καταληψίες της παραλίας που θα πρέπει να βάλουν λουκέτο σε μία πενταετία από την ψήφιση του προεδρικού διατάγματος όχι απλώς δεν ετοιμάζονται να φύγουν αλλά έχουν… διπλασιάσει τα τραπεζοκαθίσματά τους!

Οι δήμοι εξακολουθούν να σφυρίζουν αδιάφορα για τις υποχρεώσεις τους (π.χ. καθαριότητα και εξωραϊσμός των ελάχιστων πλέον ελεύθερα προσβάσιμων κομματιών) ενώ η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου και η Εταιρεία Τουριστικής Ανάπτυξης ασχολούνται κυρίως με τα προσδοκώμενα έσοδά τους από τις μισθώσεις.