ΠΑΙΔΙΑ ΣΕ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗ

«Θα πεινάσουν τα παιδιά»

Νηστικά κινδυνεύουν να μείνουν από μέρα σε μέρα τα 120 νοσηλευόμενα παιδιά στο Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παίδων Βούλας. Η κατάσταση που επικρατεί σ΄ ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα της χώρας είναι πέρα και έξω από κάθε περιγραφή.

Oι προμήθειες των τροφίμων είναι αυτή τη στιγμή ελάχιστες και αρκούν για λίγες μόνο μέρες- δέκα το πολύ- ενώ καθημερινά γίνονται περικοπές στο συσσίτιο των παιδιών για λόγους οικονομίας. Γιατροί στο ίδρυμα δεν υπάρχουν, με αποτέλεσμα να χάνονται, εν μιά νυκτί, παιδιά που θα μπορούσε να σωθούν. Ως ίδρυμα παιδιών που χρειάζεται σε 24ωρη βάση συγκεκριμένες ειδικότητες γιατρών, διαθέτει… οδοντίατρο και δερματολόγο αλλά δεν έχει ούτε παθολόγο, ούτε παιδίατρο, ούτε νευρολόγο, ούτε

ΧΩΡΙΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ

Το ίδρυμα παιδιών διαθέτει… οδοντίατρο και δερματολόγο, αλλά δεν έχει ούτε παθολόγο, ούτε παιδίατρο, ούτε νευρολόγο, ούτε φυσίατρο!

φυσίατρο. Τα παιδιά είναι αφημένα στην τύχη τους.

Σε πολλούς θαλάμους, ειδικά μικρών παιδιών, δεν υπάρχει τις νύχτες θέρμανση! Η σύμβαση με το συνεργείο καθαρισμού έχει λήξει από τον Δεκέμβριο και το πρόβλημα καθαριότητας στους θαλάμους των καθηλωμένων σε αναπηρικά καρότσια παιδιών είναι τραγικό. Αλλά τα ανήμπορα παιδιά κινδυνεύουν να μείνουν σε λίγες ημέρες και χωρίς νερό και ρεύμα, αφού οι λογαριασμοί είναι απλήρωτοι εδώ και καιρό και στοιβάζονται μαζί με τους υπόλοιπους στα γραφεία της ακέφαλης… διοίκησης του ιδρύματος!

Στο ΚΑΑΠ Βούλας βασιλεύει σήμερα η γραφειοκρατία, ενώ η αδιαφορία, ακόμα και για την επιβίωση των παιδιών, είναι εγκληματική: «Δεν έχουμε πλέον άλλη αντοχή και δεν μπορούμε να εφεύρουμε άλλες προσωρινές λύσεις» καταγγέλλει στα «ΝΕΑ» ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο ΚΑΑΠ Βούλας Στάθης Καρράς. Το ίδρυμα παραμένει ακέφαλο από τις 3 Οκτωβρίου 2006. Το υπουργείο Υγείας επιχείρησε δύο φορές να τοποθετήσει συνταξιούχους που δεν αποδέχθηκαν τη θέση, γιατί βάσει νόμου «ο διοικητής πρέπει να είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης και κανένας συνταξιούχος δεν δέχεται περικοπή της σύνταξής του κατά 30%» εξηγεί ο Στάθης Καρράς.

«Με δεμένα χέρια»
Τους τέσσερις τελευταίους μήνες τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο: «Χωρίς διοικητή δεν μπορεί να κινηθεί τίποτα! Άλλες συμβάσεις για προμήθειες τροφίμων και βασικών ειδών έχουν λήξει και άλλες λήγουν σύντομα. Τα χέρια μας είναι δεμένα: αδυνατούμε να κάνουμε νέους διαγωνισμούς για την ανανέωσή των συμβάσεων και λόγω της έλλειψης οικονομικών πόρων κάνουμε περικοπές ακόμα και στο φαγητό των παιδιών. Χτυπάμε τον κώδωνα του κινδύνου γιατί σε λίγες ημέρες δεν θα έχουμε απολύτως τίποτα στα ντουλάπια μας για να τα ταΐσουμε»!

Ο προϋπολογισμός του ιδρύματος για το 2007 δεν έχει ακόμα σταλεί προς έγκριση, αφού δεν υπάρχει η απαραίτητη υπογραφή του διοικητή. Διοικητικά συμβούλια δεν γίνονται και ουδείς μπορεί να αναλάβει τις γραφειοκρατικές ευθύνες. Ούτε για ασφάλιστρα
Τα συρτάρια των γραφείων των διοικητικών υπαλλήλων ξεχειλίζουν από απλήρωτα τιμολόγια που ξεπερνούν τα 700.000 ευρώ και καθώς περνούν οι προθεσμίες, οι προμηθευτές ζητούν τόκους. Σε λίγες ημέρες- στις 18 Φεβρουαρίουθα ακινητοποιηθούν και τα αυτοκίνητα του ιδρύματος, αφού δεν έχουν πληρωθεί τα ασφάλιστρα και οι οδηγοί δεν θα μπορούν να πραγματοποιούν τις καθημερινές μετακινήσεις των ανάπηρων παιδιών από και προς τα νοσοκομεία. «Τα παιδιά θα πεινάσουν»
«Ένας τακτικός διαγωνισμός χρειάζεται περίπου τρεις μήνες μέχρι να διεκπεραιωθεί» λέει η Γεωργία Τσίγκα, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο ΚΑΑΠ Βούλας: «Είναι βέβαιο ότι τα παιδιά θα πεινάσουν, αν δεν βρεθεί λύση. Η σύμβαση για τα είδη παντοπωλείου, που περιέχει σχεδόν ό,τι χρειάζονται στα μαγειρεία για το διαιτολόγιο των παιδιών- γάλα, ζυμαρικά, ρύζι, σάλτσες κ.λπ.-, έχει λήξει από τον Δεκέμβριο και οι προμήθειες που έχουμε αρκούν για λίγες ακόμη μέρες. Κι εμείς δεν έχουμε στείλει ακόμη ούτε τον προϋπολογισμό μας…».

Και οι συμβάσεις των ειδών για την ατομική καθαριότητα των παιδιών (πετσέτες, καλύμματα κλίνης κ.λπ.) έχουν λήξει. Το οδοντιατρείο δεν έχει τα απαραίτητα και οι νοσηλευτές δεν έχουν στολές εργασίας, ούτε τα ειδικά παπούτσια: «Αρκετές φορές τα πληρώνουν από την τσέπη τους, ενώ συχνά κάνουμε μεταξύ μας εράνους για να αγοράσουμε για τα παιδιά ουροσυλλέκτες πάνες ή γάζες…».


Σηκώνουν τα χέρια ψηλά

Τα παιδιά που σε ποσοστό 99% είναι καθηλωμένα σε αναπηρικά καρότσια και στα κρεβάτια τους περνάνε ιδιαίτερα δύσκολες ώρες στο ΚΑΑΠ Βούλας (πρώην ΠΙΚΠΑ). Όση προσπάθεια κι αν καταβάλλουν οι νοσηλευτές, δεν είναι θαυματοποιοί.

Π ρολαβαίνουν να πλύνουν και να αλλάξουν το ένα παιδί αλλά δεν μπορούν να κάνουν το ίδιο και για το διπλανό γιατί πρέπει να τρέξουν παραδίπλα όπου μια 26χρονη σχίζει διαρκώς τα στρώματα, τα σεντόνια και τις κάλτσες και τα τρώει. Δεν την έχουν δεμένη αλλά έχουν συνεχώς τον νου τους, μη συμβεί κάτι ανάλογο με αυτό που έγινε πριν από λίγες ημέρες σε ίδρυμα στην Κομοτηνή όπου 12χρονο παιδί πέθανε από πνιγμό γιατί έτρωγε τις πάνες του.

Στον 2ο θάλαμο, στο κτίριο Β, νοσηλεύονται 20 παιδιά που έχουν ηλικία από 7 έως 40 χρόνων. Μπαίνοντας στο κτίριο μετά την υποτιθέμενη «ρεσεψιόν», τα γραφεία και την τραπεζαρία, όπου μπορούν να τρώνε μόνο 3- 4 παιδιά, αριστερά υπάρχει ο πρώτος θάλαμος με 8 παιδιά ηλικίας 713 ετών. Όλα ανάπηρα, καθηλωμένα σε αναπηρικά καρότσια. Εκτός από τα κινητικά προβλήματα υπάρχουν και νοητικά.

Βαριά περιστατικά
Ακόμη χειρότερη είναι η εικόνα στον απέναντι θάλαμο όπου φιλοξενούνται έξι βαριά περιστατικά. Ένα παιδί πάσχει από διαβήτη και κάθε τρεις ώρες χρειάζεται μέτρηση και ειδική διατροφή. Είναι εντελώς κατάκοιτο με κατακλίσεις και αναπνευστικά προβλήματα. Το διπλανό έχει αιμολυτική αναιμία και χρειάζεται κάθε τόσο μεταφορά σε νοσοκομείο για μεταγγίσεις ενώ ακόμη μία κατάκοιτη κοπέλα είναι στο οξυγόνο όλο το 24ωρο. «Όλα αυτά τα παιδιά πρέπει να τα γυρίζουμε στο κρεβάτι 15- 20 φορές την ημέρα», λέει η Γεωργία Τσίγκα.

«Η κατάσταση είναι τραγική. Δεν κουνάνε χέρια ή πόδια. Για να τα ταΐσουμε, πρέπει να τα μεταφέρουμε στα καρότσια να μη μας πνιγούν. Συνήθως δεν έχουμε τραυματιοφορέα, ειδικά από το μεσημέρι και μετά και αναγκαζόμαστε να το κάνουμε μόνες μας… Εδώ βοηθάει μόνο ο Θεός». Δύο νοσηλεύτριες το πρωί για κάθε 20 παιδιά και από μία το απόγευμα και το βράδυ δεν επαρκούν ούτε για την επιτήρηση, πόσω μάλλον για την ουσιαστική φροντίδα των παιδιών που συχνά παραμένουν σε λερωμένα κρεβάτια με βρώμικα ρούχα και πάνες.

«Όλο και χειρότερα»
Η Ευθυμία Αρμάγου είναι μητέρα ενός 25χρονου με τετραπληγία και νοητική υστέρηση, ο οποίος είναι στο Ίδρυμα από 5 χρόνων. Μια φορά τον μήνα- όπως χθες- επισκέπτεται τον γιο της στον 2ο θάλαμο: «Δυστυχώς δεν μπορώ να έρχομαι πιο συχνά γιατί ζω στο Αγρίνιο με την υπόλοιπη οικογένειά μου», λέει. «Το παιδί μας ήταν σε τέτοια κατάσταση που δεν είχαμε άλλη λύση. Τελευταία, κάθε φορά που έρχομαι, τα πράγματα είναι όλο και χειρότερα. Οι νοσηλευτές κάνουν πραγματικά τα πάντα, το λέω με όλη μου την καρδιά, δεν δουλεύουν απλά, τρέχουν, αλλά δεν είναι θεοί».


«Στο επίκεντρο είναι ο άνθρωπος»!

ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παίδων (πρώην ΠΙΚΠΑ) στη Βούλα αποτέλεσε ιδανικό σκηνικό για τις προεκλογικές και μετεκλογικές υποσχέσεις του Κων. Καραμανλή. Στις 5 Μαΐου 2004 ο- νεοεκλεγείς τότε- Πρωθυπουργός επισκέφθηκε το ίδρυμα ( φωτογραφία ) συνοδευόμενος από την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας και υποσχέθηκε ότι θα στηρίξει την αναβάθμισή του. «Στο επίκεντρο της πολιτικής μας είναι ο άνθρωπος», δήλωνε την ώρα που φωτογραφιζόταν με τα παιδιά του ιδρύματος ο κ. Καραμανλής και πρόσθετε με έμφαση ότι «η πολιτική καταξιώνεται μόνο αν βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων και κυρίως αυτών που έχουν ανάγκη». Πέντε μήνες νωρίτερα, στις 3 Δεκεμβρίου 2003, ο κ. Καραμανλής, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, είχε επισκεφθεί για πρώτη φορά τις εγκαταστάσεις του ΠΙΚΠΑ Βούλας για να καταγγείλει- πάλι εν μέσω φωτογραφίσεων με τα παιδιά- την κυβέρνηση Σημίτη ότι είχε ξεχάσει τα άτομα με ειδικές ανάγκες. «Τα παιδιά με αναπτυξιακές διαταραχές είναι ισότιμοι Έλληνες πολίτες και έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται από ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος», είχε αναφέρει με αυστηρό ύφος ο κ. Καραμανλής, διαφημίζοντας παράλληλα το πρόγραμμα της Ν.Δ.


«Χάσαμε τρία παιδιά που μπορεί και να ζούσαν λίγο παραπάνω»

ΤΟ ΚΑΑΠ Βούλας κατέχει και μια άλλη θλιβερή παγκόσμια πρωτιά: Ως Ίδρυμα παιδιών που χρειάζεται σε 24ωρη βάση συγκεκριμένες ειδικότητες γιατρών, διαθέτει… οδοντίατρο και δερματολόγο, αλλά δεν έχει ούτε παθολόγο, ούτε παιδίατρο, ούτε νευρολόγο, ούτε φυσίατρο. Τα παιδιά είναι αφημένα στην τύχη τους.

Ως αποτέλεσμα της έλλειψης γιατρών «Είχαμε το τελευταίο διάστημα τρεις θανάτους παιδιών που είχαν σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά θα μπορούσε να είχε παραταθεί για λίγο ακόμα η ζωή τους, αν υπήρχαν γιατροί», λέει ο Στάθης Καρράς. «Χάνουμε παιδιά γιατί μέσα στη νύχτα πρέπει να δώσει τις πρώτες βοήθειες η νοσηλεύτρια της βάρδιας, να καλέσει το ΕΚΑΒ ή να συνοδεύσει εκείνη με δικό μας αυτοκίνητο το παιδί στο νοσοκομείο… Τα υπόλοιπα παιδιά θα μείνουν μόνα τους στον θάλαμο, στην ευθύνη της νοσηλεύτριας του διπλανού κτιρίου που πρέπει να πηγαινοέρχεται από κτίριο σε κτίριο. Τριτοκοσμική κατάσταση… Και σε κάθε θάνατο παιδιού το νοσηλευτικό προσωπικό είναι εκτεθειμένο και το βαραίνει μια ευθύνη που δεν είναι δική του…».

Τo τελευταίο περιστατικό έγινε πριν από τρεις εβδομάδες και αφορούσε ένα δίχρονο παιδί, με ιδιαίτερα επιβαρυμένη υγεία. Είχε προηγηθεί, πέντε μήνες πριν, ο θάνατος ενός 12χρονου κοριτσιού που ήταν από μωρό στο ίδρυμα και το πιο τραγικό σ΄ αυτή την περίπτωση ήταν ότι δεν υπήρχε γιατρός να υπογράψει το πιστοποιητικό θανάτου, με αποτέλεσμα το σώμα του παιδιού να μεταφερθεί για νεκροψία σε νοσοκομείο. Το τρίτο παιδί έπασχε από σοβαρό καρδιακό πρόβλημα, έπεσε κάτω και πέθανε ακαριαία δίχως να προλάβει να κάνει κανένας τίποτα. Και πάλι δεν υπήρχε γιατρός…


Κατάψυξη οι θάλαμοι και το φυσικοθεραπευτήριο

ΣΕ ΠΟΛΛΟΥΣ θαλάμους η θέρμανση είναι ελλιπής ή χαλάει διαρκώς. Συγκεκριμένα, στο Ζηρίνειο στους θαλάμους του οποίου νοσηλεύονται τα μωρά και τα μικρότερα παιδιά η «θέρμανση συνεχώς παρουσιάζει προβλήματα, με αποτέλεσμα τα μωρά να υποφέρουν τις νύχτες από το κρύο…», επισημαίνει ο πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει και στο φυσικοθεραπευτήριο, που δεν έχει θέρμανση και τις παγερές ημέρες είναι… κατάψυξη!

Η καθαριότητα δεν έχει καθόλου αρχοντιά στο ΚΑΑΠ Βούλας, αφού δεν υπάρχει! Το ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού (8 άτομα)

σταμάτησε να πηγαίνει από τα τέλη Δεκεμβρίου, όταν και έληξε η σχετική σύμβαση.

Και δυο- τρεις καθαρίστριες του Ιδρύματος που έχουν απομείνει δεν επαρκούν ούτε για τα στοιχειώδη: «Όσο και να προσπαθούν δεν μπορούν να αντικαταστήσουν και άλλους 8 ανθρώπους και να κάνουν το “θαύμα” τους, ειδικά έτσι όπως είναι σκορπισμένα στον περιβάλλοντα χώρο τα παλιά και ετοιμόρροπα κτίριά μας… Στην πράξη δεν μπορούν να καθαρίσουν ούτε το 1/3 των χώρων…».


[ ΓΝΩΜΗ ] Η πρόνοια σε κώμα

ΗΜΟΥΝ ΣΗΜΕΡΑ κοντά σ΄ αυτά τα παιδιά και αυτό που είδα δεν με κάνει υπερήφανο, με κάνει να νιώθω ντροπιασμένος. Είναι πράγματι μια άθλια εικόνα, μια εικόνα ντροπής. Και θα συμμεριστώ τη ρήση των εργαζομένων που λένε «το ΚΑΑΠ Βούλας ήταν το “όνειρο” του Πρωθυπουργού και έγινε παιχνίδι στα χέρια του κάθε υπουργού». Περιδιαβάζοντας τους θαλάμους αυτού του Ιδρύματος διαπιστώνει κανείς ότι η πρόνοια στην Ελλάδα είναι σε κώμα, ο φτωχός συγγενής των επιδοτήσεων και τα παιδιά του ΚΑΑΠ Βούλας είναι τα παιδιά ενός κατώτερου θεού. Ακόμα και η αλλαγή της λέξης «πρόνοια» στο όνομα του υπουργείου, που το έκανε «αλληλεγγύη», έχει τη σημασία της. Πρόνοια, σημαίνει προνοώ, χρηματοδοτώ, στέκομαι στο πρόβλημα. Αλληλεγγύη σημαίνει ότι απλώς παραστέκομαι. Αλληλέγγυος, αλλά παρατηρητής!

Εκεί στη Βούλα λοιπόν, υπάρχουν 245 στρέμματα, ένα προνομιούχο φιλέτο γης, δίπλα στην οργανωμένη πλαζ των λουομένων και σε μερικά κτίρια φιλοξενούνται 120 παιδιά, απαξιωμένα από μια ανάλγητη πολιτική ηγεσία που δεν διαθέτει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας. Και αυτά τα παιδιά σε λίγες μέρες θα πεινάσουν… Γιατί κανείς δεν νοιάζεται. Δεν πρόκειται για Κέντρο Αποθεραπείας και Αποκατάστασης Παίδων. Είναι Άσυλο. Αποθήκη παιδιών…

Ο Γιάννης Σφακιανάκης είναι γενικός σύμβουλος της ΠΟΕΔΗΝ σε θέματα Ψυχικής Υγείας και Πρόνοιας και πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο