[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η ανθρώπινη διάσταση…

Τον τελευταίο καιρό νιώθω περίεργα, σαν να κινούμαι και ζω σε μία σφαίρα σουρεαλισμού, εγκλωβισμένη σε μία παράδοξη παράλληλη, ολοζώντανη και υπαρκτή πραγματικότητα. Μία τρέλα. Τρελά μου φαίνονται ουκ ολίγα από αυτά που (μου) λέγονται, τρελά και τελείως αναπάντεχα, πολλά από αυτά που (μου) συμβαίνουν. Μέσα σε έναν κόσμο όπου καθημερινά το αδιανόητο, το αφάνταστο, αλλά και το υπέροχα απίστευτο, γίνονται πράξη και πολιτική, είναι αδύνατον η σκέψη και η ζωή του ανθρώπου να παραμείνει εγκλωβισμένη μέσα σε πλαίσια και όρια που χαράχτηκαν πριν από πολλούς αιώνες. Τώρα πια, με μία σύνδεση, μπορείς να είσαι διαρκώς online, να μιλάς σχεδόν απεριόριστα στο τηλέφωνο με κάθε άκρη του κόσμου, να έχεις και τηλεόραση. Σε περίπου έναν χρόνο, κυψέλες καυσίμου, που τροφοδοτούνται με μεθανόλη ή υδρογόνο, θα δίνουν ρεύμα στα κινητά μας τηλέφωνα, κι έπειτα, σε όλες τις συσκευές της ζωής μας.

Τα πράγματα διαρκώς κινούνται- προς διάφορες κατευθύνσεις. Μπορεί η σύγχρονη σταδιακά ολοένα και πιο πλήρης και έντονη, συνειδητοποίηση αυτής της διαρκούς κινητικότητας των πάντων, ως ρευστότητα μέσα στην οποία δεν μπορεί να βρεθεί ένα σταθερό σημείο αναφοράς να είναι που μας τρελαίνει. Μη σκέφτεσαι πολύ τη ζωή και τον θάνατο, έλεγαν οι παλιοί, γιατί τότε κινδυνεύεις να τρελαθείς. Σε έναν κόσμο όμως, που διαρκώς εξελίσσεται, δεν μπορείς παρά να σκέφτεσαι και να συνειδητοποιείς. Όσο αυξάνεται και προάγεται και εκλεπτύνεται ο συλλογικός νους, τόσο οι έννοιες αλλάζουν, μεγιστοποιούνται και σχετικοποιούνται, το σύμπαν φαντάζει πράγματι απέραντο, ο χρόνος εκμηδενίζεται και καμία (έστω και αναγκαία για την επιβίωση) ψευδαίσθηση δεν αντέχει. Ίσως γι΄ αυτό, σε έναν κόσμο όπου ολοένα και περισσότερο ποικιλοτρόπως χάνεται η ανθρώπινη διάσταση διαρκώς περισσοτέρων πραγμάτων, προκάλεσε ευρεία συγκίνηση σε όλους η είδηση ότι εντελώς απρόσμενα, σε σπηλιά της Ιταλίας, ανακαλύφθηκε ένα ζευγάρι σκελετών, σε ένα αιώνιο αγκάλιασμα, για περισσότερο από 6.000 χρόνια- κάνοντας ακόμα και όσους εξ ημών θα έλεγαν πως εάν το ζευγάρι δεν είχε πεθάνει θα είχαν προ πολλού σκοτωθεί μεταξύ τους ή πάντως απομακρυνθεί, να σιωπήσουν. Έστω και για μία στιγμή.