[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] «Επωνύμων» παράπονα

ΑΥΤΗ ΚΙ ΑΝ ΗΤΑΝ γροθιά στο στομάχι! «Τα αναγνωρίσιμα πρόσωπα δεν είναι απαραιτήτως και δημόσια». Τόσες και τόσες επίπονες προσπάθειες για μια θέση στη λίστα των «επωνύμων», για μια ή πολλές δόσεις δημοσιότητας, ακυρώθηκαν έτσι, άσπλαχνα, με μια αράδα στην τελευταία απόφαση της Αρχής.

Ευτυχώς που η ισοπέδωση (γιατί περί αυτού πρόκειται) έχει και τα καλά της. Σηματοδοτεί την απαγόρευση της δημοσιοποίησης των προσωπικών δεδομένων εκείνων που, έστω και αν έχουν επιβάλει την παρουσία τους στα δημόσια πράγματα, δεν αναγνωρίζονται από τον νόμο ως δημόσια πρόσωπα.

Διαφορετικά… Ούτε τα μέλη της Αρχής που αποφάνθηκαν σχετικά δεν θα ήταν σε θέση να δώσουν απάντηση στις αιτιάσεις τους.

Δεδομένης της ελληνικής πραγματικότητας, όπου η πλειονότητα των- κατά νόμοδημοσίων προσώπων είναι παντελώς άγνωστη στο κοινωνικό σύνολο και ως εκ τούτου ποσώς ενδιαφέρονται οι πολίτες αυτής της χώρας για τα έργα και τις ημέρες τους, με ποια λογική- θα ρωτούσαν οι θιγόμενοι αναγνωρίσιμοι που απασχολούν καθημερινά τον κόσμο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- υποτιμάται έτσι η διαδρομή τους; Επειδή δεν κατέχουν δημόσια θέση, καθώς, προφανώς δεν το επεδίωξαν; Διότι οι άλλες προϋποθέσεις που θέτει ο νόμος παίρνουν πολλή συζήτηση. Για να χαρακτηριστεί κάποιος δημόσιο πρόσωπο, λέει η Αρχή, πρέπει- έστω και αν δεν κατέχει δημόσια θέση- να χρησιμοποιεί δημόσιο χρήμα ή να διαδραματίζει ρόλο στη δημόσια ζωή. Πολιτική, οικονομική, καλλιτεχνική, κοινωνική, αθλητική κ.λπ. Όσον αφορά το δημόσιο χρήμα και ποιοι το χρησιμοποιούν, ας μην επεκταθούμε. Γιατί θα υποχρεώσουμε και την Αρχή να μπει στα δύσκολα. Αν όμως ερμηνεύσουμε αντικειμενικά την τελευταία προϋπόθεση, που εντάσσει στα δημόσια πρόσωπα εκείνους οι οποίοι διαδραματίζουν ρόλο σε όλες τις εκφάνσεις του δημόσιου βίου, θα διαπιστώσουμε ότι ελάχιστοι ευρέως αναγνωρίσιμοι εξαιρούνται. Ο ρόλος είναι μια έννοια σχετική και καθορίζεται αναλόγως των συνθηκών που επικρατούν. Εκτός των θεσμικών, μας βολεύει να πιστεύουμε πως η διανομή των λοιπών ρόλων αντικατοπτρίζει τις επιλογές της κοινωνίας. Ως μοχλού ενός καλοστημένου συστήματος, ναι. Ως ένδειξη του επιπέδου της, ποτέ!