Άνοιγμα σε μια ετερότητα

Η έννοια του κλασικού, λοιπόν, ή μάλλον καλύτερα η διάσταση του κλασικού και ο τρόπος με τον οποίο λειτούργησε ως συστατικό στοιχείο του δυτικού πολιτισμού. Για τον Σέττις, και όχι μόνο, η αναγνώριση της ύπαρξης κάποιας ελληνορωμαϊκής «κλασικής» τάξης πραγμάτων η οποία υπερβαίνει τα όρια του παρόντος, δεν οδήγησε τον δυτικό πολιτισμό στην οχύρωσή του πίσω από μια κλειστοφοβική ταυτότητα αλλά στο άνοιγμα σε μια ετερότητα. Μια ετερότητα η οποία υπάρχει εκτός του παρόντος χρόνου, επειδή όμως αναγνωρίζεται ως διαχρονική, συνυπάρχει μαζί μας στο παρόν. Ο Σέττις παραθέτει τον Μαρξ στην « Επιτομή της κριτικής της πολιτικής οικονομίας »: «Η δυσκολία δεν έγκειται στο να κατανοήσει κανείς ότι η τέχνη και το ελληνικό έπος συνδέονται με καθορισμένες μορφές κοινωνικής ανάπτυξης. Η δυσκολία έγκειται στο ότι μας παρέχουν ακόμη καλλιτεχνική απόλαυση, και ως ένα σημείο ισχύουν ακόμη ως κανόνας και πρότυπα αξεπέραστα»- άρα, μέσα από την καλλιτεχνική απόλαυση, λειτουργούν ως «ετερότητα» στο εκάστοτε κοινωνικό παρόν. Θα μπορούσε επίσης να αναφερθεί στον Γάλλο ποιητή Μπουαλώ ο οποίος, στη διάρκεια της πρώτης διαμάχης μεταξύ «Αρχαίων» και «Μοντέρνων», στο γύρισμα του 17ου με τον 18ο αιώνα, υποστήριζε ότι οι «Αρχαίοι» είναι αυτοί που θα μας επιτρέψουν να απελευθερωθούμε από τις δουλείες της σύγχρονης εποχής.