«Αξίζεις όσο αξίζει ο τελευταίος σου δίσκος»

«Παρακολουθείς όλα αυτά τα παιδιά στη συναυλία, που μπορεί να μην είχαν καν γεννηθεί όταν ξεκινούσαμε, και αναρωτιέσαι πώς έφτασαν στη μουσική σου, από ποιο σημείο μπήκαν μέσα. Πάντα με εκπλήσσει αυτό. Αλλά μάλλον ποτέ δεν έδωσα ιδιαίτερη προσοχή, ποτέ δεν κάθησα να σκεφτώ για τη δική μου περίπτωση.

Αν υπάρχει κάτι εδώ για μένα, είναι η ίδια η μουσική», λέει ο Πολ Γουέλερ που αυτό το τριήμερο πετυχαίνει συναυλιακό θρίαμβο στην Νέα Υόρκη, όντας ένας βετεράνος από τους πιο μάχιμους της μουσικής σκηνής. Ο 48χρονος Γ ουέλερ χωρίς να προσπαθεί, δικαιώνει συνεχώς το παρελθόν του- ακόμη και τις πιο «παρανοϊκές» του αποφάσεις, όως όταν αποφάσισε να βάλει τέλος στους Jam στις αρχές της δεκαετίας του ΄80.

«Ένιωσα, τότε, πως ήταν καιρός να προχωρήσω παρακάτω, καλλιτεχνικά και δημιουργικά», δηλώνει ο Γουέλερ στην ιντερνετική έκδοση του περιοδικού «Βillboard». Και όντως αυτό έκανε.

Προχώρησε δημιουργικά και αν η μουσική των Jam ήταν σπουδαία, η πορεία του Γουέλερ μετά ήταν αντάξια- ίσως συσσωρευτικά, ακόμη πιο σημαντική. «Ανεξάρτητα από το τι έχεις κάνει στο παρελθόν – λέει ο Πολ Γουέλερ- και οποιαδήποτε φήμη και αν έχεις αποκτήσει, δεν σημαίνει τίποτε.

Αξίζεις όσο αξίζει ο τελευταίος σου δίσκος και αυτό δεν είναι κακό μάθημα για να έχει κανείς υπόψη». Η αλήθεια είναι πως δεν κυνήγησε τη φήμη και όλοι λένε πως η δουλειά του- οι μουσικές, τα τραγούδια του και το συναυλιακό του εκτόπισμα- δεν έχει αποκτήσει έξω από τη Βρετανία το «βάρος» που έχει εκεί. «Καλό θα ήταν να είχαμε κατακτήσει την Αμερική, αλλά δεν έχασα και τον ύπνο μου γι΄ αυτό», απαντά. «Αν με στενοχωρεί κάτι είναι πως πολλοί δεν έχουν ακούσει τη μουσική μου και που πιστεύω πως αν την άκουγαν θα τους άρεσε». Αυτές τις ημέρες ο Γουέλερ «συστήνεται» ξανά με ένα τετραπλό CD, το Ηit Parade.

Στη Νέα Υόρκη και στις τρεις εμφανίσεις του έχουν εξαντληθεί όλα τα εισιτήρια. Έξω από Ίρβινγκ Πλάζα τα ζητούσαν 500 ευρώ στη μαύρη αγορά. Ο Γ ουέλερ ξέρει πολύ καλά πως άλλες οι εποχές τότε, άλλες τώρα. «Τώρα υπάρχει μεγάλη πίεση στα νέα γκρουπ που ξεκινάνε. Αν δεν πετύχουν να πουλήσουν πολύ στον πρώτο τους δίσκο, πιθανώς δεν θα υπάρξει δεύτερος και τρίτος. Δεν υπάρχει χώρος ώστε να μπορέσουν να εξελιχθούν και – ποιος ξέρει- αν τους αφήσουν ίσως τρία και τέσσερα άλμπουμ πιο μετά να είναι ό,τι καλύτερο έχουμε ακούσει ποτέ».