Χάρισε ζωή στον σύζυγό της

«Ο άνδρας μου κινδύνευε, μας είχαν δώσει ένα μήνα ζωής. Το πήρα απόφαση να του δώσω εγώ μέρος από το ήπαρ μου. Τελικά είναι πολύ ωραίο να βοηθάς κάποιον, δικό σου άνθρωπο ή και ξένο! Είναι στάση ζωής».

Τ ης πήρε μόλις ένα απόγευμα για να το σκεφτεί, όταν τα περιθώρια επιβίωσης του συζύγου της στένεψαν ασφυκτικά, το 2004. Το τελικό στάδιο της σκληρυντικής χολαγγειίτιδας, η απόρριψη του ήπατος από τον οργανισμό που εμφάνισε το 1999 ο Βασίλης Μακρής, απαιτούσε μεταμόσχευση εδώ και τώρα. Με την κλεψύδρα της αντίστροφης μέτρησης ήδη γυρισμένη, η Χρύσα Βουλγαράκη πήρε την κατάσταση

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΗ

Η επέμβαση έγινε σε ειδικό κέντρο στη Γαλλία και σήμερα το νεαρό ζευγάρι ζει ευτυχισμένο τον έρωτά του

στα χέρια της. Τού χάρισε ζωή, προσφέροντάς του τμήμα του ήπατός της, και μάλιστα, τρεις μήνες μετά τη γέννηση της κόρης τους. «Για μένα υπήρχε απλά ο κίνδυνος ενός χειρουργείου, ο Βασίλης όμως είχε απόλυτη ανάγκη από μόσχευμα, μπαινόβγαινε 5 χρόνια στα νοσοκομεία και στις εντατικές με αλλεπάλληλες κρίσεις, σχεδόν μια φορά τον μήνα. Το τελευταίο εξάμηνο που η υγεία του επιδεινώθηκε είχε μπει χωρίς αποτέλεσμα και σε λίστες μεταμόσχευσης στην Ελλάδα», περιγράφει σήμερα στα «ΝΕΑ».

Στο Παρίσι
Με την υποστήριξη του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ) και του υπουργείου Εξωτερικών, με καθοδήγηση και από τους Έλληνες γιατρούς, κατέληξαν στο Παρίσι, στο πρώτο μεταμοσχευτικό κέντρο στην Ευρώπη, στο μοναδικό για μεταμοσχεύσεις ήπατος από ζώντα δότη, στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο Ρaul Βrousse. «Έπρεπε να βρεθεί μόσχευμα από συγγενή πρώτου βαθμού· η μητέρα του Βασίλη όμως αρνήθηκε, άλλος δεν υπήρχε. Η επόμενη, αφού είχα και την ίδια ομάδα αίματος, ήμουν εγώ», εξηγεί. Προηγουμένως χρειάστηκε να περάσει από γαλλικό δικαστήριο, για να βεβαιώσει δικαστικά ότι με τη συγκατάθεσή της, και όχι ως… έμπορος οργάνων, επιθυμεί να γίνει δότρια, όπως και τελικά έκανε. «Νοσηλεύτηκα για επτά ημέρες, έξι μήνες με παρακολουθούσαν οι γιατροί. Ο Βασίλης έμεινε δύο εβδομάδες στην εντατική και άλλους δύο μήνες στην ανάρρωση. Σήμερα είναι πάρα πολύ καλά, γυμνάζεται κιόλας, παίρνει φαρμακευτική αγωγή για την υποστήριξη του μοσχεύματος και παρακολουθείται τακτικά, πλέον μία φορά τον χρόνο, από τους Γάλλους γιατρούς του». Εκτός από τη φυσιολογική πια ζωή της οικογένειάς της, η κ. Βουλγαράκη, 34 ετών σήμερα, απολαμβάνει και την αίσθηση της προσφοράς στον συνάνθρωπο. «Δεν αισθάνομαι ότι μου λείπει ένα κομμάτι του εαυτού μου, ούτε πως ο άντρας μου έχει κάτι δικό μου. Κέρδισα, αντιθέτως, τη γλυκιά αίσθηση της προσφοράς προς τον συνάνθρωπο, άσχετα αν αυτός ήταν και σύζυγός μου».

«Τυχερός στην ατυχία μου…»
Δεν φοβήθηκε, όπως λέει, όταν οι γιατροί τού έδωσαν τελεσίγραφο. Ο Βασίλης Μακρής αντιμετώπισε με ψυχραιμία τον γολγοθά του. «Σκεφτόμουν απλά ότι ήταν κρίμα να μη δω τη νεογέννητη τότε κόρη μου να μεγαλώνει. Ακόμα και λίγο πριν μπω στο χειρουργείο, αναρωτιόμουν τι είχα κάνει ώς τότε στη ζωή μου, τι θα ήθελα να κάνω αν καταφέρω να ξεπεράσω το πρόβλημά μου. Περισσότερο τα συζήτησα με τον εαυτό μου, δεν θα πω ότι ήρθα πιο κοντά στον Θεό», εξομολογείται. Η μητέρα του- όπως λέει ο ίδιος- φοβήθηκε

[ ΙΝFΟ ]

●Σωματείο Ηπατομεταμοσχευμέ νων Ελλάδος, Αργυροκάστρου 7, Ηλιούπολη, Αθήνα, τηλ./φαξ 210 9737342.

● Εθνικός Οργανισμός Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ), Πλουτάρχου 3, Αθήνα, τηλ. 1147,
210 7249371 & 7255065-6, φαξ 210 7248527, http:
//www. eom.gr

να μπει στο χειρουργείο για να του δώσει το μόσχευμα. Στον γάμο του, προσμετρά επιπλέον «κέρδη». «Δεν πρόκειται πλέον για μια σχέση συζύγων. Για αρκετό διάστημα μετά τη μεταμόσχευση ένιωθα ότι το σώμα μου είναι ένα με της Χρύσας. Μπορεί να ένιωθα ότι υπάρχει κάτι ξένο μέσα μου, ταυτόχρονα, όμως, ήταν και πολύ οικείο. Εμένα, τουλάχιστον, η ιστορία αυτή μ΄ έφερε πιο κοντά στη γυναίκα μου». Μόνιμο άγχος έστω, όπως λέει, και στο πίσω μέρος του μυαλού του, θα είναι από εδώ και πέρα το ενδεχόμενο να απορρίψει ο οργανισμός του το μόσχευμα, ακόμα κι έπειτα από δεκαετίες. Προς το παρόν, φροντίζει ήδη να ανακτήσει το χαμένο για μια πενταετία έδαφος. «Μπορώ πλέον να προγραμματίσω πράγματα, προηγουμένως δεν μπορούσα ούτε να δουλέψω, ως καθηγητής πληροφορικής- δυο μήνες ήμουν καλά, ξαφνικά για δέκα ημέρες στο νοσοκομείο. Νιώθω πια να έχω μεγάλη ενέργεια, θέλω να κάνω πολλά πράγματα, συνεχίζω τη ζωή μου σε νέες βάσεις!».


Μετρημένοι στα δάχτυλα οι εν ζωή δωρητές ήπατος στην Ελλάδα

ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ οι περιπτώσεις μεταμόσχευσης ήπατος από ζώντα δότη είναι ελάχιστες. Αλλά και στις περιπτώσεις αυτές, για την ώρα οι επεμβάσεις γίνονται μόνο στη Γαλλία, αποκλειστικά στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Ρaul Βrousse», στο Παρίσιστην Ελλάδα μεταμοσχεύσεις ήπατος πραγματοποιούνται μόνο από μόσχευμα θανόντος δότη. Σύμφωνα με τη Μαίρη Παπαγγελή, πρόεδρο του Σωματείου Ηπατομεταμοσχευμένων Ελλάδος, που λειτουργεί από τον περασμένο Απρίλιο, οι Έλληνες που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος, εντός και εκτός συνόρων, ανέρχονται σε 280. «Σκοπός μας είναι να υποστηρίξουμε τα μέλη μας, κυρίως, όμως, να προβάλλουμε την ιδέα της δωρεάς οργάνων. Όλοι μας θα πρέπει να γίνουμε δωρητές, μέσω του Εθνικού Οργανισμού Μεταμοσχεύσεων. Αυτό που πραγματικά αισθάνεται μια γυναίκα όταν φέρνει στον κόσμο μια ζωή, αυτό θα πρέπει να αισθάνεται και ο δότης που υπογράφει την αίτηση δωρητή».