Κυβερνώντας γυάλινα

Μια δημοφιλής τηλεοπτική εκπομπή είχε προ ολίγων ετών προκαλέσει σάλο φέρνοντας στο φως ένα κοινό μυστικό: Ότι πλείστοι όσοι συμπολίτες μας, κατά τ΄ άλλα ενήλικοι και με πλήρη επίγνωση των συνεπειών των πράξεών τους, κατέθεταν καθημερινά τον οβολό τους στα περίφημα «φρουτάκια», τους ηλεκτρονικούς κουλοχέρηδες που είχαν γεμίσει τα καφενεία χωριών και συνοικιών και ανακούφιζαν τις αποταμιεύσεις πολλών οικογενειών. Καθώς μάλιστα η (κρυφή) κάμερα της εκπομπής είχε συλλάβει παίζοντα κι έναν βουλευτή αυτοπροσώπως, η υπόθεση αυτομάτως πολιτικοποιήθηκε. Πανικόβλητη η Βουλή των Ελλήνων έσπευσε να ψηφίσει, άρον άρον και με εντυπωσιακή ομοφωνία, έναν πονάει-κεφάλι-κόψει- κεφάλι νόμο, ο οποίος απαγόρευε συλλήβδην τα ηλεκτρονικά παίγνια, όλα ανεξαιρέτως, περιλαμβανομένης και της άκακης πασιέντζας που ρίχνουν, εν ώρα εργασίας, οι υπάλληλοι γραφείου, στα παράθυρα του υπολογιστή τους, περιλαμβανομένου και του «πακ-μαν» που παίζουν οι μαθητές, όταν λένε στη μαμά τους ότι μελετούν. Δεν ήταν η ευτυχέστερη στιγμή του Κοινοβουλίου. Και ο εκ του προχείρου νόμος είχε την τύχη που του άξιζε: Τον ξέχασαν ήδη όλοι. Στα καφενεία, στα ΠΡΟ-ΠΟτζίδικα και όπου αλλού βρουν, οι Έλληνες εξακολουθούν να τζογάρουν τον άρτον τους τον επιούσιον, τηρώντας το πατροπαράδοτο έθιμο που μας θέλει τον πρώτο κατά κεφαλήν τζογαδόρο και στοιχηματία της οικουμένης, με μόνο το μακρινό Χονγκ Κονγκ και την αδελφή Κύπρο να μας αμφισβητούν τον τίτλο.

Μα αν ο νόμος εξέπνευσε, η συνήθεια έμεινε. Η συνήθεια να νομοθετεί η Βουλή, απαράσκευη, και να τέμνονται κοινωνικά θέματα, εκ του προχείρου, υπό το κράτος μιας εντύπωσης της στιγμής, μιας εικόνας, ενός σούσουρου, δυο καβγάδων στα παράθυρα. Για την ακρίβεια το πράγμα κινδυνεύει να γενικευτεί: Σε λίγο τίποτε δεν θα φθάνει στη Βουλή, αν προηγουμένως δεν έχει μετρηθεί ότι κάνει τηλεθέαση στο γυαλί.

Κρούσματα τελευταίας εσοδείας: Ένας αντισυνταγματάρχης συλληφθείς από κρυφή κάμερα και μια επακολουθήσασα τηλεοπτική φασαρία για τους φυγόστρατους μεταφράζεται σε προετοιμασία του εδάφους ώστε να μπει γερό χέρι στην ανεξάρτητη αρχή που εποπτεύει την προστασία των προσωπικών μας δεδομένων, λες και η προστασία της αξιοπρέπειας του πολίτη είναι που εμποδίζει την πάταξη της ακραίας διαφθοράς στο Δημόσιο, που είναι, ως φαίνεται, ακόμη πιο ακραία στις Ένοπλες Δυνάμεις. Η ρουκέτα στην αμερικανική πρεσβεία έγινε ευκαιρία να λυθεί, με συνοπτικές διαδικασίες, το αμφιλεγόμενο θέμα της γενικευμένης χρήσης των καμερών στους δρόμους, λες και οι κάμερες είναι που θα συλλάβουν τους τρομοκράτες ή τους, τόσο βολικούς, «διαδηλωσάκηδες». Και δέκα μολότοφ έξω από το Πολυτεχνείο έδωσαν στον κυβερνητικό εκπρόσωπο την ευκαιρία να αναγγείλει την επικείμενη κατάθεση νόμου για τα πολύπαθα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που θα αλλάζει το καθεστώς του ασύλου, λες και ο νόμος είναι που επιτρέπει ώς τώρα σε κουκουλοφόρους να καταλαμβάνουν ιδρύματα ή που εμποδίζει την Αστυνομία να αντιμετωπίσει τους (τόσο γνωστούς της) αγνώστους.

Είναι βολικό, δεν αντιλέγω. Με αυτήν τη μέθοδο η συζήτηση οικονομείται, η επίπονη νομοπαρασκευαστική προετοιμασία περισσεύει, η οικοδόμηση της συναίνεσης προεξοφλείται, η τηλεόραση κολακεύεται και η πολιτική αναπαύεται. Ας σκεφτούμε, όμως, πόσο ακριβό θα ήταν το τίμημα της γενίκευσης αυτής της πρακτικής.

Αν, δηλαδή, οι εντυπώσεις της μιας (τηλεοπτικής) νύχτας μπορούν να σέρνουν την πολιτική από τη μύτη και να της επιβάλλουν την ατζέντα της, αν η πολιτική (ως πονηρός πολιτευτής) σέρνει την κοινωνία από τη μύτη και της υφαρπάζει τη συναίνεσή της αξιοποιώντας τις εντυπώσεις μιας (τηλεοπτικής) νύχτας, κι αν γενικευτεί η πρακτική: «Θέλεις να επιβάλεις έναν νόμο, θέλεις να λύσεις ένα αμφιλεγόμενο κοινωνικό ζήτημα, θέλεις να περάσεις μια άποψη που αλλιώς δεν περνά; Σκηνοθέτησε ένα μιντιακό event, φτιάξε μια εικόνα, φέρε ένα θέμα στα παράθυρα…».

Δέκα μολότοφ έξω από το Πολυτεχνείο έδωσαν στον κυβερνητικό εκπρόσωπο την ευκαιρία να αναγγείλει την επικείμενη κατάθεση νόμου για τα πολύπαθα εκπαιδευτικά ιδρύματα, που θα αλλάζει το καθεστώς του ασύλου, λες και ο νόμος είναι που επιτρέπει ώς τώρα σε κουκουλοφόρους να καταλαμβάνουν ιδρύματα ή που εμποδίζει την Αστυνομία να αντιμετωπίσει τους (τόσο γνωστούς της) αγνώστους