Ημερολόγιο Συνόρων Απόδραση από την Αθήνα

Η Αθήνα, το αλλοτινό «όνειρο του επαρχιώτη», για κάποιους είναι πλέον αβίωτη. Για κάποιους που τολμούν και την απόδραση. Το αντίστροφο ρεύμα της εσωτερικής μετανάστευσης είναι εδώ και μεγαλώνει…

ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΥΓΕΝΙΑ. Γεννήθηκα το 1971 στη Βενεζουέλα. Οι γονείς μου πήγαν εκεί με το τελευταίο κύμα μετανάστευσης, στα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Στα πέντε μου χρόνια γυρίσαμε στην Ελλάδα. Εγκατασταθήκαμε στην Αθήνα. Σε ένα από τα προάστια όπου είχε αλάνες. Τώρα έχει μόνο πολυκατοικίες. Σπούδασα στη Φιλοσοφική. Δεν διορίστηκα σε σχολείο. Δούλεψα σε φροντιστήριο. Συμμετείχα σε εθελοντικές ομάδες και προγράμματα κοινωνικής ένταξης. Εκεί γνώρισα ανθρώπους από πολλά μέρη του κόσμου και έκανα φιλίες. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν αυτή η πόλη, η Αθήνα. Δύο ώρες για να πάω στη δουλειά, σε λεωφορεία με σκυθρωπούς ανθρώπους, σε δρόμους εχθρικούς για τον πεζό, με μια συνεχή κούραση που δεν λέει να σε εγκαταλείψει…

Ακούγαμε τον Μάλαμα να τραγουδά «πάμε να φύγουμε απ΄ αυτήν την πόλη» και νομίζαμε ότι το τραγούδι αυτό γράφτηκε για εμάς

Η μεγάλη απόφαση
Παντρεύτηκα το 2002. Ο άντρας μου έβρισκε επίσης την Αθήνα ανυπόφορη. Ακούγαμε τον Μάλαμα να τραγουδά «πάμε να φύγουμε απ΄ αυτήν την πόλη» και νομίζαμε ότι το τραγούδι αυτό γράφτηκε για εμάς. Έτσι μια μέρα πήραμε την απόφαση να την εγκαταλείψουμε. Το θέμα ήταν πού να πάμε και πώς θα επιβιώναμε εκεί. Ψάξαμε συστηματικά για ένα χρόνο και στο τέλος επιλέξαμε τη Σύρο. Οι δουλειές λίγες, κάτι βρήκαμε πάντως. Βρήκαμε προπαντός ηρεμία, χρόνο για τον εαυτό μας. Και νέους φίλους. Οι παλιοί φίλοι μας επισκέπτονταν κάθε τόσο. Ήθελαν να δουν πώς στο καλό τολμά κάποιος μια τέτοια απόδραση και αν αξίζει τον κόπο. Δεν τους φάνηκε άσχημα, αλλά δεν είχαν διάθεση να μας μιμηθούν. Είναι δύσκολο, από τη Βαβέλ της Αθήνας να πας σε έναν τόπο πεπερασμένο. Πόσο μάλλον αν είναι ένα μικρό νησί. Εύκολα αισθάνεσαι εγκλωβισμένος και νιώθεις ασφυκτικά. Μήπως όμως είναι στο μυαλό μας όλα αυτά; Γιατί και στις μεγαλουπόλεις εγκλωβισμένοι αισθανόμαστε, απλώς με άλλο τρόπο.

«Λες την ιστορία σου ξανά και ξανά»
Ο εσωτερικός μετανάστης εδώ χαίρει της εκτίμησης των ντόπιων. «Έφυγε από την Αθήνα και προτίμησε τον τόπο μας!» σκέφτονται. Αυτό και μόνο τούς κάνει να αισθάνονται ωραία για τον τόπο τους. Ακόμα κι αν κάποιοι θα ήθελαν να τον εγκαταλείψουν. Κι εσύ λες την ιστορία σου ξανά και ξανά, γιατί όλοι θέλουν να μάθουν πώς βρέθηκες εκεί.

Αποφασίσαμε να μείνουμε στην Άνω Σύρο, στον μεσαιωνικό οικισμό, στον λόφο των Καθολικών. Και εδώ πήγαμε ενάντια στο ρεύμα. Γιατί ο οικισμός ερημώνει, όλοι κατεβαίνουν στο λιμάνι, στην Ερμούπολη ή στα χωριά. Τα σκαλιά της Άνω Σύρου είναι κουραστικά. Κανένας δεν θέλει να τα ανεβοκατεβαίνει καθημερινά. Εμείς, πάλι, νιώσαμε σαν να μας χάρισαν ένα μικρό Παράδεισο. Δρομάκια στενά, πνιγμένα στις μπουκαμβίλιες, θέα στο Αιγαίο, σπιτάκια μικρά, κουκλίστικα, στα μέτρα του ανθρώπου. Τα καλοκαίρια όλοι στην Πιάτσα, στο μεγάλο σοκάκι, να χαιρόμαστε τα όμορφα βράδια και όλοι να γινόμαστε μια παρέα με μουσικές, μπίρες και μεζεδάκια.

Τον χειμώνα επιστρέφει η μοναξιά…
Τον χειμώνα όμως, επιστροφή στην εσωστρέφεια και τη μοναξιά. Έπειτα από κάποιο διάστημα έχεις… παλιώσει. Η απόδρασή σου δεν φαντάζει κατόρθωμα. Τα πρόσωπα που βλέπεις, σου είναι πια γνωστά. Τα τοπία συνηθισμένα. Μήπως βαρέθηκες, μήπως αισθάνεσαι περιορισμένος; Πηγαίνεις τώρα πιο συχνά στην Αθήνα, να δεις μήπως σου λείπει. Δεν μπορείς να μείνεις πάνω από δυο μέρες. Σου λείπει το μπλε του Αιγαίου που βλέπεις από το μπαλκόνι σου. Κουράζεσαι από τα τηλεφωνήματα που πρέπει να κάνεις για να μαζέψεις την παρέα. Στο νησί όλα είναι πιο απλά. Δεν τηλεφωνείς για να δεις τους φίλους σου, τους βρίσκεις όλους στον δρόμο.

Μα πάλι, και εδώ βιώνεις μια μικρή ξενιτιά. Κάνεις παρέα με άλλους «ξενιτεμένους». Γκρινιάζεις καμιά φορά για τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Προπαντός σου λείπει η ανωνυμία που έχασες οριστικά. Θα μείνεις για πάντα σε ένα τόσο μικρό μέρος; Το σίγουρο είναι ότι δεν είσαι όπως πριν, κάτι άλλαξε μέσα σου. Τώρα ξέρεις ότι δεν θέλεις τη μεγαλούπολη με τους απάνθρωπους ρυθμούς. Ξέρεις όμως ότι πρέπει να παλέψεις και στον μικρόκοσμο που διάλεξες για να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Τελικά, τι άλλο είναι η ζωή;

Ο «μικρός ΟΗΕ» της Σύρου

Η ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ, πρωτεύουσα της Σύρου, κατοικήθηκε για πρώτη φορά από τους πρόσφυγες της Χίου, της Κάσου, των Ψαρών και άλλων νησιών, οι οποίοι βρήκαν εδώ καταφύγιο όταν ξέσπασε η Επανάσταση. Αλλά και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, δέχτηκε νέο κύμα προσφύγων από τα παράλια της Μικράς Ασίας. Τα χρόνια πέρασαν και σήμερα στη Σύρο έρχονται μετανάστες απ΄ όλο τον κόσμο. Και άλλοι ξένοι που επέλεξαν να ζουν εδώ. Η Βαρδάκειος Σχολή Ερμούπολης προσφέρει δωρεάν μαθήματα ελληνικών. Διδάσκω εκεί από την αρχή του προγράμματος. Οι μαθητές μου είναι από παντού: από την Αλβανία μέχρι την Αμερική. Ένας μικρός ΟΗΕ φαντάζει το σχολείο μας. Πέρσι είχα μια μαθήτρια από τη χώρα όπου γεννήθηκα, τη Βενεζουέλα. Στο παγκόσμιο χωριό, συχνά, το παρελθόν «ταξιδεύει» και έρχεται να σε συναντήσει στο παρόν… ● Το «Ημερολόγιο Συνόρων» είναι πάντα ανοιχτό για τις δικές σας προσωπικές ιστορίες. Αν θέλετε να δείτε την ιστορία σας δημοσιευμένη, στείλτε την στο gazikap@gmail. com