[ Δρόμοι ]

Η Τζόις Βίνσεντ…
… 40 ετών, ήταν δυο χρόνια πεθαμένη μέσα στο διαμέρισμά της στο Λονδίνο, ώσπου την ανακάλυψε ο σπιτονοικοκύρης. Η ιστορία της, που καταναλώθηκε από τις βρετανικές εφημερίδες, αναστάτωσε βαθιά πολλούς ανθρώπους σε όλον τον κόσμο, που είδαν στη μοναξιά αυτής της γυναίκας κάτι από τη δική τους μοναξιά. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους έγραψε: «Δυο χρόνια. Ξαπλωμένη εκεί. Μόνη, νεκρή, απαρατήρητη, αχρείαστη. Πώς γίνεται σε μια πόλη επτά εκατομμυρίων να μην παρατηρεί ούτε ένας την απώλεια ενός γείτονα, ενός φίλου, ενός συγγενή;».

Αλήθεια, πώς;…
… Στην εποχή των προηγμένων τεχνολογιών επικοινωνίας, που τα αγαπημένα μας πρόσωπα απέχουν από εμάς μόλις μερικά «κλικ» του ποντικιού, μοιάζει ανεξήγητη η αύξηση των θανάτων μοναχικών ανθρώπων σε χώρες όπως η Βρετανία και η Ιαπωνία τα τελευταία χρόνια. Η αποξένωση, «η μεγάλη συναισθηματική αρρώστια της εποχής μας», όπως την είχε πει ο Μικελάντζελο Αντονιόνι, παραμένει μια αρρώστια που ούτε τα email ούτε τα κινητά τηλέφωνα μπορούν να γιατρέψουν. Κάποιοι ειδικοί, μάλιστα, γράφει η δημοσιογράφος Τζένι Ουέτσι, κάνουν τη σκέψη πως οι κοινωνικοί δεσμοί μας καταρρέουν ίσως εξαιτίας αυτών των τεχνολογιών. Έρευνα του 2006 από το Πανεπιστήμιο Ντιουκ έδειξε πως ο μέσος Αμερικανός σήμερα έχει μόνο δυο στενούς φίλους, ενώ άλλη έρευνα της SwissCom διαπιστώνει πως το 80% όλων των συνομιλιών ενός ατόμου με κινητό τηλέφωνο γίνεται το πολύ με άλλα τρία άτομα. Τα νέα τεχνολογικά εργαλεία μάς διευκολύνουν να συνομιλούμε εξ αποστάσεως μέσα από μια οθόνη, αλλά την ίδια ώρα μας στερούν τη χαρά της ζωντανής επικοινωνίας. Χάνουμε τις εκφραστικές αποχρώσεις της γλώσσας του προσώπου και του σώματος. «Υπάρχει κάτι κουραστικό, ακόμη και εξουθενωτικό, στις ανθρώπινες σχέσεις», γράφει η Λόρα Παπάνο στο βιβλίο της «Το κενό των σχέσεων». «Γιατί να πρέπει να συναντηθώ με κάποιον, όταν μπορώ να του στείλω email; Μάλιστα, με το ψηφιακό βίντεο, είναι σαν να τον έχω μπροστά μου». «Δεν θέλω…
… άχρηστους ήχους, θέλω να τους επιλέγω», παραπονιόταν η Μόνικα Βίτι στην ταινία του «Η νύχτα» (1964) του Αντονιόνι. Στην εποχή της εικονικής επικοινωνίας είναι πάρα πολύ εύκολο να επιλέγει και να «φιλτράρει» κάποιος τις φωνές που δεν έχει καμιά όρεξη να ακούσει. Είναι ένας κόσμος στον οποίο οι φωνές αποξενωμένων ατόμων όπως η Τζόις Βίνσεντ εύκολα σβήνουν.

Την τελευταία…
… ώρα της ζωής της, η Τζόις είχε μαζέψει ολόγυρά της χριστουγεννιάτικα δώρα που δεν είχε ανοίξει ποτέ και είχε πνίξει τη σιωπή της με ήχους από την τηλεόραση- μια ειρωνική υπενθύμιση πως παρ΄ όλα αυτά εξακολουθούσε να είναι συνδεδεμένη με μια κοινωνία που από καιρό την είχε ξεχάσει.