Καλωσορίσαμε στο 2007, έτος εκλογών. Ή μήπως όχι; Θεωρητικά, οι εκλογές θα γίνουν μέσα στο διάστημα των επόμενων δεκατεσσάρων μηνών. Ποιος ξέρει πότε ακριβώς; Ο ένας που υποτίθεται ότι ξέρει δεν μοιράζεται αυτές τις σκέψεις του με κανέναν. Και οι περισσότεροι υποτιμούν την πιθανότητα μέσα στο μυαλό του να μην υπάρχουν συγκεκριμένες σκέψεις. Ο Πρωθυπουργός είναι πολιτικός κατ΄ εξοχήν τακτικιστής και ελάχιστα στρατηγικός. Η απόφαση θα ληφθεί μέσα στη συγκυρία, ενδεχομένως σε ορίζοντα λίγων εβδομάδων. Σύμφωνα με τις ενδείξεις, ο Γενάρης θα είναι ο μήνας που θα αποφασίσει για τους υπόλοιπους. Αλλά οι κινητοποιήσεις για την αναθεώρηση του άρθρου 16 προβλέπεται να βλάψουν περισσότερο την αξιωματική αντιπολίτευση παρά την κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτό, η κυβέρνηση θα αποσυνδέσει χρονικά την αναθεώρηση από την υπόλοιπη «μεταρρύθμιση» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, το ερώτημα που θα τεθεί στον Πρωθυπουργό, μετά την ψήφιση της συνταγματικής αναθεώρησης, είναι το εξής: να περάσει κάποια εκδοχή του νόμου για την ανώτατη παιδεία (π.χ., Ιούνιο) και να πάει σε εκλογές (π.χ.,

Σεπτέμβριο), παίζοντας με τον νεκρό εκπαιδευτικό χρόνο, ή να πάει σε εκλογές (από τον Μάρτιο και μετά, αλλά όσο το δυνατόν αργότερα) ζητώντας νέα εντολή για την εκπαιδευτική «μεταρρύθμιση».

Στο ερώτημα θα δοθεί απάντηση, όπως θα έλεγε και ο Πρωθυπουργός, «στην ώρα του», σε συνάρτηση με τους υπόλοιπους παράγοντες που διαμορφώνουν την περίφημη «πρόθεση ψήφου». Όμως, εν τω μεταξύ, όσα σχετίζονται με τη διακυβέρνηση θα περιστρέφονται γύρω από την απάντησή του, σε ένα παραλυτικό κλίμα αβεβαιότητας.

Αυτή, πέρα από τις συγκυρίες, είναι η νομοτελειακή κατάληξη κάθε τακτικιστικής διακυβέρνησης στο πολιτικό μας σύστημα. Η δυνατότητα προκήρυξης πρόωρων εκλογών είναι μια από τις παθογένειές του, μαζί με την ανισορροπία των εξουσιών, τις πολυεδρικές και τη σταυροδοσία. Η πολλοστή αναθεώρηση του ταλαίπωρου Συντάγματος ήταν μια ευκαιρία να διορθωθούν μερικά από τα δομικά κακώς κείμενα. Αλλά ποιοι να τα διορθώσουν; Το κατεστημένο πολιτικό προσωπικό που τους οφείλει την ύπαρξή του; Ωστόσο ήταν στο χέρι των κ.κ. Καραμανλή και Παπανδρέου να συμφωνήσουν σε ορισμένα κεφαλαιώδη, να τα επιβάλουν στους κομματικούς σχηματισμούς τους και να ανοίξουν μια νέα σελίδα στην πολιτική ιστορία της χώρας. Αντ΄ αυτών, συνέπεσαν στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Η χώρα ταξιδεύει, πράγματι, χωρίς πυξίδα. Μέχρι να εφεύρουμε την πυξίδα, θα χανόμαστε στο ποιος θα κυβερνήσει από πότε μέχρι πότε. Και θα χάνουμε το κρίσιμο «γιατί».

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από