[ Πρόσωπα ] Τα Παιδιά του Δον Κιχώτη

Ο Ωγκυστέν Λεγκράν έστησε διακόσιες σκηνές στην όχθη του καναλιού Σαιν-Μαρτέν, στο Παρίσι, και κάλεσε τους έχοντες και κατέχοντες να περάσουν εκεί μια νύχτα μαζί με τους αστέγους.
O Λεγκράν βρίσκεται πίσω από τις παρεμβάσεις του συλλόγου Τα Παιδιά του Δον Κιχώτη. Ηθοποιός στο επάγγελμα, στην αρχή δεν ήθελε να βγει μπροστά στην πρωτοβουλία αυτή όμως η ανταπόκριση ήταν τόσο έντονη ώστε δεν είχε άλλη επιλογή. Τα κίνητρά του είναι απλά: η μοίρα των ανθρώπων που ζουν στον δρόμο τον κάνει να εξεγείρεται, θέλει να ευαισθητοποιήσει τη δημόσια εξουσία και να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο βλέπει ο κόσμος τους αστέγους.

Η ιδέα δεν του ήρθε ξαφνικά. Γεννήθηκε έπειτα από πολλά μικρά καθημερινά περιστατικά. Μια μέρα πήγε να ζητιανέψει στο Μετρό, στην αρχή απλώς για να σαχλαμαρίσει. «Αλλά όταν είπα την ιστορία μου, οι άνθρωποι απέστρεψαν το βλέμμα ή με “κάρφωσαν” μ΄ έναν τρόπο που δεν θα μπορέσω να ξεχάσω». Αισθήματα ντροπής και πανικού τον κατέκλυσαν. Αυτήν ακριβώς την καταφρόνηση και την αδιαφορία προς τον πλησίον λέει πως θέλει να καταπολεμήσει.

Το περασμένο καλοκαίρι η γαλλική κυβέρνηση ανακοίνωσε μέτρα για τους αστέγους, αλλά ο Ωγκυστέν θεώρησε ότι έπρεπε να γίνουν πολλά περισσότερα και έτσι γεννήθηκε η ένωση Τα Παιδιά του Δον Κιχώτη. Ιδρύθηκε από μια φούχτα ιδεαλιστών και κατάφερε να γίνει γνωστή από στόμα σε στόμα και μέσω του Ίντερνετ. Από τα μέσα Οκτωβρίου και για έξι εβδομάδες, ο Ωγκυστέν και δύο στενοί φίλοι του έζησαν σαν άστεγοι σε διάφορα σημεία του Παρισιού και δημοσίευσαν στο Ίντερνετ μαρτυρίες αστέγων που είχαν συναντήσει και κινηματογραφήσει. Στις 2 Δεκεμβρίου επιχείρησαν να στήσουν σκηνές στην Πλας ντε λα Κονκόρντ, αλλά τους έδιωξε η Αστυνομία. Δύο εβδομάδες μετά προσπάθησαν να τις στήσουν στο κανάλι Σαιν-Μαρτέν και αυτή τη φορά τα κατάφεραν.

Μερικοί λένε πως πρόκειται απλώς για ένα κοινωνικό χάπενινγκ, μια ευκαιριακή επίδειξη αλληλεγγύης, και αναρωτιούνται για το μετά. Αλλά και για το μετά ο Ωγκυστέν έχει ιδέες: Χρειάζεται, λέει, ένα «σχέδιο Μάρσαλ για την εξάλειψη της φτώχειας». Θα πρέπει να καταρτιστεί ένας κατάλογος των αναγκών σε κέντρα φιλοξενίας, κέντρα αποτοξίνωσης, κοινωνικές κατοικίες κ.λπ. Το κράτος πρέπει να ανασκουμπωθεί και να τα δημιουργήσει όλα αυτά. «Κι ας μη μου πουν πως δεν υπάρχουν τα μέσα!», λέει ο Ωγκυστέν, ο οποίος έχει σπουδάσει Δημοσιονομικό Δίκαιο. Ονειρεύεται μια μεγάλη κινητοποίηση που θα έκανε χιλιάδες ανθρώπους, αστέγους και μη, να στήσουν καταυλισμούς στο κέντρο των πόλεων, σε μια νέα «εξέγερση της καλοσύνης», όπως αυτή που είχε κηρύξει τον χειμώνα του 1954 ο αβάς Πιερ. Από την άλλη όμως, κάποιοι λένε πως Τα Παιδιά του Δον Κιχώτη απλώς παλεύουν με ανεμόμυλους…