Από τον καταυλισμό στο στεγαστικό δάνειο

«Κλέβουμε το ρεύμα από τις κολόνες της ΔΕΗ και ανοίξαμε ένα πηγάδι για να παίρνουμε νερό.
Κάθε τρεις και λίγο ο δήμος φέρνει μπουλντόζες και ρίχνει τις παράγκες, δεν είναι ζωή αυτή που ζούμε εδώ στη Νέα Ζωή», λέει στα «ΝΕΑ» ο 27χρονος Τσιγγάνος Νίκος Παναγιωτόπουλος.

Χαρτόκουτες, παλιοσίδερα, σκουπίδια και λάστιχα συνθέτουν ένα αποκρουστικό σκηνικό λίγα μέτρα από τη χωματερή των Άνω Λιοσίων. Εκεί ζουν περισσότεροι από 2.000 Τσιγγάνοι και τα παιδιά, αγνοώντας κανόνες και συνθήκες υγιεινής, παίζουν αμέριμνα μέσα στα λασπόνερα και τα απορρίμματα.

«Κάθε μέρα έρχομαι για να τους δω, είναι εξάλλου η οικογένειά μου» σχολιάζει η αδελφή του Διονυσία

ΝΕΑ ΖΩΗ

Τσιγγάνοι φεύγουν από τις παράγκες της Νέας Ζωής και αποκτούν δικά τους σπίτια με στεγαστικά δάνεια

Παναγιωτοπούλου, που πριν από τρία χρόνια πήρε στεγαστικό δάνειο 60.000 ευρώ και αγόρασε ένα σπίτι στον Ασπρόπυργο.

Τα δύο τελευταία χρόνια διαμένει σε μια άνετη σύγχρονη μονοκατοικία, μακριά από τις λάσπες και τα σκουπίδια. Η Διονυσία είναι μία από τους 5.000 Τσιγγάνους που κατάφεραν να πάρουν στεγαστικό δάνειο. Συνολικά πρόκειται να δοθούν 9.000 δάνεια σε Τσιγγάνους, από 60.000 ευρώ το καθένα.

«Πριν από δύο χρόνια, την 1η Μαρτίου του 2004, η παράγκα που είχα στη Νέα Ζωή έγινε στάχτη. Πήρε φωτιά η σόμπα που είχα στο κέντρο και αργήσαμε να το καταλάβουμε. Ευτυχώς σωθήκαμε». Σήμερα στο σπίτι της διαθέτει κεντρική αυτόνομη θέρμανση, ρεύμα και νερό. «Μέσα σε ένα σπίτι ζούσαμε δεκαπέντε άνθρωποι στο Ζεφύρι. Εδώ και δύο χρόνια με το στεγαστικό δάνειο για τους Τσιγγάνους κατάφερα και αγόρασα ένα διαμέρισμα 55 τετραγωνικών μέτρων στην Ακαδημία Πλάτωνος και ζω εκεί με την οικογένειά μου» λέει η κυρία Χαρούλα Χριστοπούλου. «Βέβαια, τα χρήματα ίσα ίσα που έφθασαν για τα συμβόλαια και τις αμοιβές των δικηγόρων αναγκάστηκα να πάρω άλλο δάνειο, αλλά δεν παραπονιέμαι, υπάρχουν άλλοι που περιμένουν πέντε χρόνια για το δάνειο».

Σχεδόν κανένας από τους 2.000

Τσιγγάνους που μένουν στη Νέα Ζωή δεν στέλνει τα παιδιά του σχολείο. Χωρίς ρεύμα, νερό και κεραμίδια, έχουν την ψευδαίσθηση της πολυτέλειας που δημιουργούν οι δεκάδες δορυφορικές κεραίες και τα πιάτα που εξέχουν ανάμεσα στα ελενίτ, τα μπάζα και τα παλιοσίδερα. «Δεν είναι πως δεν ονειρεύονται ή πως δεν θέλουν να ζήσουν καλύτερα», λέει η Διονυσία Παναγιωτοπούλου, που ήταν για χρόνια εκπρόσωπος των Ρομά Ασπροπύργου και είχε πάει και στις Βρυξέλλες να μιλήσει για τις συνθήκες ζωής τους. «Θέλουν μια καλύτερη ζωή γι΄ αυτούς και τα παιδιά τους, αλλά δεν γνωρίζουν τον δρόμο γι΄ αυτήν. Το ελληνικό κράτος περιορίζεται σε υποσχέσεις και η ελληνική κοινωνία τους γυρίζει την πλάτη. Για μένα τα σχολεία έπρεπε να γίνουν μέσα στους καταυλισμούς και να υπάρχουν κοινωνικοί λειτουργοί κάθε εβδομάδα που θα συμβουλεύουν τους γονείς και τα παιδιά».