[ Δρόμοι ]

Η Σεγκολέν…
… δεν είναι Μάργκαρετ Θάτσερ, άλλωστε καμία δεν είναι Μάργκαρετ Θάτσερ. Εδώ και μερικά χρόνια, μόλις μια γυναίκα ανεβεί στα υψηλά κλιμάκια της πολιτικής τη συγκρίνουμε αμέσως με τη Θάτσερ. Όμως η Θάτσερ υπήρξε μοναδική και δεν μπορεί να αξιολογηθεί παρά μόνο στο συγκεκριμένο χρονικό και τοπικό πλαίσιο στο οποίο κυβέρνησε. Ένα μείγμα αυτοπεποίθησης και σιδηράς πυγμής τής επέτρεψε να σταματήσει και στη συνέχεια να αντιστρέψει την παρακμή της βρετανικής οικονομίας. Τα λάθη της ήταν πολλά. Αλλά όπως γράφει στη «Φιγκαρό» ο Κρις Πάτεν, πρώην Ευρωπαίος επίτροπος και σήμερα πρόεδρος του Ιnternational Crisis Group, στην Ιστορία αυτή η κρίση θα μείνει.

Θάτσερ…
… δεν είναι ούτε η Άνγκελα Μέρκελ, άλλωστε δεν το χρειάζεται, ούτε η Γαλλίδα υπουργός Άμυνας Μισέλ Αλιό-Μαρί. Οι συγκρίσεις αυτές ανήκουν κυρίως σε άνδρες σχολιαστές, οι οποίοι δείχνουν με τον τρόπο αυτόν ότι στερούνται ιστορικής κρίσης. Όπως δείχνουν και ότι υποτιμούν τις γυναίκες πολιτικούς: το έκαναν με τη Θάτσερ, το κάνουν τώρα συστηματικά με τη Μέρκελ. Όταν ένας άνδρας πολιτικός εκδηλώνει με κάποια γκάφα την απειρία του, αυτό οφείλεται στο ότι είναι νέος. Αλλά όταν κάνει το ίδιο μια γυναίκα, φταίει το φύλο της. Ο Λοράν Φαμπιούς, που αναρωτήθηκε ποιος θα φροντίζει τα παιδιά αν η Ρουαγιάλ γίνει πρόεδρος της Γαλλίας, θα έπρεπε να καταδικαστεί να σιδερώνει μόνος του για δέκα χρόνια τα πουκάμισά του.

Η πραγματική…
… πρόκληση για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ αρχίζει τώρα. Είναι ικανή να χαράξει μια κυβερνητική στρατηγική που θα επαναφέρει τη Γαλλία στον πραγματικό κόσμο; Η Γαλλία επιφυλάσσει προνομιακή θέση στο κράτος, κάτι που εξηγεί γιατί τόσοι φοιτητές ονειρεύονται να δουλέψουν γι΄ αυτό. Η Γαλλία πιστεύει στην κοινωνική αλληλεγγύη, παρ΄ όλο που η μερίδα του λέοντος των επιδομάτων πηγαίνει στους εργαζομένους του δημόσιου τομέα. Η Γαλλία είναι βέβαιη ότι της αντιστοιχεί μια ειδική αποστολή σε αυτόν τον κόσμο- αρκεί να θυμηθεί κανείς τον λόγο που είχε εκφωνήσει ο Ντομινίκ ντε Βιλπέν ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας. Αυτή η γαλλική ιδιαιτερότητα, όμως, δεν θωρακίζει τη χώρα από τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης. Χρέος λοιπόν της Σεγκολέν Ρουαγιάλ είναι να αποδείξει ότι η παγκοσμιοποίηση δεν απειλεί κατ΄ ανάγκην τη Γαλλία.

Ο Νικολά…
… Σαρκοζί, από την άλλη πλευρά, αναζητεί μια γλώσσα που θα του επιτρέψει να εμφανίζεται αυθεντικά «γαλλικός» και ταυτόχρονα θα τον τοποθετεί χωρίς αμφισβήτηση στον 21ο αιώνα. Μοιάζει ειλικρινής στην επιθυμία του να ανοίξει τη γαλλική οικονομία, χωρίς να επιτρέψει στους άλλους να κλέψουν τα κοσμήματα από το γαλλικό στέμμα. Θα ήλπιζε κανείς – γράφει ο Πάτεν- να συγκεντρώσει σύντομα την προσοχή του στο ακανθώδες ζήτημα της γαλλικής και ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας, που αποτελεί σημαντικό παράγοντα στις σχέσεις της Ευρώπης με τις ΗΠΑ και την Ασία. Θα ήταν υγιές για τη Γαλλία, αλλά και για την Ευρώπη, να αναμετρηθούν η Ρουαγιάλ με τον Σαρκοζί σε αυτό το πεδίο.