δίκτυο

Αντιδραστήρας πολιτισμού…

Οι καλές παραστάσεις του- όχι απλώς καλές, αλλά παραστάσεις που προτείνουν, που συζητιούνται, κάποιες που γίνονται σταθμοί στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου…- αυξάνονται. Καινούργια, άγνωστα θεατρικά κείμενα ή κείμενα αιώνων αλλά άγνωστα ώς τώρα στην Ελλάδα μάς έγιναν και μας γίνονται γνωστά χάρη στο ρεπερτόριό του- ένα Θέατρο ρεπερτορίου. Σκηνοθέτες νέοι, σκηνογράφοι, μεταφραστές, μουσικοί, χορογράφοι, άλλοι καλλιτέχνες ξεπήδησαν και ξεπηδούν από τα σπλάγχνα του. Μια ομάδα ηθοποιών που ολοένα ανανεώνεται αλλά πάντα συγκροτείται από ό,τι καλύτερο διαθέτει το ελληνικό θέατρο σε φρέσκο δυναμικό- τάλαντα, τάλαντα, τάλαντα αλλά και ηθοποιοί που διαρκώς εξελίσσονται, η cr me de la cr me του ελληνικού θεάτρου- είναι το βασικό του στήριγμα.

Οι «Δοκιμές» του έχουν δώσει και δίνουν ακόμα μεγαλύτερες ευκαιρίες σε πλήθος νέων. Οι εκδόσεις σε συνεργασία με οίκους εκδοτικούς των έργων που παίζονται στις δύο Σκηνές του σχηματίζουν πια μια μεγάλη Βιβλιοθήκη. Ένα Θέατρο που προτείνει μια καινούργια «γλώσσα». Και, επιπλέον, ένα Θέατρο με αντίκρυσμα μέγα στο κοινό. Που, στις περισσότερες παραστάσεις του, συρρέει μαζικά. Κοινό νεανικό, ψαγμένο. Που ψυχαγωγείται και διαπαιδαγωγείται.

Κι όλα αυτά σε δυο μίζερες αίθουσες.


… και μοντέλο κρατικού Θεάτρου

Μπαινοβγαίνω στο «Αμόρε» και πώς να μη βλέπω αυτό που συμβαίνει και πώς να μην υποκλιθώ στη δουλειά που γίνεται… Ακόμα κι όταν διαφωνώ με επιμέρους καλλιτεχνικά αποτελέσματα, ακόμα κι όταν έχω θυμώσει. Η καλλιτεχνική ζύμωση που παράγεται σ΄ αυτόν το θεατρικό αντιδραστήρα, σ΄ αυτόν τον αντιδραστήρα πολιτισμού με αποστομώνει. Επί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια- το δέκατο έκτο διάγει- το «Θέατρο του Νότου» έχει δώσει ένα μάθημα για το τι θα έπρεπε να είναι ένα κρατικό Θέατρο. Ένα μικρό μοντέλο κρατικού Θεάτρου! Και ο Γιάννης Χουβαρδάς που το ίδρυσε και που, σήμερα, μαζί με τον Θωμά Μοσχόπουλο και τους συνεργάτες τους το κρατάει με πυγμή και το εξελίσσει και το διευρύνει, άνθρωπος με γνώση, με διεθνείς επαφές, με ανοιχτό μυαλό, με όραμα και- σπάνιο…- με σπάνιες διοικητικές ικανότητες έχει αποδείξει ότι είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος στην Ελλάδα- ο ιδανικός- που θα μπορούσε να κρατήσει τα ηνία ενός κρατικού Θεάτρου. Αλήθεια, κανείς από τους «ιθύνοντες» δεν το έχει σκεφτεί;


Άφησε 5.000 τραγούδια

Ένας στιχουργός είναι ένας ράφτης για ανθρώπους με καμπούρα, συνήθιζε να λέει ο Γάλλος Πιερ Ντελανοέ, για τη συμβολή του στη δόξα του γαλλικού τραγουδιού που άνθησε χάρη στις φωνές των Εντίθ Πιαφ, Τζο Ντασέν, Τζόνι Χαλιντέι, Μισέλ Σαρντού. Ο δημιουργός 5.000 τραγουδιών, από τα οποία τα 500 έγιναν διεθνείς επιτυχίες, έφυγε χθες στον ύπνο του σε ηλικία 88 ετών. Πρώην επιθεωρητής της εφορίας , μέλος της ιδρυτικής ομάδας του ιδιωτικού γαλλικού ραδιοφωνικού σταθμού Εurope 1, ο Πιερ Ντελανοέ ήταν εκείνος που ήξερε πώς να μοντάρει ένα τραγούδι πάνω σε μια ιδιαίτερη φωνή. Γι΄ αυτό και το «Champs Εlysees» ή το «Εt si tu n΄existais pas» του Τζο Ντασέν και το «La Vie en Roses» της Εντίθ Πιαφ έγιναν σύμβολα της παριζιάνικης γοητείας. «Ένα τραγούδι σού έρχεται στο μυαλό από οτιδήποτε. Διαβάζοντας την εφημερίδα. Από μια εντύπωση. Όταν θυμώσεις. Ένα τραγούδι είναι μια φράση που σου έρχεται. Εγώ απλώς βλέπω τη ζωή ρόδινη».