[ ΑΙΧΜΕΣ ] Στον Μαλιακό οι οδηγοί αναστενάζουν

ΞΕΚΙΝΗΣΑ «χρονιάρες μέρες» για την πατρίδα- στον βορρά- φορτωμένη με δώρα για τ΄ ανίψια- πατέρας και μάνα δεν θέλουν, το καλύτερο δώρο τους είναι να δουν το παιδί τους. Λάδια, αέρας στα λάστιχα, νερό στους υαλοκαθαριστήρες, όλα εντάξει. Και ξαφνικά, εκεί λίγο μετά την Αρκίτσα ήρθε το πρώτο σοκ. Όλα τα οχήματα ακινητοποιημένα. Είπα, μποτιλιαρισματάκι θα είναι. Μεγάλη πλάνη. Μέτρομέτρο το μέτρησα το πέταλο του Μαλιακού. Και μαζί την υπομονή μου. Μία, δύο, τρεις ώρες, τέσσερις ώρες. Πρώτη, νεκρά, πρώτη. Λίγο ακόμη και θα χρειαζόταν αλλαγή σασμάν…

Σε όλο αυτό το «γιορτινό» σκηνικό η Τροχαία άφαντη. Ούτε ένας τροχονόμος, ούτε δείγμα περιπολικού να διευκολύνει την κατάσταση. Ειρωνεία; Το αντίθετο ρεύμα ήταν σχεδόν άδειο, αλλά δεν παραχωρήθηκε ούτε μία λωρίδα σε όσους… επιθυμούσαν να κινηθούν προς τον βορρά.

Α, ναι. Στη διασταύρωση με τα Καμένα Βούρλα αντίκρυσα και την πλάτη ενός αστυνομικού. Αθήνα- Θεσσαλονίκη κάτι παραπάνω από 10 ώρες. Έφυγα πρωί και έφτασα στον προορισμό μου λίγο πριν από τα μεσάνυχτα. Άντε και του χρόνου…