[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η κατάσταση θυμίζει τρελοκομείο

Ανοίγεις την τηλεόραση και αισθάνεσαι σαν να βουτάς βαθιά μέσα στον παραλογισμό- στην καλύτερη περίπτωση στον σουρεαλισμό, στη χειρότερη στην ψυχική ασθένεια. Ατελείωτες εκπομπές αφιερωμένες στο lifestyle κοσμικών, άλλοι τόσοι δήθεν «σοβαροί» που βγάζουν το… παντεσπάνι τους στηλιτεύοντας τους υπολοίπους, καθώς και ό,τι δεν τους συμφέρει. Παρακολουθείς τις ειδήσεις και ξέρεις εκ των προτέρων τι θα πουν οι πρωταγωνιστές τους. Αλλά ακόμα και οι μη πολιτικές ειδήσεις των τελευταίων ημερών έχουν, μου φαίνεται, ολοένα και πιο έντονα, τη σφραγίδα του παραλόγου: Επεισόδια και συμπλοκές στη Μονή Εσφιγμένου, στο Άγιον Όρος. Σε στάσεις εργασίας οι δημόσιοι υπάλληλοι του υπουργείου Αιγαίου, καταγγέλλοντας ότι δεν έχουν αντικείμενο δουλειάς… Ενδεκάχρονος ο «πρωταγωνιστής» των πρόσφατων επεισοδίων έξω από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο…

Εγώ λέω ότι η κατάσταση αυτή θυμίζει τρελοκομείο, ένας ξένος φίλος όμως επιμένει ότι, αντίθετα, είναι ένδειξη ψυχικής υγείας, αντίδοτο στο καθεστώς της κοινωνικής απομόνωσης και του αληθινού τρόμου που βασιλεύει στους δρόμους άλλων πόλεων της Ευρώπης. «Ζείτε σε μια κοινωνία γέλιου και ουσιαστικού πολιτισμού- ηπιότητας- που δεν μαστίζεται από τραγικά προβλήματα και έχει την πολυτέλεια και τη διάθεση να ασχολείται με αυτά» μου λέει, αφήνοντάς με άναυδη. «Είστε μια μεταμοντέρνα κοινωνία της διασύνδεσης εδώ στην Ελλάδα» προσπαθεί να με πείσει, λέγοντάς μου πως αυτό που εγώ αποκαλώ «κοινωνία του μέσου και της αναξιοκρατίας» δεν είναι στην πραγματικότητα άλλο από την αποτύπωση της διασύνδεσης των πάντων που υπάρχει παγκοσμίως σήμερα, με το Διαδίκτυο και την παγκοσμιοποίηση, στην κοινωνική πραγματικότητα. Το οικείο σε όλους όσοι ζούμε εδώ «σύστημα του γνωστού», ο ξένος φίλος μού λέει πως βασίζεται στο ίδιο σκεπτικό και εκπληρώνει την ίδια κοινωνική ανάγκη με τα blogs και τα chatrooms στο Ίντερνετ. Το ίδιο και η ελαφριά αναρχία και ανοργανωσιά που διαπνέει τα πάντα μας… Παρήγορη και αισιόδοξη σκέψη- τη χρειαζόμαστε στις φετινές γιορτές.