Κυνηγοί «λευκού χρυσού»

Λένε πως εμφανίζονται μόνο εκεί όπου η αστραπή συναντά τον κεραυνό. Το βέβαιο είναι πως για να βρεθούν απαιτείται η συνδρομή εκπαιδευμένων σκύλων. Λένε επίσης πως μια φορά να τις γευτείς, σου γίνονται εμμονή. Επίσης είναι βέβαιο πως κοστίζουν πανάκριβα- μία πωλήθηκε πρόσφατα 145.000 ευρώ. Αυτό θα πει… μαγικά μανιτάρια!

O Ιμπέριο Πόλι είναι ο ιδιοκτήτης του κτήματος Μπαρμπιάλα Νουόβα, κοντά στο Σαν Μινιάτο της Τοσκάνης. Τα δύο κυνηγετικά σκυλιά του Πόλι, ο Τόμπι και ο Μπόμπι, αξίζουν 10.000 ευρώ έκαστο. Οι δε λευκές τρούφες που κυνηγούν, οι tuber magnatum, αξίζουν ακόμη πιο πολλά: πριν από λίγον καιρό πάμπλουτος επιχειρηματίας από το Χονγκ Κονγκ αγόρασε σε δημοπρασία μία και μόνο ιταλική λευκή τρούφα, βάρους 1,5 κιλού, έναντι 145.000 ευρώ.

Οι τρούφες, λέει ο Πασκάλ Γουάιζ στην «Guardian», μοιάζουν λίγο με χολιγουντιανές ταινίες. Όσο σίγουροι και αν είναι οι πρωταγωνιστές,

ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΤΡΟΥΦΕΣ

Αντιστέκονται πεισματικά στην καλλιέργεια, και κανείς δεν ξέρει πού θα φυτρώσουν. Για το «κυνήγι» τους χρησιμοποιούνται εκπαιδευμένα σκυλιά

όσο σίγουρο και αν είναι το σενάριο, ποτέ δεν μπορείς να προβλέψεις με ασφάλεια αν θα γίνει επιτυχία. Είναι όλα θέμα χημείας. Το ίδιο ισχύει και για τις tuber magnatum, τις λευκές τρούφες που αντιστέκονται πεισματικά στην καλλιέργεια. Μπορείς να μιλάς για τύπους χώματος, επίπεδα υγρασίας, στάδια της Σελήνης, ρίζες συγκεκριμένων δέντρων γύρω από τις οποίες φυτρώνουν- στο τέλος όμως ποτέ δεν μπορείς να μαντέψεις πού ακριβώς θα εμφανιστούν αυτοί οι «όρχεις της γης», όπως τις αποκαλούν οι Ισπανοί.

Γι΄ αυτό ακριβώς χρειάζεσαι έναν Τόμπι και έναν Μπόμπι. Αυτοί είναι οι σίγουροι πρωταγωνιστές του κτήματος Μπαρμπιάλα Νουόβα, κοντά στο Σαν Μινιάτο. Γιατί τις μαύρες τρούφες μπορείς καμιά φορά να τις εντοπίσεις με το μάτι, να πετάγονται από τη γη· οι λευκές όμως κρύβονται πάντα κάτω από το χώμα.

Όταν τελικά τις ανακαλύψεις, με τη βοήθεια των σκυλιών, το πρώτο πράγμα που σε αγγίζει είναι το άρωμα. Δεν είναι ελαφρύ ούτε διακριτικό. Κάνει σώμα και νου να σκιρτάει. Διότι είναι γεμάτο από φερομόνες, τις επονομαζόμενες και στρατηγούς της σαγήνης. Με τις συγκεκριμένες τρούφες βέβαια η σαγήνη κοστίζει ακριβά- περίπου 3.400 ευρώ το κιλό- και κρατά λίγο: οι τρούφες διατηρούνται στο ψυγείο περίπου μία εβδομάδα, αλλά μέρα με τη μέρα το άρωμά τους αποδυναμώνεται, η αξία τους χάνεται. Οι πολυάριθμοι εραστές της τρούφας ποτέ δεν θα συγχωρέσουν εκείνο το εστιατόριο στο Λονδίνο, το Ζafferano, που αγόρασε έναντι 42.000 ευρώ μια λευκή τρούφα 825 γραμμαρίων και την άφησε να σαπίσει.


Πρέπει να προλάβεις πριν τις φάνε τα σκυλιά!

«ΝΤΟΒ΄Ε; ΝΤΟΒ΄Ε;», «Πού είναι; Πού είναι;». Η φωνή του Πόλι, του ιδιοκτήτη του κτήματος όπου «κρύβονται» τα σπάνια μανιτάρια, συνοδεύει διαρκώς τα δύο σκυλιά του. «Τσ΄έ ο νον τσ΄έ;», «Είναι ή δεν είναι;», θα ρωτήσει μόλις τα δει να σταματούν σε κάποιο σημείο. Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Πρέπει να τσεκάρει την ουρά τους. Αν ο σκύλος μοιάζει έτοιμος να… απογειωθεί, πρέπει να προλάβει να φτάσει κοντά του προτού αυτός φτάσει στον θησαυρό. Είναι εκπαιδευμένα, ναι, θεωρούν όμως τις τρούφες όσο ακαταμάχητες τις θεωρούν και οι άνθρωποι. «Αν προλάβουν και φάνε καμία, λέμε απλώς στον εαυτό μας πως ήταν καμιά μικρή. Μόνο έτσι μπορείς να το ξε περάσεις» λέει.

Τα σκυλιά αρχίζουν το σκάψιμο, έπειτα ο ιδιοκτήτης τα διώχνει. Μαζεύει λίγο χώμα και το πετάει πίσω από τον ώμο του. Ξεγελασμένοι, ο Τόμπι και ο Μπόμπι τρέχουν ξοπίσω του και ο κυνηγός βρίσκει την ευκαιρία να ξεθάψει τη λευκή τρούφα.