[Πρόσωπα] Η «Πασιονάρια» της Δυτικής Σαχάρας

Η Αμινατού Χαϊντάρ είναι η «Πασιονάρια» των Σαχραουί- μια αγωνίστρια από εκείνες που θέτουν τη ζωή τους στην υπηρεσία μιας υπόθεσης. Η δική της υπόθεση ονομάζεται Δυτική Σαχάρα, μια χώρα της ερήμου μεγάλη όσο η Βρετανία.

Τη διεκδικούν εδώ και 30 χρόνια από τη μια οι αυτονομιστές του Μετώπου Πολισάριο και από την άλλη το Μαρόκο, που την έχει προσαρτήσει και εκμεταλλεύεται τα πλούτη της- την εξαιρετικά πλούσια σε αλιεύματα θάλασσά της και, κυρίως, τα πολύτιμα φωσφορικά άλατα του υπεδάφους της. Η 39χρονη Αμινατού μόλις ολοκλήρωσε μια πολύμηνη περιοδεία, από τη Νότια Αφρική ώς την Ευρώπη και τις ΗΠΑ, για να κάνει γνωστή στον κόσμο την καταστολή την οποία υφίστανται οι ομοεθνείς της Σαχραουί, ο λαός της Δυτικής Σαχάρας.

Η Αμινατού ξέρει καλά τις μαροκινές φυλακές. «Ήμουν 20 χρόνων όταν με απήγαγαν από το σπίτι μου και με βασάνιζαν επί τρεις εβδομάδες», αφηγείται στη γαλλική «Λε Μοντ». «Με είχαν δεμένη χειροπόδαρα πάνω σ΄ ένα τραπέζι, μου έβαζαν μέσα στο στόμα, στα μάτια, στη μύτη ένα κουρέλι ποτισμένο σε υγρό με γεύση χλωρίνης. Με μαστίγωσαν με ηλεκτρικό καλώδιο, με έριξαν στα αστυνομικά σκυλιά… Πέρασα μήνες σ΄ ένα διάδρομο, πάνω σ΄ έναν πάγκο, βουβή, με τα μάτια δεμένα 24 ώρες το 24ωρο, πριν με σωριάσουν μαζί με άλλες γυναίκες Σαχραουί σ΄ ένα μικροσκοπικό κελί. Ήταν φρικτό». Αφέθηκε ελεύθερη έπειτα από τρία χρόνια και τρεις μήνες, στη διάρκεια των οποίων δεν είδε δικηγόρο ούτε εμφανίσθηκε ενώπιον οποιουδήποτε δικαστηρίου. Η οικογένειά της την πίστευε νεκρή. Σπουδές, επαγγελματική σταδιοδρομία, οικογενειακή ζωή- είναι μητέρα δύο παιδιών-, η Αμινατού τα θυσίασε όλα στην υπόθεση του λαού της. Το 2005 ριψοκινδύνευσε τη ζωή της όταν φυλακισμένη και πάλι για «εξώθηση σε βία» και «συμμετοχή σε εγκληματική συμμορία» ξεκίνησε απεργία πείνας για τη βελτίωση των συνθηκών κράτησής της. Δεν κέρδισε τίποτε, μόνο προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούν ακόμη.

Το γεγονός ότι της χορηγήθηκε μαροκινό διαβατήριο, χάρη στο οποίο μπορεί να ταξιδεύει, δεν αλλάζει τη γνώμη της για τον βασιλιά Μοχάμεντ ΣΤ΄ που ανέβηκε στον θρόνο το 1999. «Έκανε ένα άνοιγμα στην αρχή… Ήταν για τα μάτια», λέει. Από την Ουάσιγκτον έφυγε με το αντίγραφο επιστολής, την οποία μέλη του Κογκρέσου απηύθυναν στην υπουργό Εξωτερικών Ράις καλώντας την να πιέσει το Μαρόκο να σεβαστεί τα ανθρώπινα δικαιώματα στη Δυτική Σαχάρα. Στο Παρίσι όμως, τα κόμματα της Δεξιάς δεν θέλησαν να τη συναντήσουν, καθώς η επίσημη Γαλλία υποστηρίζει σταθερά το Ραμπάτ. Η Αμινατού ισχυρίζεται πως δεν είναι εκπρόσωπος αυτονομιστών, αλλά αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα του λαού της. «Δεν είμαι μέλος του Μετώπου Πολισάριο», τονίζει. «Είμαι απλώς μια στρατευμένη γυναίκα».