Τέχνη ανάμεσα σε θηλυκότητα και αρρενωπότητα

Με αλλοιωμένη την εικόνα του φύλου τους στον καμβά(γυναικεία πορτρέτα με μουστάκι κ.λπ.) καλλιτέχνιδες της ρωσικής πρωτοπορίας επιχείρησαν για πρώτη φορά να «επιτεθούν» στις κοινωνικές διακρίσεις , εις βάρος των γυναικών.

Δεκαετίες αργότερα, η Φρίντα Κάλο διαπραγματεύθηκε την ταυτότητα του φύλου της(θηλυκότητα;) μετά τον χωρισμό της με τον Ντιέγκο Ριβέρα, στην πολυσυζητημένη «Αυτοπροσωπογραφία με κομμένα μαλλιά»(1940).

Το φύλο είναι τελικά ένδυση ρόλου και πόσο δυσδιάκριτες είναι, τελικά, ακόμα και σήμερα οι περιοχές της λεγόμενης αρρενωπότητας, θηλυπρέπειας, θηλυκότητας και ανδροπρέπειας; Τη συμβατικότητα στην οροθέτηση των φύλων- αλλά και τα κοινωνικά στερεότυπα τα οποία συχνά προκαλούν ανισότητες- επιχειρεί

ΙΝFΟ

«Μεταμφιέσεις: Θηλυκότητα, ανδροπρέπεια και άλλες βεβαιότητες» στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης ΤέχνηςΜονή Λαζαριστών Θεσσαλονίκης. Έως 4 Φεβρουαρίου

να προσεγγίσει εικαστικά η έκθεση «Μεταμφιέσεις: Θηλυκότητα, ανδροπρέπεια και άλλες βεβαιότητες», στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, μέσα από ζωγραφική, φωτογραφία, γλυπτική, βίντεο, εγκαταστάσεις, performance, body-art 34 σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών(Δ. Αντωνίτσης, Κ. Ζαχαροπούλου, Κ. Κατζουράκης, Κ. Θωμαδάκη, Τ. Ματζαβίνος, Α. Παπαδημητρίου, Φίλιπ Τσιάρας, Ε. Χρυσίδου, Α. Ψυχούλης κ.ά.).

«Μη βροντοχτυπάς τις χάντρες/ η δουλειά κάνει τους άνδρες/ το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί»… «Στους στίχους του τραγουδιού αποτυπώνεται η λαϊκή αντίληψη, σύμφωνα με την οποία η κατηγορία “άνδρας” δεν είναι αυτονόητη πραγματικότητα αλλά ζητούμενο προς απόδειξη, και μάλιστα κοπιώδη έμπρακτη απόδειξη, όπως είναι η εργασία στην οικοδομή», σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης, ιστορι-, ιστορικός της Τέχνης Συραγώ Τσιάρα. «Βέβαια ο στιχουργός (Λευτέρης Παπαδόπουλος, 1967) δεν αναφερόταν στα εξωτερικά χαρακτηριστικά του ανδρικού φύλου που μπορεί να αποδειχθούν κίβδηλα και παραπλανητικά, αλλά στη βαθύτερη ουσία του ανδρισμού, η οποία επιβεβαιώνεται από την καθημερινή συμμετοχή στην παραγωγική διαδικασία… Σήμερα δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για άνδρες και γυναίκες σαν να επρόκειτο για δεδομένες, φυσικές κατηγορίες. Ο τρόπος που τους βλέπουμε, τους κατηγοριοποιούμε, τους περιγράφουμε και τους αναπαριστούμε δεν είναι πια αθώος».

Η έκθεση πλαισιώνεται από σειρά εκδηλώσεων-διαλέξεων στον χώρο του Μουσείου Κινηματογράφου, στο Λιμάνι(«Τέχνη και μετανάστευση», « Έμφυλες ταυτότητες στην Τέχνη», «Υπέρβαση του φύλου στις σουρεαλίστριες καλλιτέχνιδες» κ.ά.) στις 20/12, 17, 24/1 και 3/2/2007.