Το θεμέλιο του γιοφυριού

Ο Γιώργος Λαζάνης ήταν από τη σπάνια ύλη των αφοσιωμένων, των θυσιαζόμενων, των διακόνων, θα έλεγα σαν τη γυναίκα του πρωτομάστορα που χτίζεται στα θεμέλια των γεφυριών για να αντέξουν στον χρόνο και να διαβούν πάνω τους στρατιές μεταγενέστερων. Μετρώ πόσοι ξεκίνησαν με τον Κουν ήδη από το 1 934 και στις τρεις φάσεις της «Λαϊκής Σκηνής» και του «Θεάτρου Τέχνης», και πόσοι κουράστηκαν, διαφώνησαν, εκδιώχτηκαν, απορρίφθηκαν ή επέλεξαν αυτοδύναμη, ανεξάρτητη πορεία. Το μισό ελληνικό θέατρο. Ο Λαζάνης εκεί θεμέλιο, αγκωνάρι, μυστρί, νήμα της στάθμης , πρόσοψη και στέγη ενός θεάτρου που ξεκίνησε περιθωριακό, συνέχισε ανατρεπτικό, μοντερνικό και έφτασε να γίνει θεσμός, αντιπροσωπευτικό και προστατευόμενο από το κράτος, πρεσβευτής της πολιτείας και του πολιτισμού της στο εξωτερικό.

Ο Λαζάνης υπήρξε βέβαια και τυχερός. Έγινε, σχεδόν ταυτίστηκε, με το υποκριτικό ύφος που εισηγήθηκε ο Κουν και έγινε ο απόλυτος πρωταγωνιστής του. Όπως ο Μινωτής στην ένδοξη περίοδο του Εθνικού ήταν ο απόλυτος ηθοποιός του Ροντήρη, έτσι και ο Λαζάνης έπαιξε όσους ρόλους του μεγάλου δραματολογίου ενσάρκωσαν ο Μινωτής, ο Κατράκης και ο Κωτσόπουλος μαζί. Έφυγε αθόρυβος, όπως έζησε.

Μακριά από την χλαλοή.