Κουτσομπολισμός, όπως σεληνιασμός

Εύκολα μπερδεύονται μια κρίση κουτσομπολικού επαγγελματισμού με μια κρίση αυτισμού, καθώς τα συμπτώματα είναι παρόμοια
Ελάτε τώρα, βρε παλικάρια, βρείτε τα, γιατί έχουμε και δουλειές. Κακά-ουνάκης, ο ένας , Λαζοπουλία η φιδοειδής ο άλλος, ε, δεν είναι επίπεδο αυτό και απασχολείτε τον κόσμο με τη φασαρία.

Αν ήταν άλλη εποχή θα σας συντρέχαμε, αλλά έρχονται και γιορτές, πρέπει να τινάξουμε χαλιά, να γυαλίσουμε ασημικά, να μάθουμε τα κάλαντα, μας καθυστερείτε και το χειρότερο είναι ότι προκαλέσατε κρίση κουτσομπολιού στη Λιβανίου, που πρωί πρωί την πετύχαμε να κοιτάζει την κάμερα με βλέμμα ακίνητο, στοχοπροσηλωμένο(στο υπερπέραν;) που μας τρόμαξε. Το δε χαμόγελο, ίδιο με της κυρα-Πολυξένης, όταν ερχόταν τέτοιες ημέρες και μας έφερνε κουτσομπολιά από άλλα σπίτια, φίλων, που είχαν καβγαδίσει μεταξύ τους, για να ξέρουμε στα καλέσματα, να μην ξαφνιαστούμε. Χαμόγελο για να μας πει τα χειρότερα που αντάλλαξαν. Που τό ΄βρισκε;

Ίδια απορία μας προκάλεσε το χαμόγελο της Λιβανίου, καθώς επαναλάμβανε δέκα, είκοσι, μπορεί και τριάντα φορές ένα και μόνον όνομα κομμένο σε δύο: Κακά(παύση)- ουνάκης(ύφος προβαρισμένα απορημένο). Ήταν φανερό. Πέσαμε σε στιγμή κρίσης. Μόλις πήγαινε να μιλήσει κάποιος δίπλα της, εκείνη εκεί, το μάτι στην κάμερα, στα χείλη το χαμόγελο και ξανά-μανά «Κακά(παύση)- ουνάκης (ερωτηματικό)». Εσύ συμφωνείς; ρωτούσε τον απέναντί της. Προσπαθούσε εκείνος να αλλάξει θέμα, τίποτε η Λιβανίου- κυρα-Πολυξένη(μα φτυστές οι δυο τους!) συνέχιζε τα ίδια «Είναι δυνατόν;», αναρωτιόταν μόνη της με τον ίδιο πάντα τόνο στη φω -νή, το ίδιο μάτι καρφωμένο στην κάμερα, το ίδιο χαμόγελο(χαράς να το πούμε; Ικανοποίησης να το πούμε; Επαγγελματικό να το πούμε;) και εκείνο το όνομα χωρισμένο στα δύο Κακά-ουνάκης, μα Κακά-ουνάκης, Κακά…Κακά… λέγεται αυτό για τον Κακά-ουνάκη, Κακά-ουνάκης;

Ίδιο πάντα το κουτσομπολίστικο χαμογελαστό πάθος, απέναντί μας μια Λιβανίου- κυρα-Πολυξένη! Και κόλλημα, μεγάλο κόλλημα- σύνηθες σύνδρομο αυτισμού θά ΄λεγε ο επιστήμων, αλλά δεν ξέρει αυτός ότι είναι επίσης σύνηθες σύνδρομο κουτσομπολισμού.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είχαμε πρώτη φορά τη δυνατότητα να παρατηρήσουμε στη λε-πτομέρεια(συγγνώμη κυρία Πολυξένη, οι συνεχίστριες Παρασκευή 8 Δεκεμβρίου 2006. 41 /7
του έργου σας έχουν περισσότερα μέσα στη διάθεσή τους) τα στάδια έκφρασης του κουτσομπολίστικου τάλαντου.

Πρώτη παρατήρηση: η τηλεκουτσομπόλα είναι πάντα με το μέρος του θιγόμενου. Πολύ σωστά. Πρόκειται περί θεμελιώδους κανόνος της πολιτισμένης κοινωνίας. Και η κυρία Πολυξένη, θυμάμαι, τους έπαιζε στα δάχτυλα τέτοιους κανόνες.

Δεύτερη παρατήρηση: αποφεύγονται τα επικριτικά σχόλια για εκείνον που θίγει πρώτος(γιατί και αυτός πελάτης είναι). Ανοίγει απλώς συζήτηση με τους διπλανούς της, ώστε αφ΄ ενός να εκφράσουν εκείνοι τις επικρίσεις- οπότε θα αρχίσει νέος κύκλος κουτσομπολιού, προς όφελος του έργου της- αφ΄ ετέρου δι΄ επίμονων ερωτήσεων προς τους «συνδαιτυμόνες» του κουτσομπολικού προγεύματος προκαλεί διάλογο, μέσω του οποίου θα επιβεβαιωθούν οι κανόνες «ήθους και τιμιότητας», που κατά τη φαντασίωση του φιλοθεάμονος για την κοινωνία του οφείλουν να διέπουν τις σχέσεις των ανθρώπων, ενώ και η ίδια ως εξέχουσα εκπρόσωπός τους απαρεγκλίτως τους αυτούς κανόνες υπηρετεί.

Τρίτη παρατήρηση(περνάμε στα σωματικά συμπτώματα): η έκφραση του προσώπου παγώνει στο χαμόγελο και ο τόνος της φωνής το ίδιο, όταν επισημαίνονται οι «πομπές» της μιας και της άλλης πλευράς. Απλώς τίθεται το ζήτημα διά της διαρκούς επαναλήψεως. Α, ναι, το χαμόγελο τύπου «τσιιιιιιιζζζ» (που έλεγε και ο Ελληνοαμερικάνος γείτονας- και η Καλομοίρα, φυσικά)