Η αυλή των θαυμάτων

«Oι Τούρκοι καταλαμβάνοντας τα Αμπελάκια Θεσσαλίας πέταξαν την εικόνα της Παναγίας στον Πηνειό για να την παρασύρουν τα ρέματα και να χαθεί. Και τότε έγινε το θαύμα: η εικόνα βρέθηκε κρεμασμένη εδώ, στα κλαδιά της βελανιδιάς πίσω απ΄ το ιερό του ναού στις 15 Αυγούστου 1455, οπότε πρωτοχτίστηκε το μοναστήρι. Βέβαια ο πρώτος ναός δεν σώζεται γιατί μεσολάβησε η περίοδος της βαυαρικής αντιβασιλείας, το μοναστήρι έκλεισε και υπέστη φθορές. Ευτυχώς βέβαια, έκλεισε μόνο για δύο- δυόμισι χρόνια και τελικά ξαναλειτούργησε». Ο νεαρός μοναχός Πολύκαρπος μιλάει με θαυμασμό για την εικόνα και για το μοναστήρι της Παναγιάς της Αμπελακιώτισσας- Αγίου Πολυκάρπου που βρίσκεται αντίκρυ από τον ομώνυμο οικισμό που παλαιότερα λεγόταν Κοζίτσα. «Είκοσι χρόνια μετά την εύρεση της εικόνας, στο πλαίσιο ενός εράνου(1475) αποκτήθηκε από το μοναστήρι μας ο δεύτερος θησαυρός, το δεξί χέρι του Αγίου Πολυκάρπου, Επισκόπου Σμύρνης. Και τα δύο κειμήλια είναι θαυματουργά. Το χαρτί και το μελάνι όλου του κόσμου δεν φτάνουν για να γράψουν τα θαύματα». Ο τόνος της φωνής του Πολύκαρπου που διακονεί 6 χρόνια στη μονή γίνεται εντονότερος. Μαλακώνει μόνο όταν αρχίζει να μιλάει για τον 86χρονο πατέρα Ραφαήλ που ζει 33 χρόνια στο μοναστήρι, αναπαύεται στο κελί του και είναι χαρούμενος που τώρα το μοναστήρι θα συνεχίσει να διακονείται.

Ο οικισμός της Αμπελακιώτισσας Στη μονή μπορείτε ακόμη να δείτε το ξυλόγλυπτο τέμπλο του 18ου αιώνα και τον Επιτάφιο, έργο της Πολίτισσας κεντήστρας Μαριώρας που δωρήθηκε το 1735 από τον επίσκοπο Λιδορικίου Θεόκλητο. Η μονή είναι επισκέψιμη καθημερινά μέχρι τη δύση του ηλίου.