[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Θα τους βάλει κανείς, άραγε, σε δίαιτα;

Η είδηση ότι διαπιστώθηκαν από τους επιθεωρητές Υγείας υπερκοστολογήσεις – έως και τέσσερις φορές επάνω – ιατρικών μηχανημάτων και υλικών στα κρατικά νοσοκομεία, δεν παραξένεψε κανέναν από τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Είναι ένα γνωστό, πολυπαιγμένο και συνεχιζόμενο στόρι για όλους όσοι ασχολούνται με την κατακαημένη Υγεία εν Ελλάδι και τα πάθη της. Μόλις προ ημερών βρέθηκα για προσωπικό λόγο σε μεγάλο και καινούργιο κρατικό νοσοκομείο και ο φίλος πανεπιστημιακός- από τους λίγους άμεμπτους- μου εξιστορούσε εμπιστευτικά τον αγώνα που έχει δώσει και συνεχίζει να δίνει(σε προσωπικό επίπεδο) με τις εταιρείες, για να δώσει πίσω ανέγγιχτα(«μέσα στο κουτί τους») μηχανήματα που δεν χρειάζονται και άλλα που έχουν ξεπεραστεί από καιρό στην αγορά, τα οποία το Δημόσιο, όχι μόνο τα έχει αγοράσει(κακώς), αλλά τα έχει επιπλέον χρυσοπληρώσει- προσπαθώντας να πάρει σε αντάλλαγμα άλλα μηχανήματα νέας τεχνολογίας και απαραίτητα.

«Δεν μπορείς να φανταστείς τι εμπόδια, απροθυμία και δυσκολίες συναντώ σε αυτή την προσπάθεια, τόσο στις εταιρείες όσο και μέσα στο νοσοκομείο» μου είπε. «Είναι απλώς άγνοια, κακή διαχείριση ή οι γνωστοί λόγοι χρηματισμού;» τον ρώτησα. «Φοβάμαι, το τελευταίο» μού απάντησε περίλυπος. «Ουδείςγιατροί, τεχνικοί, διευθυντές, υπεύθυνοι προμηθειών – θέλει να θίγονται αυτά τα θέματα. Όλοι έχουν λίγοπολύ λερωμένη τη φωλιά τους».

Κι ενώ στον ιδιωτικό χώρο της Υγείας η βιοτεχνολογία θριαμβεύει(και θησαυρίζει), έχοντας ως όπλα το λίζινγκ, το παζάρι και τη συνεχή ανανέωση, τα κακόμοιρα τα κρατικά νοσοκομεία είναι καταδικασμένα να υστερούν, να φυτοζωούν, να παλεύουν άνισα, να πνίγονται στα χρέη, να μένουν πίσω… Τα τρωκτικά του ΕΣΥ έχουν παραπαχύνει. Θα τους βάλει κανείς, άραγε, σε δίαιτα;