«Ταινία του δρόμου, όχι του καναπέ»

«Δεν είναι μια ταινία για τους μετανάστες ο “Έντουαρτ”. Ο ήρωας θα μπορούσε να είναι οποιασδήποτε εθνικότητας, φυσικά και Έλληνας, και περιγράφει το οδοιπορικό ενός νέου από το σκοτάδι στην αυτογνωσία. Είναι ένα φιλμ δρόμου κι όχι καναπέ», τονίζει η Αγγελική Αντωνίου, για την ταινία που σάρωσε στα φετινά Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου

Εννέα Κρατικά Βραβεία κέρδισε ο «Έντουαρτ» της Αγγελικής Αντωνίου, που την
τελευταία στιγμή πήρε «ελληνικότητα» και έκανε πολλούς θεατές να κλαίνε στο
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την αληθινή ιστορία του ήρωά της!

«Δεν είναι μια ροζ (δεν είναι σπόντα αυτή, για την ταινία του νεαρού
Αλέξανδρου Βούλγαρη), αλλά μια κόκκινη ταινία, γεμάτη πάθος και αίμα για το
οδοιπορικό από την κόλαση στον εξαγνισμό ενός νέου ανθρώπου», λέει στα «ΝΕΑ» η
Αγγελική Αντωνίου για τη θριαμβευτική πορεία του «Έντουαρτ», που συνολικά
κέρδισε 11 βραβεία μαζί με αυτά της FIPRESCI και της ΕΤΕΚΤ στο Φεστιβάλ
Θεσσαλονίκης. Και πάνω απ’ όλα εκφράζει τη συγκίνησή της «που μετά την προβολή
έρχονταν θεατές με δακρυσμένα μάτια και μου έσφιγγαν το χέρι».

Αρκετοί χαρακτήρισαν υπερβολικά αυτά τα 11 βραβεία, αλλά η ίδια απαντά πως «η
ταινία δεν είναι φιλμ του καναπέ, αλλά του δρόμου. Ένα φιλμ που πολεμήθηκε
και, αν δεν παρενέβαινε ο ίδιος ο υπουργός Πολιτισμού Γιώργος Βουλγαράκης, δεν
θα αποκτούσε “ελληνικότητα”. Η βράβευσή του από τόσες διαφορετικές επιτροπές,
δίνει από μόνη της την απάντηση. Ο “Έντουαρτ” μόλις ξεκινάει τη διεθνή πορεία
του».

Καλά τα βραβεία, αλλά τον θεατή θα τον ενδιαφέρει το οδοιπορικό ενός
Αλβανού; Θα πάει να δει την ταινία, τη στιγμή που λένε πως όλο και πιο πολλοί
Έλληνες εκδηλώνονται με ρατσιστικές διαθέσεις κατά των μεταναστών;

Δεν έχει καμιά σημασία η εθνικότητα του ήρωα. Θα μπορούσε, κάλλιστα, να είναι
Έλληνας και να είχε διαπράξει έναν φόνο στο Παρίσι. Είναι μια οικουμενική
ταινία. Περιγράφει το κακοτράχαλο ταξίδι ενός ανθρώπου στις σκοτεινές πλευρές
του μυαλού του. Δεν είναι μια ταινία για τους μετανάστες σαν τον «Όμηρο».

Το σενάριο της ταινίας βασίζεται στην αληθινή περίπτωση του Αλβανού Έντουαρτ
Λέκα που διέπραξε φόνο στην Αθήνα, ύστερα από δύο χρόνια παραδόθηκε μόνος του
στις Αρχές, εκτίει από το 2002 ποινή φυλάκισης 14 ετών και ο ίδιος ελπίζει σε
δύο χρόνια να βγει… Η Αγγελική Αντωνίου είχε δίχρονη επαφή μαζί του για να
στήσει την ταινία της και τη ρωτάμε αν τον είδε μετά τη βράβευση: «Όχι, είχα
συναντηθεί μαζί του αμέτρητες φορές πριν από την ταινία, δεν έχω προλάβει
ακόμα να τον δω. Είναι ένας άνθρωπος τον οποίο αληθινά ζηλεύω, αλλά νιώθω
μεγάλη ευγνωμοσύνη προς αυτόν. Ζηλεύω την επανάκτηση της χαμένης αθωότητάς του
και το πέρασμά του στον εξαγνισμό!».

Ποιο από τα συναισθήματα που βγάζει η ταινία σας θωρείτε ότι είναι η
μεγαλύτερη σκηνοθετική επιτυχία σας;

Για το ταξίδι του ήρωα από το σκοτάδι στο φως. Είναι μια σκληρή και γεμάτη
ωμότητα ταινία, αλλά ταυτοχρόνως με λυρισμό και ποίηση. Ένα μίνιμαλ έργο χωρίς
φλυαρίες. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Αλβανία κι εγώ έμαθα Αλβανικά,
για να κατανοήσω ακόμα πιο πολύ την ψυχολογία των ανθρώπων αυτής της χώρας.

Και τα τελευταία λόγια της μας δίνουν αφορμή να τη ρωτήσουμε για τις διεθνείς
συμπαραγωγές, αφού η ταινία της είναι ελληνο-γερμανική παραγωγή: «Ο
κινηματογράφος στην Ελλάδα πρέπει να ανοιχτεί στις συμπαραγωγές, δεν πρέπει να
είναι τόσο εσωστρεφής. Οι συμπαραγωγές ανοίγουν δρόμους, όχι μόνο οικονομικούς
αλλά και του μυαλού, των οριζόντων του “βλέμματος” του κινηματογραφιστή».

Δοκιμασμένη στο κοινό

«Έδειξα σε 70 ανθρώπους – διαφορετικών ηλικιών και κοινωνικών τάξεων – πολλές
κόπιες με διαφορετικά μεταξύ τους μοντάζ κι όλοι συμφώνησαν με αυτά που έχει
σήμερα ο “Εντουαρτ”», λέει η Αγγελική Αντωνίου, η οποία έχει σπουδάσει στη
Γερμανία, αλλά η πρώτη μεγάλου μήκους – και καλή – ταινία της, η «Δονούσα»
(’92), είχε αγνοηθεί από τα Ελληνικά Κρατικά Βραβεία, ενώ το επόμενο φιλμ της,
οι «Χαμένες νύχτες» (’97) κέρδισε πολλά από τα μεγάλα εθνικά βραβεία, αλλά
βραβεύθηκε και σε διεθνή φεστιβάλ.

INFO

Η ταινία «Έντουαρτ» της Αγγελικής Αντωνίου θα προβάλλεται στις αίθουσες από τα
τέλη Φεβρουαρίου.