ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εδώ τα ευρώ, εκεί τα ευρώ, πού είναι τα ευρώ;

«Η τηλεόραση», λένε, «προσφέρει φανταστικούς φίλους και συγγενείς σε
μοναχικούς ανθρώπους». Σαν να φαίνεται όμως λίγο πεπερασμένη η συγκεκριμένη
αντίληψη… και κατιτίς παρωχημένη.

Όχι πως δεν είναι σωστή. Ακριβώς το αντίθετο θα έλεγα: είναι πέρα για πέρα
αληθινή. Ελάχιστοι είναι άλλωστε αυτοί που πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα
αντιστεκόμενοι στη «δύναμη» του τηλεκοντρόλ. Εδώ παρέες συγκεντρώνονται σε
σπίτια, οι οποίες μην έχοντας τι άλλο να πουν «αποχαυνώνονται» ομαδικώς στην
τηλεόραση. Πόσο μάλλον οι άνθρωποι που «βολοδέρνουν» μόνοι τους σε τέσσερις
τοίχους…

Η παγίδα όμως πλέον έγκειται αλλού: η τηλεόραση έχει μετατραπεί σε
χρηματομηχανή – δεν πρόκειται για δόκιμο όρο, αλλά πηγαίνει γάντι στην
περίσταση!

Ύστερα από χρόνια αποχής των τηλεπαιχνιδιών από την ελληνική τηλεόραση – ή
τέλος πάντων για να μη γίνομαι «κίτρινη» ας αρκεστώ στο ότι ήταν, αν μη τι
άλλο, είδος προς εξαφάνιση -, εν έτει 2006 έχουμε… πήξει στα τηλεοπτικά
παιχνίδια.

Εδώ τα ευρώ, εκεί τα ευρώ, πού είναι τα ευρώ… καλούνται να απαντήσουν οι
τηλεθεατές. «Κι αν μου κάτσει;», σκέφτονται και αρχίζουν να στέλνουν γράμματα
συμμετοχής και να κάνουν τηλεφωνήματα παρακαλώντας να πιάσουν γραμμή και να
στέλνουν μηνύματα από το κινητό τους.

Μάλιστα, πλέον, περισσότερο από ποτέ ισχύει η έννοια της αλληλεπίδρασης: οι
«άνθρωποι της τηλεόρασης» στέλνουν μήνυμα οι ίδιοι (!) στους τηλεθεατές και
τους παροτρύνουν να στοιχηματίσουν. «Μεγάλα τα κέρδη» τούς εκμυστηρεύονται, κι
ας πρόκειται για κοινό μυστικό. «Μη χάσετε την ευκαιρία», προσθέτουν.

Και πέφτουν χιλιάδες τα sms και γεμίζει η… μπάνκα: μια ακόμη απόδειξη πως ο
πεινασμένος… Έλληνας καρβέλια ονειρεύεται! Μήπως όμως τελικά δεν φταίει η
τηλεόραση; Τον τελευταίο καιρό όποια πέτρα κι αν σηκώσεις ένα κινητό θα βρεις…