[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το πρόβλημα το είχα επισημάνει εγκαίρως. Δεν ήταν παρά μερικοί μήνες που ο Κ.
Καραμανλής είχε εκλεγεί Πρωθυπουργός και έπρεπε να συμμετάσχει σε μια σύνοδο
κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πήγε στη σύνοδο, αλλά δεν του μιλούσε κανένας.
Τι να κάνει ο άνθρωπος, φόρεσε μια κονκάρδα που έγραφε «Κώστας Καραμανλής,
Πρωθυπουργός της Ελλάδας» και έκοβε βόλτες στην αίθουσα για να ενημερωθούν
όλοι. Πράξη σοφή, όπως αποδείχθηκε. Αλλά μετά πήραν τα μυαλά του αέρα. «Με
μάθανε στας Ευρώπας», σου λέει, δεν την ξαναφοράω την κονκάρδα. Κακώς. Διότι
αν τη φορούσε την Τρίτη που συναντήθηκε με τον Μπλερ στο Λονδίνο, αποκλείεται
ο ελεεινός λεζαντογράφος της «Ντέιλι Μίρορ» να τον αποκαλούσε «μίστερ
Καζαχστάν» στη σχετική λεζάντα! Πάλι καλά πάντως, να λέει. Διότι την άλλη
φορά, στον τελικό του Euro της Πορτογαλίας, οι ευφάνταστοι Πορτογάλοι είχαν
βάλει στη θέση του – πρωθυπουργό – τον… Γκαγκάτση!

«Λούθηρος»

Βασικά εγώ από το σχολείο έναν μεταρρυθμιστή ήξερα κι αυτόν τον έλεγαν
Λούθηρο. Ο τύπος είχε μια έφεση στα θρησκευτικά, δεν του άρεσε καθόλου ο Πάπας
και το όλο σύστημα του Βατικανού και είπε να το εκσυγχρονίσει κάπως το πράγμα
– έτσι μας προέκυψαν οι προτεστάντες. Μετά που μεγάλωσα άκουγα κάθε τόσο να
μιλούν για «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις» και προβληματιζόμουν. Ήθελαν πραγματικά
να κάνουν μεταρρυθμίσεις στον τόπο ή απλώς ο στόχος τους ήταν να μοιάσουν του
Λούθηρου, ο οποίος έκανε ομολογουμένως μια λαμπρή καριέρα; Εξ ου άλλωστε
έχουμε τη χαρά και την τιμή να τον αναφέρουμε στη στήλη μας, παρά το γεγονός
ότι μας άφησε χρόνους – αποδήμησε δηλαδή εις Κύριον – πριν από καμιά
πεντακοσαριά χρόνια. Ο Καραμανλής τώρα με έχει μπερδέψει. Για Λούθηρο δεν τον
κόβω – με τον Χριστόδουλο μια χαρά τα πάει (η δεξιά του Κυρίου με την κανονική
Δεξιά δηλαδή), και επιπλέον τη λέω την αμαρτία μου, δεν μπορώ και να τον
φανταστώ να κυκλοφορεί με τίποτε ράσα και να κηρύττει την ανανέωση της
ελληνορθόδοξης Εκκλησίας…

Το λένε οι κούκοι στα βουνά

Γιατί θέλει να κάνει τον μεταρρυθμιστή; Μια εύκολη εξήγηση είναι ότι αυτό
υπαγορεύουν οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες μελετάει συνεχώς και ακολουθεί με
θρησκευτική ευλάβεια. Το λένε οι κούκοι στα βουνά και οι πέρδικες του Εθνικού
Κήπου ότι μ’ αυτές κοιμάται, μ’ αυτές ξυπνάει και δεν κάνει τίποτε αν
προηγουμένως «δεν έχει μετρηθεί» – αυτό που πρόκειται να κάνει, εννοείται, όχι
ο ίδιος. Μεταρρυθμίσεις υποδεικνύουν οι δημοσκοπήσεις, τον μεταρρυθμιστή, σου
λέει, θα κάνω, αφού αυτό θέλει ο λαός.

Μια πιο περιπεπλεγμένη εξήγηση είναι ότι όντως ο Καραμανλής έχει αποφασίσει να
κάνει τον μεταρρυθμιστή, και όχι να τον υποδυθεί. Εδώ η επιστήμη, με το που το
άκουσε το θέμα, σήκωσε ψηλά τα χέρια, πιο ψηλά δεν γίνεται. Διότι αν θες να
κάνεις τον μεταρρυθμιστή, πρώτον, δουλεύεις σκληρά – κι ο πρόεδρος Κώστας όπως
έχουμε διαπιστώσει ώς τώρα δεν θα έλεγες ότι είναι και πολύ φανατικός της
δουλειάς – και, δεύτερον, αν θες να κάνεις μεταρρυθμίσεις παίρνεις τη γενναία
απόφαση και προχωρείς. Δεν τις μεταθέτεις στην επόμενη τετραετία. Δεν λες
δηλαδή, παιδιά, θα σας μεταρρυθμίσω, αλλά όχι τώρα. Σε τέσσερα χρόνια, πρώτα ο
Θεός!

Εμένα πάλι, χρόνια τώρα, από την περίοδο της μεταπολίτευσης που ήμουν
πιτσιρικάς, μου είχε κάτσει ένα σύνθημα – «όχι στη λήθη, είναι παραμύθι». Το
φώναζαν οι αναρχικοί της εποχής μου, και όχι μόνο. Κόσμος και κοσμάκης
διαδήλωνε κάθε τόσο στους δρόμους, απαιτώντας τιμωρία των χουντικών,
πραξικοπηματιών και βασανιστών, κόντρα στη βούληση του θείου Κώστα (Καραμανλή)
για λήθη – να τα ξεχάσουμε όλα.

«Το χέρι του νόμου»

Η ίδια αυτή άρνηση να υποκύψω στη λήθη με οδηγεί σε δρόμους φοβερούς. Σε
δρόμους αποτρόπαιους, σκληρούς. Τότε που ο Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργός και οι
σημερινοί «πραίτωρες ουρμπάνις» του Πολύδωρα «το χέρι του νόμου». Θυμάμαι,
είχε πάει σε μια συγκέντρωσή τους, με το που είχε γίνει πρωθυπουργός, και με
το γνωστό θριαμβικό, σαρδόνιο χαμόγελό του τούς είχε χρίσει ως το μακρύ χέρι
του νόμου. Οι άλλοι, που είχαν πάρει τοις μετρητοίς τη φράση του αρχηγού,
έλειωναν σε κάθε ευκαιρία τον κόσμο στο ξύλο. Ως εκ τούτου, προς τι όλος αυτός
ο θόρυβος για τη δραστηριότητα των «πραιτώρων» του Πολύδωρα; Τα παιδιά δεν
έκαναν τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι έκαναν οι συνάδελφοί τους, προ
δεκαπενταετίας.

Το κιτς πανηγύρι

Όποιος αμφιβάλλει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν έχει αλλάξει, δεν έχει παρά να
ρίξει μια ματιά στα όσα έγιναν στις αρχές της εβδομάδας στο Λονδίνο, με αφορμή
αυτό το κιτς πανηγύρι που στήθηκε για την παρουσίαση των κέρινων ομοιωμάτων
του Ελευθέριου Βενιζέλου, του Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα
Παπανδρέου. Δεν πρέπει να υπάρχει προηγούμενο άλλης κυβέρνησης ανά την Ευρώπη
και τον κόσμο που να παρουσίασε ανάλογο θέαμα με την ευκαιρία ενός τέτοιου
γεγονότος. Μιλάμε για κανονική επαρχιακή εκδήλωση από αυτές στις οποίες
περισσεύουν το στρας, το κομφετί, και τα κύματα του Δουνάβεως αναμεμειγμένα με
μία δόση από μπουζούκι, ακορντεόν και κλαρινάκι β’ διαλογής. Υπουργοί,
υφυπουργοί, γενικοί γραμματείς, παρατρεχάμενοι, κολλητοί, ένα πλήθος, όλοι
μαζί, για μια φωτογραφία δίπλα στους τρεις μεγάλους της νεώτερης ελληνικής
ιστορίας. Τις περισσότερες πάντως τις έβγαλε ο «μίστερ Καζαχστάν», ο
εγχώριος… Μπόρατ, αλλά αυτό δεν είδα να τον βοηθάει και πολύ στη διεθνή
προβολή του.

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Συγκεντρώνει όσους δεν γουστάρουν τα τζάκια

Ήταν αξιοπρόσεκτο ως γεγονός ότι στο προ εβδομάδων δείπνο της Ντόρας προς
τιμήν του Καραμανλή στο σπίτι της στην οδό Αραβαντινού είχαν κληθεί μόνο δύο
υπουργοί: ο Προκόπης Παυλόπουλος και ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης. Ο πρώτος είναι εκ
δεξιών του Καραμανλή, ο δεύτερος είναι ο εκ δεξιών της Ντόρας. Το δείπνο,
παρότι εξελίχθηκε σε χαλαρή ατμόσφαιρα, θύμιζε δείπνα… οπλαρχηγών.
Πληροφορούμαι ότι συζητήθηκαν πολλά, ακόμη και η πιθανή ημερομηνία των πρόωρων
εκλογών. Συζητήθηκαν και άλλα, που εγώ αν ήμουν Αβραμόπουλος θα τα αξιολογούσα
ως πολύ σοβαρά – είναι μικρό πράγμα ας πούμε η έναρξη της μετακαραμανλικής
περιόδου που τοποθετείται εκεί γύρω στο 2010; Δεδομένου ότι, όπως τελευταία
πληροφορήθηκα, και ο Γιώργος Αλογοσκούφης «βλέπει» πλέον Ντόρα, δεν μπορώ παρά
να επισημάνω το ηρωικό της προσπάθειας που κάνει ο Αβραμόπουλος. Ο οποίος
πραγματοποίησε μια εμφάνιση την Πέμπτη που θα μπορούσε να θεωρηθεί και
αρχηγική. Κι αν κρίνω από τους βουλευτές που έδωσαν το «παρών», έχω την
αίσθηση ότι συγκεντρώνει όλους αυτούς που για τον έναν ή τον άλλον λόγο δεν
γουστάρουν τα τζάκια.