Ζωή σαν παραμύθι

«Θα γράψω τη ζωή που έζησα ως ποδοσφαιριστής σαν να ήταν μια ερωτική ιστορία»
είπε ο Φέρεντς Πούσκας λίγα χρόνια πριν από τον θάνατό του. Και το έκανε.

Για τα παιδικά του χρόνια: «Γεννήθηκα τον Απρίλιο του 1927 στο Κίσπεστ
στα περίχωρα της Βουδαπέστης. Οι γύρω δρόμοι έσφυζαν από παιδιά. Όλοι ήταν
φτωχοί και λίγοι μπορούσαν να αγοράσουν παιχνίδια, αλλά το ποδόσφαιρο για μας
ήταν μια φθηνή διασκέδαση. Κάποιοι από τους συγγενείς μου επιμένουν πως για
πρώτη φορά κλώτσησα την μπάλα όταν ήμουν εννέα ή δέκα μηνών και μόλις είχα
αρχίσει να περπατάω. Τριών χρόνων μπορούσα να τρέχω αρκετά καλά και να
συμμετέχω στο παιχνίδι. Δεν είχαμε φυσικά γήπεδα για να παίζουμε, αλλά υπήρχαν
αρκετές αλάνες σε όλη τη Βουδαπέστη κι εκεί έπαιζαν οι πιτσιρικάδες
ποδόσφαιρο.

Στον πόλεμο: Ήμουν 12 ετών όταν ξέσπασε ο Πόλεμος και η ζωή έγινε πολύ
σκληρή. Στερούμασταν τα απαραίτητα και θυμάμαι που ανταλλάζαμε ρούχα με αλεύρι
ή κρέας. Εκείνη την εποχή έκανα το ντεμπούτο μου στην πρώτη ομάδα, σε ηλικία
16 ετών.

Το μυστικό των Μαγικών Μαγυάρων: Ακόμη κι όταν ήμασταν αήττητοι για
χρόνια, πάντα δίναμε τον καλύτερό μας εαυτό για να βελτιώσουμε τις επιδόσεις
μας. Να τρέχουμε λίγο πιο γρήγορα, να πηδάμε λίγο ψηλότερα, να σουτάρουμε την
μπάλα με μεγαλύτερη ακρίβεια. Ήταν στη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων (η
Ουγγαρία κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο το 1952) που το ποδόσφαιρό μας άρχισε να
εξελίσσεται σε πραγματική δύναμη. Ήταν το πρότυπο του ολοκληρωτικού
ποδοσφαίρου. Όταν κάναμε επίθεση, όλοι έκαναν επίθεση. Στην άμυνα συνέβαινε το
ίδιο.

Η επιστροφή στην πατρίδα: Όταν φτάσαμε στο Παρίσι όπου έπρεπε να
αλλάξουμε τρένο, η υποδοχή ήταν απίστευτη. Έκαναν σαν να είχαν να νικήσει οι
ίδιοι. Δεν ήταν μικρό πράγμα να πετύχεις έξι γκολ στην Αγγλία, στο Λονδίνο.
Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον τρόπο που μας αντιμετώπισαν στην Αγγλία αποθεώνοντας τη
νίκη χωρίς ίχνος δυσαρέσκειας.

Οι φήμες για την αυτομόλησή του κατά τη διάρκεια της ουγγρικής επανάστασης
και η τιμωρία του από το ποδόσφαιρο: Βρισκόμασταν στα αυστριακά σύνορα
όταν κάποιοι άνθρωποι ανέφεραν πως οι εφημερίδες μετέδωσαν πως είμαι νεκρός. Η
ομάδα της Χόνβεντ έφυγε από τη Βιέννη για τη Γερμανία και στη συνέχεια στη
Βραζιλία, χωρίς άδεια, όπου παίξαμε μερικά φιλικά παιχνίδια κυρίως για να
συγκεντρώσουμε χρήματα. Μετά την τουρνέ, η επιστροφή μας στην Ευρώπη ήταν
περίπλοκη και ανώτατα στελέχη είχαν ταξιδέψει από τη Βουδαπέστη για να μας
συναντήσουν και να μας «δικάσουν» στη Βιέννη. Μας είπαν πως έπρεπε να
επιστρέψουμε αμέσως όλοι στην Ουγγαρία, όπου θα αντιμετωπίσουμε βαριές ποινές,
ενώ η πιο βαριά θα επιβαλλόταν σε μένα, γιατί ήμουν αρχηγός. Θα μου επέβαλλαν
τιμωρία 18 μηνών από το ποδόσφαιρο και στην ηλικία των 30 χρόνων που ήμουν θα
σήμανε θάνατο για την καριέρα μου.

Το ενδιαφέρον της Ρεάλ Μαδρίτης την περίοδο που ήταν τιμωρημένος: Είπα:
«Είμαι πολύ χοντρός και πιθανότατα δεν μπορώ να παίξω. Χρειάζομαι χρόνο για να
χάσω κιλά. Αλλά την επόμενη ημέρα βρισκόμουν ήδη στη Μαδρίτη έχοντας το
μέγεθος μπαλονιού και συζητώντας με τον πρόεδρο (Σαντιάγκο) Μπερναμπέου. Δεν
ήταν παρών διερμηνέας. Μου μιλούσε στα ισπανικά κι εγώ του απαντούσα στα
ουγγρικά. Στο τέλος σήκωσα τα χέρια μου και του είπα: Ακου, όλα αυτά είναι
πολύ καλά, αλλά με έχεις δει πως είμαι; Είμαι 18 κιλά υπέρβαρος. Ο Μπερναμπέου
απάντησε: Αυτό δεν είναι δικό μου πρόβλημα, αλλά δικό σου. Κι αυτό ήταν. Ήμουν
παίκτης της Ρεάλ αν και υπέρβαρος και ο Μπερναμπέου μου έδωσε 5.000 δολάρια
αμέσως.

Στην εξορία: Κανένας δεν με έκανε να νιώθω ξένος στη Μαδρίτη. Σχεδόν
όπου κι αν πήγαινα με τη Ρεάλ υπήρχαν μικρά γκρουπ Ούγγρων που με περίμεναν
για να με καλωσορίσουν. Με αναγνώριζαν σαν έναν απ’ αυτούς που δεν μπορούσαν
να γυρίσουν στην Ουγγαρία μετά τα γεγονότα του 1956. Η Ρεάλ εκείνη την εποχή
ήταν σπουδαία ομάδα που στηριζόταν στις στενές ανθρώπινες σχέσεις. Οι ξένοι
της Ρεάλ ήταν ο Γαλλοπολωνός Κοπά, ο Αλφρέδο ντι Στέφανο από την Αργεντινή κι
εγώ.

Για τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών 1960: Ρεάλ Μαδρίτης –
Άιντραχτ Φρανκφούρτης 7-3:

Υπήρχαν 135.000 φίλαθλοι στο Χάμπτεν Παρκ εκείνο το απόγευμα και ήταν από
εκείνες τις ευχάριστες στιγμές που όλη η ομάδα έπαιξε καταπληκτικά και σχεδόν
αγγίξαμε την ποδοσφαιρική τελειότητα. Ήταν μπροστά στο σκορ πριν ανοίξουμε τα
μάτια μας. Ο Ντι Στέφανο ήταν αυτός που ξύπνησε πρώτος και πέτυχε δύο γκολ.
Στη συνέχεια πέτυχα τέσσερα γκολ στη σειρά. Τι μπορώ να πω; Ήταν προνόμιο να
ήσουν εκεί. Δεν ήταν όμως εύκολο να παίζεις σε εκείνο το παιχνίδι στη
Γλασκώβη. Ήμουν 33 ετών εκείνη τη χρονιά και είχα ένα κακό προαίσθημα πριν από
το ματς. Σκεπτόμουν: «Δεν είσαι 20 χρονών πια. Είσαι έτοιμος για κάτι τέτοιο;
Όταν ήμουν, πάτησα το γρασίδι και όλες αυτές οι σκέψεις εξαφανίστηκαν».

*** Απόσπασμα από το βιβλίο «Ο Πούσκας για τον Πούσκας. Η ζωή και οι στιγμές
ενός ποδοσφαιρικού μύθου». Το βιβλίο δεν έχει μεταφραστεί στην ελληνική γλώσσα

ΑΓΓΛΙΑ – ΟΥΓΓΑΡΙΑ 3-6

«Μη φοβάστε, έχουν έναν μικρόσωμο»…

Ο Πούσκας ανταλλάσσει αναμνηστικά με τον αρχηγό των Άγγλων Μπίλι Ράιτ. Οι Ούγγροι είχαν γράψει ιστορία στο Γουέμπλεϊ

«Μας είχε προκαλέσει έκπληξη που δεν μας επέτρεψαν να προπονηθούμε τουλάχιστον
μία φορά στο Γουέμπλεϊ, για το οποίο είχαμε ακούσει τόσα πολλά. Μπήκαμε στον
αγωνιστικό χώρο κρατώντας τα παπούτσια μας και νιώσαμε τον χλοοτάπητα πολύ
μαλακό. Θα ήμουν ψεύτης αν έλεγα πως δεν είχαμε άγχος την ημέρα του αγώνα.
Κάναμε τα πάντα για να γελάμε και να ξεχνάμε τη σημασία του αγώνα. Φορούσα την
εμφάνισή μου και βρισκόμουν κοντά στον διάδρομο όταν είδα τον Άγγλο αμυντικό
(Έντι) Τέιλορ που δεν ήταν πολύ ψηλός. Επέστρεψα στα αποδυτήρια και είπα στους
άλλους: Ακούστε, όλα είναι εντάξει, έχουν κάποιον που είναι πιο μικρόσωμος κι
από εμένα.

Θεωρώ πως το καλύτερο γκολ που έχω πετύχει ποτέ ήταν το τρίτο σε εκείνο το
παιχνίδι. Πραγματικά δεν ξέρω πώς σημειώθηκε εκείνο το γκολ. Το ποδόσφαιρο που
έπαιζα δεν ήταν γεμάτο τρικ. Μου άρεσαν τα απλά πράγματα, οι απλές λύσεις και
οι γρήγορες κινήσεις».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ ΤΟΥ 1954

Δεν μπορούσαμε να νικήσουμε τον επόπτη

Πέτυχα την ισοφάριση ακριβώς με τη λήξη, αλλά ο Ουαλός επόπτης Γκρίφιθς το
ακύρωσε ως οφ σάιντ αν και ο Άγγλος ρέφερι Μπιλ Λινγκ το κατακύρωσε. Είχαμε
επιστρέψει ήδη στο κέντρο του γηπέδου, αλλά η σημαία ήταν σηκωμένη. Ποτέ δεν
θα τον συγχωρέσω για εκείνη την απόφαση. Δεν διαμαρτυρηθήκαμε και οι Γερμανοί
νίκησαν. Κατεβάσαμε το κεφάλι μας. Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε; Δεν
μπορούσαμε να νικήσουμε τον επόπτη, αυτό ήταν βέβαιο, αλλά ήμουν έξαλλος.
Υπήρχαν πολλές φήμες και παρανοϊκές φαντασιώσεις. Όπως ότι πουλήσαμε το
παιχνίδι για να πάρουμε από μία Μερσεντές και άλλα τέτοια. Η αστυνομία και ο
στρατός μάς είχαν ζητήσει να μη βγούμε από τα σπίτια μας για μερικές ημέρες
μέχρι να ηρεμήσει η κατάσταση. Όλοι έψαχναν κάποιον για να κατηγορήσουν. Στους
δρόμους με κοιτούσε ο κόσμος σαν να είχα κάποια κολλητική ασθένεια. Κάποιοι
άνθρωποι είναι ηλίθιοι, έτσι δεν είναι;