ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μεγάφωνα στην εκκλησία

Κυριακή πρωί, είχε ωραία λιακάδα το πάρκο, γέμισε περιπατητές από τα πέριξ,
υποσχόμενο γαλήνη ψυχής μέσα στο πράσινο και τις πρώτες, ακόμα, φθινοπωρινές
αποχρώσεις. Στην εκκλησία είχαν βάλει μεγάφωνα και η λειτουργία προσέφερε μια
κάποια μουσική υπόκρουση, γαλήνια κι αυτή, κατ’ αρχήν. Μόνο που δεν ήταν
λειτουργία απλή, όπως ακούστηκε σε λίγο, ήταν βάπτιση. Το μωρό άρχισε να
συνοδεύει με το κλάμα του τις βυζαντινές νότες. Δεν το απομάκρυναν το μεγάφωνο
καθώς το βουτούσαν στην κολυμπήθρα κι ύστερα το λάδωναν και το πασάλειβαν και
το ξαναβουτούσαν. Κι έτσι οι περιπατητές άκουσαν το κλάμα του σε όλη αυτή τη
διαδικασία, μαζί με τις κραυγές τρόμου, «όχιιιιι», «μαμά μουουου!», «μηηηη!»
κ. λπ… Θα πρέπει να ήταν μεγαλούτσικο το βρέφος, νήπιο κανονικό,
νηπιοβαπτισμός δεν λέγεται εξάλλου;

Ήξερε να λέει με γλαφυρό φόβο όλες αυτές τις λεξούλες, κι από το μεγάφωνο δεν
του απαντούσε κανείς, παρά μόνο η απαθής φωνή του παπά που συνέχιζε τα
καθιερωμένα. Μέσα στην εκκλησία, φαντάζομαι, κάποιος θα συμπαραστεκόταν,
κάποιος θα προσπαθούσε να το χαϊδέψει, να το παρηγορήσει, αλλά απ’ έξω δεν
έφτανε τίποτα απ’ αυτά, μόνο οι φωνές απελπισίας του παιδιού και η ένρινη,
απτόητη ψαλμωδία του παπά, να κυνηγάει, ανάμεσα στα δέντρα και τα παρτέρια,
γονείς με τα παιδιά τους που έπαιζαν μπάλα, νεαρούς που είχαν βγάλει βόλτα τον
σκύλο τους, κι άλλους που έκαναν τζόγκινγκ, σαν να ήθελε να τους θυμίσει
επίμονα τη βία της υποδοχής κάθε νέου μέλους στην κοινότητα. Δεν σκέφτηκε
κανένας να απομακρύνει το μικρόφωνο από το στόμα του παιδιού, το υποστήκαμε
μέχρι τέλος. Ίσως υπονοούσε κάτι διδακτικό η μετάδοση, αλλά το αφήσαμε να διαφύγει.