Με χαλασμένη πυξίδα

Είναι σαν να σημαδεύεις στον χάρτη μια περιοχή και ξαφνικά ο δρόμος να σε
βγάζει στο ακριβώς αντίθετο σημείο. Από τον Βορρά στον Νότο – κάπως έτσι. Οι
τρεις ισχυρές ΠΑΕ, ή αν θέλετε οι τεχνικοί τους, γι’ αλλού κίνησαν και αλλού
τους έβγαλε η ποδοσφαιρική ζωή…

*** Ούτε ο Ολυμπιακός, ούτε όμως η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός πορεύονται με βάση
τον σχεδιασμό του καλοκαιριού. Ο Τροντ Σόλιντ στο Λιμάνι βάζει νερό στο κρασί
και χρησιμοποιεί παίκτες που δεν υπολόγιζε στο ελάχιστο. Από τις 20 Αυγούστου
έως σήμερα πέρασε πολύς χρόνος και άλλαξε άρδην η ενδεκάδα. Σκεφθείτε τις
διαφορές με την προετοιμασία, όταν στο κέντρο της άμυνας έπαιρναν θέση οι
Ανατολάκης – Ουαντού. Τώρα, μήνες μετά, ο Σέζαρ που έφτασε καθυστερημένος δεν
βγαίνει με τίποτα και αναζητείται ο παρτενέρ του. Είτε ο Ουαντού είτε ο
Κωστούλας και μην αποκλείσουμε την περίπτωση να δοθεί λίαν συντόμως χρόνος
συμμετοχής στον Καψή. Στα χαφ, ο Στολτίδης παραμένει ο κύριος πνεύμονας και ο
Ριβάλντο παίζει στο κέντρο με την προοπτική να ενισχύει την επίθεση στον τομέα
των γκολ. Ο Σόλιντ στήριξε στα άκρα τους Ζεβλάκοφ – Ντομί. Ο μεν Πολωνός
προσφέρει χωρίς να ξετρελαίνει και ο Ντομί προτιμάται μόνο και μόνο διότι ο
Γεωργάτος κρίνεται με αδυναμίες στην άμυνα. Εκεί που ο Νορβηγός άλλαξε τελείως
ρότα, είναι η επίθεση. Γιατί ενώ υπολόγιζε το δίδυμο Κωνσταντίνου – Οκκά,
κατέληξε να έχει υπ’ αριθμόν ένα όπλο, τον Νέρι Καστίγιο. Σημείο – κλειδί του
Ολυμπιακού είναι η διάθεση του Σόλιντ να κάνει πιο φαντεζί την ομάδα του.
Γιατί μέχρι πρότινος το κυρίαρχο σύνθημα ήταν σέντρα στο κεφάλι του
Κωνσταντίνου ή εκμετάλλευση της αστείρευτης δύναμης του Κύπριου φουνταριστού.
Με την πάροδο του χρόνου ο Παππάς απλώνει την ενδεκάδα στις γραμμές και η
είσοδος του Νε θα φέρει στην επιφάνεια ένα ατού κάθε σύγχρονης ομάδας: την
κάθετη πάσα.

*** Η ΑΕΚ του Φερέρ βαδίζει σύμφωνα με το πρόγραμμα των υπευθύνων, ωστόσο οι
διαφορές στους παίκτες που αγωνίζονται είναι εμφανείς. Ο Τζιωρτζιόπουλος έχασε
σημαντικό έδαφος, ο Λάκης δεν υπολογίζεται τόσο πολύ, ο Ντελίμπασιτς ψάχνει το
γκολ μόνο στους Θρακομακεδόνες και ο Βλάνταν Ίβιτς προσπαθεί να αναρρώσει από
τον τραυματισμό. Το περίφημο rotation που έκανε μόδα ο Ισπανός τον βοηθά να
έχει σε εγρήγορση του πάντες και να τους βλέπει βελτιωμένους κάθε φορά που
τους εμπιστεύεται. Ο Καμπάνταης ήταν… αόρατος τον Σεπτέμβριο και ορατός με
δύο γκολ τον Νοέμβριο. Ο Λαγός παίζει – δεν παίζει και το παιχνίδι της ΑΕΚ
επηρεάζεται τα μέγιστα από τις εναλλαγές θέσεων του Σέζαρ και την άνοδο φόρμας
του Μαντούκα. Με τους τρεις Βραζιλιάνους (προσθέστε και τον Έμερσον), η ΑΕΚ
αποκτά λάτιν χαρακτήρα και το αρχικό 4 – 4 – 2 έγινε σύστημα που βασίζεται
στον περίφημο ρόμβο: με τον Τόζερ να γλυκαίνει το στυλ της ενδεκάδας, τον
Έμερσον να πηγαίνει προς τα δεξιά και τον Ζήκο δύναμη ως αμυντικό χαφ.

ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ φαίνονται ευκολότερα στην Παιανία. Γιατί πάνω απ’ όλα υπάρχει
νέο πρόσωπο στην άκρη του πάγκου. Ο σοβαρός Μπάκε έφυγε και κατέφθασε ο
εκρηκτικός και άκρως επικοινωνιακός Μουνιόθ. Αν δούμε την 11άδα της πρώτης
αγωνιστικής και αυτή της 10ης, διαπιστώνουμε πως μπήκαν έξι (!) νέα πρόσωπα.
Ακόμη και να μην είναι πρώτες επιλογές του νέου τεχνικού (χρειάστηκε να
τραυματιστούν οι Γκαλίνοβιτς – Παπαδόπουλος για να παίξουν οι Εμπέντε –
Μάντζιος), διαπιστώνουμε πως ο Δάρλας και ο Άντονσον δεν λογίζονται τόσο
βασικοί όσο στο πρόσφατο παρελθόν, ενώ ο Βίκτορ προσδίδει χρώμα σε ένα σύνολο
που δυσκολευόταν να φτιάξει φάσεις στην αντίπαλη περιοχή. Ο Μουνιόθ
εμπιστεύεται τους ανασταλτικούς χαφ και ζητεί από τους Μπόβιο – Τζιόλη όχι
μόνο να καταστρέφουν, αλλά και να δημιουργούν. Ο Ίβανσινς μοιάζει με μαέστρο
και ο Ρομέρο ακροβολίζεται δεξιά θέλοντας να ανοίξει με το αντικλείδι της
καλής ντρίμπλας την αντίπαλη άμυνα.

*** Έχοντας διανύσει το 1/3 του πρωταθλήματος, το βασικό συμπέρασμα είναι το
ακόλουθο: ίσως για πρώτη φορά οι προπονητές των τριών διεκδικητών του τίτλου
αναγκάστηκαν τόσο γρήγορα να αναπροσαρμόσουν τα σχέδιά τους και να
εμπιστευτούν παίκτες που τους προόριζαν για τον καταψύκτη.