Από τη Βουλγαρία με αγάπη

«Δούλεψα στην αρχή σε έναν παππού στην Αμυγδαλιά. Ήταν 86 ετών. Μου έδινε
400 ευρώ τον μήνα, φαγητό και ένα δωμάτιο που έμενα. Τώρα προσέχω μια
ηλικιωμένη κατάκοιτη γυναίκα, στο ίδιο χωριό». Η 30χρονη Ντουμπρουμίρα, από τη
Βουλγαρία, έχει λίγα χρόνια στην Ελλάδα, αλλά κατάφερε να μάθει τη γλώσσα και
να προσαρμοστεί στα δεδομένα της ελληνικής υπαίθρου.

Η Ντουμπρουμίρα είναι 30 ετών, γεννήθηκε στη Βουλγαρία και τα τελευταία χρόνια ζει στην Αμυγδαλιά, κοντά στο Λιδορίκι, όπου φροντίζει μια ηλικιωμένη κατάκοιτη γυναίκα

«Τα χωριά της περιοχής μας, αφότου έγινε η τεχνητή λίμνη του Μόρνου, ερήμωσαν.
Το ένα μετά το άλλο κλείνουν τα σχολεία. Φέτος έκλεισε το σχολείο στο
Μαλανδρίνο και σε μας θα είχε κλείσει αν δεν έρχονταν τα τελευταία χρόνια
τρεις-τέσσερις οικογένειες Αλβανών με μικρά παιδιά», λέει ο αντιδήμαρχος
Λιδορικίου και δημοτικός σύμβουλος από την Αμυγδαλιά, Θανάσης Κουτουνιάς. «Οι
περισσότεροι από τους 300 κατοίκους της Αμυγδαλιάς είναι πάνω από 50 ετών και
ευτυχώς που ήρθαν και οι γυναίκες από τη Βουλγαρία και φροντίζουν τους
ηλικιωμένους».

«Πιστεύω ότι οι αλλοδαπές που φροντίζουν ηλικιωμένους επιτελούν κοινωνικό
έργο», υποστηρίζει ο κ. Κουτουνιάς. «Χάρη σε αυτές υπάρχουν ακόμη χωριά με
σπίτια σκαρφαλωμένα στα Βαρδούσια και στην Γκιώνα. Εκεί, ζήτημα να ζουν 10
άνθρωποι και οι πιο πολλοί από αυτούς είναι ηλικιωμένοι. Οι γυναίκες
φροντίζουν να τους ψωνίσουν, να τους μαγειρέψουν και να τους κρατούν στα
σπίτια τους. Αν δεν ήταν αυτές, τα χωριά θα είχαν ερημώσει».

«Θέλουν συντροφιά»

Ο κ. Σπύρος Χαγιάννης ταξίδεψε στη Βουλγαρία όπου γνώρισε τη σύζυγό του Λίντκα. Τώρα ζουν ευτυχισμένοι στο Λιδορίκι

«Είναι περίεργο. Αν και υπάρχει το πρόγραμμα “Βοήθεια στο σπίτι”, πολλοί
ηλικιωμένοι θέλουν παράλληλα και τη μόνιμη συντροφιά ενός ανθρώπου και οι
γυναίκες από τη Βουλγαρία φαίνεται πως τους προσφέρουν τη φροντίδα που έχουν
ανάγκη. Μέχρι σήμερα δεν μας έχουν δημιουργήσει κανένα πρόβλημα και ακόμη και
οι μεικτοί γάμοι είναι ευπρόσδεκτοι εδώ καθώς έχουμε έλλειψη γυναικών. Οι
περισσότερες ντόπιες δεν θέλουν να μείνουν στο χωριό και να ασχοληθούν με την
κτηνοτροφία που είναι η κύρια παραγωγική δραστηριότητα της περιοχής», λέει ο
δήμαρχος Λιδορικίου Γιώργος Κουλούλας, για να συμπληρώσει ο αντιδήμαρχος ότι
«στην Αμυγδαλιά, για παράδειγμα, έχουμε 30 εργένηδες και σκεφτόμαστε σοβαρά το
ενδεχόμενο να εισαγάγουμε και εμείς νύφες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης,
όπως έγινε στη Ζαχάρω Ηλείας».

Επιχείρηση… Βαλκανιζατέρ για νύφες!

ΠΟΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ οι γυναίκες που αφού έζησαν αρκετά στα ελληνικά χωριά,
γνώρισαν και παντρεύτηκαν ντόπιους. «Πράγματι, στην περιοχή αυτή της ορεινής
Δωρίδας έχουμε αρκετούς μεικτούς γάμους. Τουλάχιστον τρεις, αν θυμάμαι καλά,
κάνουμε κάθε χρόνο στο δημαρχείο» μας λέει ο δήμαρχος Λιδορικίου, κ. Γιώργος
Κουλούλας.

Ένα τέτοιο ευτυχισμένο ζευγάρι είναι ο κ. Σπύρος Χαγιάννης και η γυναίκα του,
Λίντκα. «Πριν από τέσσερα χρόνια η Λίντκα κι εγώ χάσαμε τους συντρόφους μας
και ζούσαμε μόνοι. Εγώ είχα γνωρίσει στο Λιδορίκι και τα γύρω χωριά αρκετούς
που είχαν παντρευτεί ξένες γυναίκες, από τη Βουλγαρία οι περισσότερες, και
ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Κάπως έτσι αποφάσισα να πάω εκδρομή και να επισκεφθώ
τη χώρα τους. Εκεί γνώρισα τη Λίντκα φέτος την άνοιξη. Τη συμπάθησα από την
αρχή και της είπα, αν ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, να ζήσουμε μαζί. Δέχθηκε και
εδώ και τρεις μήνες είμαστε παντρεμένοι και πολύ ευχαριστημένοι γι’ αυτή μας
την απόφαση» λέει ο κ. Χαγιάννης.

Η κ. Λίντκα Χαγιάννη προσθέτει ότι στη Βουλγαρία ζούσε μέσα στη φτώχεια τα
τελευταία χρόνια. «Δούλευα 33 χρόνια στα μπετά και χειριζόμουν την μπετονιέρα.

Τώρα που έφυγα, δεν μου δίνουν σύνταξη γιατί δεν έχω συμπληρώσει το όριο
ηλικίας. Η ζωή είναι πολύ καλύτερη στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι μας αγκάλιασαν από
την αρχή και δεν νιώθω ξένη στο χωριό. Μαζί με τον Σπύρο έχουμε πέντε παιδιά
και έξι εγγόνια. Τι άλλο μπορεί να θέλουμε από τη ζωή μας;».