ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Πρόσωπα χρήζοντα σκούντημα και φωνή

Ανεβαίνει στο λεωφορείο μια κυρία με ένα μικρό παιδί. Κρατήσου εκεί, του λέει,
πρόσεξε μην πέσεις. Κάνει ακροβατικά για να ακυρώσει το εισιτήριο. Στα
καθίσματα βρίσκονται ένα σωρό νεαροί και νεαρές, ουδείς διανοείται να σηκωθεί,
να δώσει τη θέση. Στην επόμενη στάση άλλη γυναίκα, άλλο παιδί, κόσμος,
στέκονται δίπλα στην πόρτα με κίνδυνο να βρεθούν έξω, να τσαλαπατηθούν στο
παραμικρό φρενάρισμα. Οι καθισμένοι νεαροί τεντώνουν τα πόδια τους να
ξεμουδιάσουν. Σαν να μη βλέπουν. Φαίνεται ότι, όντως, δεν βλέπουν. Δεν
καταλαβαίνουν. Είναι χρόνια που ξέχασαν την παιδική τους ηλικία, πως κι
εκείνοι κινδύνευαν όταν ήταν παιδιά (αν ποτέ τα έβαλε η μάνα τους σε τρόλεϊ ή
λεωφορείο, γιατί τα Ελληνόπουλα μεγαλώνουν μακριά από τέτοιους μολυσμένους
χώρους) και ακόμα δεν ξέρουν τι θα συμβεί με τα παιδιά που θα αποκτήσουν. Ίσως
να μην το μάθουν ποτέ, μόλις περάσει η μεταβατική φοιτητική κατάσταση, να
ξεκόψουν τελείως. Στο μεταξύ τα λιγοστά παιδιά που χρησιμοποιούν μέσα μαζικής
μεταφοράς μαζί με τους γονείς τους, ζουν επικινδύνως. Τι θα γίνει; Πού θα
πάει; Κάποιος πρέπει να ενημερώσει τη νεολαία ότι τα νήπια δεν είναι σε θέση
να στηριχτούν σε όχημα που κινείται και οι έγκυες δεν είναι δυνατόν να
στέκονται όρθιες και να στριμώχνονται, όπως και ότι οι ηλικιωμένοι και οι
ανάπηροι χρειάζονται τις θέσεις για τα «πρόσωπα τα χρήζοντα βοήθεια». Τόσο
ανίσχυροι νιώθουν οι νέοι, που δεν διανοούνται ότι υπάρχουν εκτός από τους
ίδιους και άλλα άτομα χρήζοντα βοήθεια; Μήπως δεν καταλαβαίνουν την
καθαρεύουσα; Κάποιος πρέπει να τους το λέει, να τους ενημερώνει. Είναι μια
πολύ ενδιαφέρουσα παράμετρος της ζωής, η νηπιακή ηλικία, η εγκυμοσύνη, η
αναπηρία, το γήρας. Μήπως χρειάζεται να εξετάζεται με κάποιο τρόπο στις
Πανελλήνιες;