ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Καλώς τηνε κι ας άργησε!

Κοντέψαμε να την ξεχάσουμε. Η Χίλαρι με τα σκληρά, γαλάζια μάτια ξανά στις
πρώτες σελίδες, δίπλα στον Μπιλ, πάντοτε γοητευτικό. Σκληρά, αλλά μήπως
προτιμάτε τα τόσο μαλακά και γελαστά, γλυκά ματάκια της κυρίας Μπους; Ακόμα
και μια γυναίκα με πολλά προνόμια, και προσόντα, όπως η Χίλαρι, πρέπει να
είναι και λίγο κουμάσι για να φτάσει στην κορυφή. Εντάξει, δεν είναι και η
Τζάκυ Κέννεντυ, αλλά καλύτερα. Εκείνη ήταν μεν ωραιότατη, αλλά απλώς
παν-τρευόταν. Εδώ υπάρχουν ελπίδες για τον Λευκό Οίκο, έστω και ως σύζυγος
εκείνου που δεν μπορεί να επανεκλεγεί. Καλύτερα σύζυγος, παρά γιος, σαν τον
άλλον, τον υιό Μπους και τα απωθημένα που είχε με τους πολέμους στη Μέση
Ανατολή. Τους κοιτάζω και δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ αν ο τύπος αυτός, ο
Κλίντον, υπήρξε ό,τι πιο εφικτό σε αριστερή στροφή ήταν ικανές να κάνουν οι
ΗΠΑ. Με το τρελό νεανικό παρελθόν του, λίγα τσιγαριλίκια δηλαδή και λίγες
διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ, με τις προσπάθειες για κοινωνικές
μεταρρυθμίσεις, που δεν τις πρόλαβε καν, ακόμα και με την ιδεολογία της
παρέμβασης που ακολούθησε στους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας, μην κοιτάτε που
εμείς εδώ δεν θελήσαμε ποτέ να την καταλάβουμε, θεωρώντας τον εχθρό των
Σέρβων, άρα και δικό μας, εκείνος το είχε ζυγίσει αλλιώς, με όλα αυτά και
λίγες πινελιές αντικομφορμισμού, ακόμα κι εκείνο το μη σεξ με τη Λιουίνσκι,
μπορεί και να υπήρξε ό,τι πιο ακραίο αντέχει ο ισχυρός νέος κόσμος. Μπορεί και
να τους έφτασε τους ανθρώπους στο μη παρέκει, να χρειάζονταν μετά διπλή
ρεπουμπλικάνικη δόση ευλαβούς, ανανήψαντος, θρήσκου, σεμνότυφου, συντηρητικού,
ακαλαίσθητου και αντιερωτικού Μπους για να έρθουν στα ίσα τους. Μακάρι να
συνέλθουν πια, να πορευτούν νηφάλιοι.