Η ανεργία χτυπά τους 50άρηδες

«Δούλευα επί οκτώ χρόνια στα ολυμπιακά έργα. Όταν τελείωσαν, απολύθηκα.
Δούλευα σε έργα οδοποιίας από το 1973 και έμεινα άνεργος στα πενήντα μου. Από
τη μια μέρα στην άλλη και εγώ και πολλοί ακόμη συνάδελφοί μου βρεθήκαμε στον δρόμο».

«Το 2000 είχα μείνει άνεργος όλο τον χρόνο και από τότε δουλεύω 6 με 8 μήνες κάθε χρόνο», λέει ο 62χρονος Γιώργος Γρηγοράκος

Ο κ. Θανάσης Χασιώτης είναι σήμερα 52 ετών και άνεργος τα δύο τελευταία
χρόνια. Έπειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες δουλειάς υποχρεώθηκε να ζει με τα
395 ευρώ που έπαιρνε επί έναν χρόνο ως επίδομα από τον ΟΑΕΔ. «Αναγκάστηκα να
δουλέψω χωρίς ασφάλιση. Έκανα δύο μεροκάματα την εβδομάδα σε διάφορους
εργολάβους χωρίς ένσημα. Έχω τρία παιδιά, το ένα μάλιστα με ειδικές ανάγκες,
και συνάντησα τοίχο όταν προσπάθησα να ξαναβρώ δουλειά. Είναι η χειρότερη
περίοδος της ζωής μου».

Η ανεργία κτυπάει την πόρτα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων που διανύουν την
έκτη δεκαετία της ζωής τους. Οι άνεργοι 50άρηδες αποτελούν σήμερα το 16,5% του
συνόλου των ανέργων της χώρας. Κι αν η ανεργία είναι επώδυνη στα 30 και τα 40,
στην ηλικία των 50 και άνω η κατάσταση είναι τραγική.

«Γκρεμίζονται όλα»

«Συνάντησα τοίχο όταν προσπάθησα να ξαναβρώ δουλειά. Είναι η χειρότερη περίοδος της ζωής μου», λέει ο 52χρονος Θανάσης Χασιώτης

«Αλλάζει η ζωή σου. Δημιουργούνται προβλήματα μέσα στην οικογένεια και ο
κοινωνικός σου περίγυρος αρχίζει να αναρωτιέται για σένα. Ό,τι έχτισες νιώθεις
ότι έχει γκρεμιστεί». Ο κύριος Νίκος Λεκός είναι 55 ετών και βρίσκεται σε
επίσχεση εργασίας από τον περασμένο Φεβρουάριο. «Έχω όλες τις επιπτώσεις του
ανέργου, με μόνη ίσως διαφορά την περίθαλψη.

Οι άνεργοι στην ηλικία μου δεν έχουν βιβλιάριο και είναι τραγικό να δουλεύεις
μια ζωή και να βρίσκεσαι στον αέρα ενώ σου λείπουν μόλις 300 ένσημα για να
βγεις στη σύνταξη».

Μέσα στην τελευταία δεκαετία το ποσοστό των άνεργων πενηντάρηδων αυξήθηκε κατά
35%. Οι κλάδοι στους οποίους εμφανίζονται τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας σε
αυτήν την ηλικία είναι οι κατασκευές, ηλεκτρολογικά και υδραυλικά έργα και η
μεταποίηση. Η συντριπτική πλειονότητα των ανέργων άνω των 50 ετών είναι
γυναίκες και φθάνουν το 70,7% του συνόλου.

ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙΣΤΑΣΙΑΚΑ

«Δεν μου δίνουν δουλειά»

«ΟΤΑΝ είσαι 62 χρόνων, ποιος θα σου δώσει μόνιμη δουλειά;» αναρωτιέται
ο κ. Γιώργος Γρηγοράκος. «Δουλεύω από το 1967. Ξεκίνησα υπάλληλος, συνέχισα
ταξιτζής, μετά ασφαλιστής και τα τελευταία 10 χρόνια εργάζομαι ως συμβασιούχος
στις κατασκηνώσεις του υπουργείου Γεωργίας. Η σύμβασή μου λήγει τον Δεκέμβριο
και μπορώ να κάνω νέα αίτηση για να ξαναπιάσω δουλειά στις αρχές Ιουνίου του
2007. Το 2000 είχα μείνει άνεργος όλο τον χρόνο και από τότε δουλεύω 6 με 8
μήνες κάθε χρόνο». Η περιστασιακή απασχόληση και η αυτοαπασχόληση είναι
σύνηθες φαινόμενο σε αυτές τις ηλικίες όταν βρεθούν εκτός της αγοράς εργασίας.
Στις ηλικίες μεταξύ 50 και 64 ετών οι μισοί εργάζονται, σύμφωνα με την ΕΣΥΕ,
ως μισθωτοί, με σχέση εξαρτημένης εργασίας, το ένα τρίτο ως
αυτοαπασχολούμενοι, το 11% είναι εργοδότες και το 6,5% εργάζεται χωρίς να
αμείβεται σε οικογενειακή επιχείρηση. Το 91% αυτής της κατηγορίας είναι
γυναίκες.

«Κρατάω παιδιά»

«Όταν ο εργοδότης ξέρει ότι σε δύο χρόνια θα φύγεις γιατί να σε προσλάβει;»
αναρωτιέται η 53χρονη Δήμητρα Κοντογιώργη. «Δούλευα εργάτρια σχεδόν είκοσι
χρόνια σε εργοστάσιο εσωρούχων που έκλεισε. Τέσσερα χρόνια ψάχνω μάταια για
δουλειά, ακόμη και μερικής απασχόλησης. Το μόνο που βρίσκω είναι να δουλεύω σε
σπίτια και να κρατάω παιδιά εργαζόμενων μητέρων. Έχω 8.500 ένσημα. Πότε θα
συμπληρώσω τα 10.500 για να βγω στη σύνταξη; Ποτέ!».