Εικόνα σου είμαι, κοινωνία (και σου μοιάζω)

Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως όλοι, θύτες και θύματα, είναι παιδιά. Κακοποιούντες και κακοποιούμενοι είναι παιδιά…

Το μυαλό του ανθρώπου έχει δεδομένο αποθηκευτικό χώρο. Δεν είναι τυχαία
η έκφραση «δεν το χωράει ανθρώπου νους». Κάποια πράγματα όντως, δεν χωράνε.
Περισσεύουν! Όσο και να τα στριμώξεις, το συρτάρι μαγκώνει. Ξεχειλάει. Δεν
κλείνει το ρημάδι.

Παράδειγμα, όλη αυτή η ιστορία με την 16χρονη και τους τέσσερις συμμαθητές
της. Είμαι προσεκτική. Δεν λέω «βιασμός». Δεν λέω «επίθεση». Δεν λέω «τα ‘θελε
και τα ‘παθε». Αφήνω τις ταμπέλες στους «ειδικούς προχειρολόγους». Αυτούς που,
χωρίς δεύτερη σκέψη, κολλάνε ρετσινιές, πετάνε κορώνες – κι ας πάρει ο Χάρος
το παρόν και το μέλλον των παιδιών.

Και δεν αναφέρομαι σε ανήλικους που καταλήγουν σε συμπεράσματα της στιγμής:
«Αυτή τα ‘θελε, αυτή τα προκάλεσε». Παιδιά είναι… Κι εγώ στην ηλικία τους –
ό,τι μου κατέβαινε στην γκλάβα άναβε μέσα μου, όπως η ίσκα στο τσακμάκι. (Γι’
αυτό, άλλωστε, στα 16 μας μάς λένε «έφηβους» κι όχι «ενήλικες»: Γιατί πρώτα
μιλάμε, ύστερα σκεφτόμαστε!).

Από χέρι – πριν ακόμα ξεκινήσει αυτή η ιστορία – το κορίτσι αυτό έχει ήδη
διαπράξει δύο αδικήματα:

1. Γεννήθηκε σε «λάθος» χώρα…

2. Γεννήθηκε με «λάθος» φύλο!

Δεν είναι τυχαίο ότι οι βιασμοί κουκουλώνονται κακήν κακώς. Τα θύματα θα
εκτεθούν, θα ξεφτιλιστούν! Θα τους κρεμάσουν κουδούνια. Μήπως κουνήθηκε κι
αυτή λίγο παραπάνω; Μήπως η φούστα ήταν ψηλά και το ντεκολτέ χαμηλά;
Χαμογέλασε; Προκάλεσε; Μήπως, τελικά, αξίζει στο θύμα η τιμωρία που επιβάλλει
ο θύτης;

Στην ιστορία μας, βέβαια, υπήρχε αποδεικτικό υλικό. Λέμε «υπήρχε»! Δεν υπάρχει
πλέον. Η σκληρή τσόντα που τα αγόρια γύρισαν με το κινητό τους (ώστε η
διαπόμπευση του κοριτσιού να κάνει τον γύρο πόλεως και περιχώρων) σβήστηκε.
Και σβήστηκε από τα αγόρια. Από τα παιδιά, δηλαδή, που – λογικά – θα έκαναν το
παν για να κρατήσουν αυτό το ρυπαρό υλικό. Να το παραδώσουν στη δικαιοσύνη για
να αποδείξουν τα λεγόμενά τους!

Είπαμε: Το μυαλό έχει δεδομένο αποθηκευτικό χώρο! Δεν μπορεί να
συλλάβει πως κάποιος ισχυρίζεται πως δεν φταίει αλλά σβήνει τα τεκμήρια της
ίδιας του της αθωότητας!

Αν η Λερναία Ύδρα είχε μόνον ένα κεφάλι, ο Ηρακλής θα είχε γλιτώσει από πολλά
ντράβαλα. Αλλά, φευ – ένα κόβεις, εννιά ξεφυτρώνουν. Με αφορμή τη συγκεκριμένη
ιστορία ακούσαμε για διαγωνισμούς βίντεο με σκληρό πορνό. Για κακοποιήσεις,
για βιασμούς, για ξυλοδαρμούς. Όπως είπε κι ο κ. Γιαννόπουλος απ’ το Χαμόγελο
του Παιδιού:

– Αυτή δεν είναι παρά μια ακόμα ιστορία σε ένα ακόμα σχολείο…

Κι έπειτα, αρχίζει το κυνήγι μαγισσών. Ο ένας δείχνει τον άλλον με το δάχτυλο.
Κοινωνία, παιδεία, γονείς. Σαφώς! Όλοι έχουμε το μερτικό μας. Φταίνε οι
εκπαιδευτικοί; Μέχρις ενός σημείου, να το δεχτώ. Αλλά δεν μπορώ να διανοηθώ
και την εικόνα της απόλυτης παράνοιας: τον καθηγητή που μπουκάρει μέσα στις
τουαλέτες να δει ποιος κάνει τι. Τον εκπαιδευτικό – ρουφιάνο.

Σαφώς! Όλοι έχουνε το μερτικό τους. Κι οι γονείς. Που παρατάνε τα
παιδιά τους στο έλεος κάθε ταινίας φουλ στο αίμα και στο σπέρμα. Που δεν
μιλάνε μαζί τους. Ίσως γιατί δεν προφταίνουνε. Ίσως γιατί τρέχουνε σε δυο και
τρεις δουλειές για να πληρώσουνε το φροντιστήριό τους. Κι όταν, γυρίζεις
νύχτα, εξουθενωμένος – δεν ξέρω τι κουράγια έχεις να κάτσεις να ακούσεις το
παιδί σου. Να διαβάσεις πίσω από τα λόγια του, να αποκωδικοποιήσεις τις σιωπές
του… Να γνωρίσεις το «παιδί σου, αυτόν τον άγνωστο!».

Δεν ξέρω τι θα γίνει με την ιστορία μας. Προς το παρόν, πέσανε τήδε κακείσε
κάτι πενταήμερες αποβολές. Κι έπεται συνέχεια…

Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι αυτό. Το ζητούμενο είναι να καταλάβουμε πως
όλοι, θύτες και θύματα, είναι παιδιά. Κακοποιούντες και κακοποιούμενοι είναι
παιδιά.

Κι αν τα παιδιά τα στέλνουμε εις το πυρ το εξώτερον, ε, τότε, ναι! «Εικόνα σου
είμαι, κοινωνία. Και σου μοιάζω…».