Εις το όνομα της πλειοψηφίας

Υπάρχει κάτι που μπορεί να με κάνει αισιόδοξο, παρακαλώ; Κοιτάξτε γύρω
σας και δείτε. Δεν είναι μόνον η υπόθεση της Αμαρύνθου, που ανάγκασε κοτζάμ
Πρόεδρο της Δημοκρατίας να κάνει δηλώσεις κατά του ρατσισμού. Είναι και τα όσα
δημοσιοποιήθηκαν τις τελευταίες πενήντα ημέρες – και που κοντεύουμε να τα
ξεχάσουμε: οι κουμπάροι, οι κολλητοί, η Ψωμιάδα…

Θέματα ανοίγουν και κλείνουν χωρίς να δοθεί η παραμικρή εξήγηση, εις το όνομα
της σιωπηλής πλειοψηφίας: Ο κ. Π. Ψωμιάδης, όταν αντιμετώπισε καταγγελίες για
τις πρακτικές του στη Νομαρχία, δήλωσε ότι τη λύση θα έδινε ο λαός με την ψήφο
του. Κέρδισε τις εκλογές από τον πρώτο γύρο, άρα δεν υπάρχει και λόγος να
δώσει απαντήσεις.

Ο κ. Σ. Τσιτουρίδης είχε διορίσει τον κουμπάρο του κολλητού, ώ κουμπάρε. Έδωσε
καμία απάντηση σε κανέναν; Όλα νομότυπα, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος – κι
ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Κάποιοι κολλητοί έκαναν μία δουλειά και πληρώνονταν για
δύο με αποφάσεις καταχωρημένες στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως – απάντησε
κανείς γι’ αυτούς; Πήρε η Ν.Δ. τη Νομαρχία της Κοζάνης και το ζήτημα
αντιμετωπίστηκε.

Πόσες ερωτήσεις αραχνιάζουν στα συρτάρια της Βουλής; Εκατοντάδες – οι
κυβερνώντες, επικαλούμενοι τη λαϊκή εντολή και όλα τα σχετικά, δεν μπαίνουν
πλέον στον κόπο έστω να συντάξουν μία τυπική απάντηση, έτσι, για τα μάτια του
κόσμου, βρε αδερφέ.

Το σχόλιο που δεν έγινε ποτέ

Ο Πρωθυπουργός δεν ακολούθησε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στην υπόθεση
της Αμαρύνθου. Δεν βρήκε κάποιο σχόλιο κατάλληλο, στη συνεδρίαση της Βουλής με
τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς. Το ξέχασε; Όχι, απλώς είναι συνεπής με
την κυβερνητική πολιτική – αφού το «γενικότερο κλίμα» στην κοινωνία είναι
ξενοφοβικό, τόσο το χειρότερο για το κλίμα.

Η κυβέρνηση καλλιέργησε με συνέπεια τον φοβισμό στην ελληνική κοινωνία – όλοι
εναντίον όλων και ο καθένας για τον εαυτό του – και τώρα κολυμπάει στον βούρκο
σαν το ψάρι στο νερό.