Δρόμοι

Αιχμάλωτοι…

… στο μπαρ. Έτσι ακριβώς νιώθουν πολλοί κάτοικοι μιας αγγλικής πόλης. Και με
το δίκιο τους, αφού ακόμη και ένα ποτηράκι φτάνει για να γίνει γνωστό το όνομά
τους παντού- και φυσικά στις αρχές του τόπου.

Όποιος…

… έχει όρεξη για ένα ποτό στο Γιέοβιλ της νότιας Αγγλίας, θα πρέπει να είναι
προετοιμασμένος να τον αντιμετωπίσουν σαν εγκληματία. Τα παμπ και τα κλαμπ
ζητούν από όλους τους θαμώνες ταυτότητα με φωτογραφία και διεύθυνση κατοικίας.
Καταγράφουν αυτές τις πληροφορίες και τις ανταλλάσσουν με άλλους που
ενδιαφέρονται γι’ αυτές. Παίρνουν ακόμη και δακτυλικά αποτυπώματα από τους
πελάτες τους. Αργά ή γρήγορα, αυτό το μέτρο θα επεκταθεί σε όλη τη Βρετανία,
σχολιάζει ο αρθρογράφος Γκάι Χέρμπερτ. Και από τη Βρετανία, ποιος ξέρει πού
αλλού. Το πρόσχημα είναι ότι, βάσει των αδειών λειτουργίας τους, τα παμπ
«έχουν υποχρέωση να επιτηρούν τη συμπεριφορά των πελατών τους». Η ουσία είναι
ότι στο σύνολο της βρετανικής κοινωνίας επικρατεί σήμερα μια ισχυρή τάση
αστυνόμευσης, πότε με την πάταξη της τρομοκρατίας και πότε με την καταπολέμηση
της εγκληματικότητας. Στο Γιέοβιλ έχει συσταθεί μια επιτροπή που αποκαλείται
«παρατηρητήριο των παμπ». Όποιος συλλαμβάνεται να «ατακτεί», παραπέμπεται στην
επιτροπή, η οποία μπορεί να του απαγορεύσει την είσοδο σε όλα τα παμπ της
πόλης. Η επιτροπή διαθέτει ένα ολοκληρωμένο ηλεκτρονικό σύστημα πληροφοριών
μέσω του οποίου οι μπάρμαν φακελώνουν τους πελάτες τους.

Το σύστημα…

… δεν είναι μονάχα ταπεινωτικό, αλλά είναι και γραφειοκρατικό. Αυτό για τους
επίδοξους γραφειοκράτες σημαίνει μια καλή καριέρα και για τους συνηθισμένους
ανθρώπους που θέλουν να πιουν ένα δύο (και τρία ή παραπάνω) ποτηράκια το τέλος
μιας πανάρχαιας παράδοσης. Ποιος έχει όρεξη να πάει να ξεδώσει κάπου, όταν
ξέρει πως όλοι (και οι αρχές) θα μάθουν αμέσως το όνομά του; Γι’ αυτό ακριβώς
υπάρχουν τα μπαρ, όχι μόνο στη Βρετανία αλλά παντού στον κόσμο (εκτός από τις
περιοχές που ελέγχονται από τους Ταλιμπάν). Τα μπαρ δεν φτιάχτηκαν για να
μπαίνει κανείς σε αυτά με την ταυτότητα στο χέρι, αλλά για να μπορεί να
«βγαίνει» ανώνυμα από τον επίσημο εαυτό του. Το μπαρ είναι ένας χώρος
ανεπίσημων σχέσεων ανάμεσα σε ανθρώπους που θεωρούνται υπεύθυνοι για τον εαυτό
τους. Κάθε βράδυ επιτρέπουν, συγχωρούν και ξεχνούν πράγματα, πετώντας από πάνω
τους κάτι από την καθημερινή υποκρισία. Μέχρι το πρωί. Τα μπαρ δεν
προσφέρονται για την επιβολή επίσημων κοινωνικών προτύπων. Ίσως γι’ αυτό
ακριβώς οι αρχές αισθάνονται την ανάγκη να καταργήσουν την ανωνυμία της
πελατείας τους.

Οι πελάτες…

… στα μπαρ του Γιέοβιλ, θα μουτζουρώνουν στο εξής τα δάχτυλά τους σαν
κρατούμενοι, αφήνοντας τα αποτυπώματά τους στο σύστημα. Θα είναι αυτό ένα
σύστημα που δεν θα επιτρέπει, δεν θα συγχωρεί και δεν θα ξεχνάει τίποτα.
Cheers!