ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Μέχρι τελικής πτώσεως

Αυτά τα πόδια τραπεζιών στα σχολεία και πανεπιστήμια τι έχουν τραβήξει…
Πόσες φορές εξαρθρώθηκαν, έσπασαν κι έγιναν συμβολικά ρόπαλα, να τα κραδαίνουν
τα παιδιά σαν Ηρακλείς, όπλα και σκήπτρα μαζί. Τα έπιπλα που φτιάχτηκαν για να
αντέχουν και να υπομονεύουν, να στηρίζουν τα βιβλία των παιδιών, τα χέρια
τους, το βάρος τους, είναι τα πρώτα θύματα της ανατροπής. Αναποδογυρίζονται
πρώτα και καλύτερα τα θρανία, παραδίνονται στα παιδικά χέρια, λεπτά και
εύθραυστα. Με το πρώτο χτύπημα σπάνε. Για δες, πιο ισχυρά τα είχαν φανταστεί
οι έφηβοι, που επάνω τους περνάνε στιγμές αγωνίας και πίεσης, ώρες που τους
μοιάζουν ατελείωτες, που τους καλούν να προσπαθήσουν, να βρίσκονται σε ένταση,
να χρησιμοποιούν το μυαλό τους… Νόμιζαν ότι θα αντισταθούν τα θρανία, ότι θα
αντισταθεί το σύστημα, σαν τον γονιό που τα αγαπά ό,τι κι αν κάνουν, που
δοκιμάζουν τα όριά του και όρια δεν βρίσκουν. Όμως εκείνα αμέσως παραδόθηκαν,
διαλύθηκαν, θρανία, σχολεία, προαύλια, τετράδια, μαυροπίνακες. Εύκολη ήταν η
νίκη των μαθητών, κέρδισαν τα ξύλα, τα φτηνά νοβοπάν των συρταριών, τα
εύκαμπτα μέταλλα των ραφιών, έκαναν τις κιμωλίες σκόνη. Τίποτα δεν βρήκαν
αντάξιο της νεανικής τους ρώμης. Ή μήπως ήταν όλα πολύ κουρασμένα; Εξαντλημένα
τα έπιπλα και ο εξοπλισμός και το ανθρώπινο δυναμικό και τα κτίρια,
παραδόθηκαν με την πρώτη. Κι όπου η γιορτή τελειώνει, το σχολικό πρόγραμμα
ξαναρχίζει πιο μπαϊλντισμένο και κουρασμένο από πριν. Τα θρανία μένουν κουτσά,
μουντζουρωμένοι οι τοίχοι, βρώμικες οι αίθουσες, πιο απογοητευμένοι οι
καθηγητές. Η τάξη που δεν αγαπήθηκε από την αρχή της χρονιάς, φαίνεται ακόμα
ασχημότερη μετά το πέρασμα της εξέγερσης. Και τώρα είναι ακόμα δυσκολότερο να αγαπηθεί.