Από το 1894 στο 1968 κι από εκεί στο 2006

… και προσπαθώ απ’ το πρωί να το αποφύγω. Όμως θες ο καιρός, θέλεις το φως,
θες οι ρανίδες που κυλούν στα τζάμια μου τα αεροστεγή και τα θερμομονωμένα,
όλο μπροστά μου βγαίνει αυτός ο στίχος, ο παλιός και αποκηρυγμένος.

Κοντεύουνε σαράντα χρόνια γιατί βλέπω στην έκδοση, το «1968» να δίνει απ’ το
παρελθόν στίγμα καθαρό και ευκρινέστατο. Τι ήθελα λοιπόν σ’ αυτήν την ηλικία
να τρέξω να αγοράσω ζεστό ζεστό ακόμα το βιβλίο (ΙΚΑΡΟΣ η έκδοση, επιμέλεια Γ.
Π. Σαββίδη), με του Κ. Π. Καβάφη τα ποιήματα τα «Ανέκδοτα»; Ποιος τον ξέρει
τον εαυτό μου, τον έφηβο τι ήθελε να αποδείξει (;), να ψάξει (;), να γνωρίσει
(;), να πιστοποιήσει (;). Άγνωσται αι βουλαί!

Θυμάμαι από τότε πως στο άγουρο ακόμα μυαλό μου (λες κι έχει τώρα ωριμάσει,
τέλος πάντων, κουβέντα να γίνεται) σχηματίστηκε το ποίημα πεντακάθαρο, παρά τη
θολή «Βροχή» του τίτλου του. Με τα χρόνια δεν ξέρω αν θα ‘χα τόσο καθαρή
ένταση του αισθήματος αυτής της ανακάλυψης, που τότε μου φάνηκε υψίστης
σημασίας κι έπρεπε (το αισθανόμουνα) να τρέξω αμέσως να την καταθέσω στο
μεγάλο «Ταμείο Πνευματικών Παρακαταθηκών και Δανείων» αλλά μικρός και αγνοούσα
διευθύνσεις, πρόσωπα, πράγματα κι αρώματα. Έτσι η ανακάλυψη αυτή (που μ’ έκανε
να αισθάνομαι τόσο περήφανα αλλά και σχεδόν υπερφίαλα μόνος μου) έμεινε στο
συρτάρι αποξηραμένη από τα χρόνια.

Σήμερα λοιπόν, ίσως να νότισε η βροχή τη μνήμη κι ήρθε και φύτρωσε, και
βλάστισε, μπουμπούκιασε, ξανάνθισε το ποίημα με τα πρώτα του χρώματα, έντονα
και ζωηρά, λίγο ακόμα και θα μύριζε το σπίτι όλο απ’ το ακριβό του μύρο.

Είναι για τη «Βροχή» το θέμα του, κι αρχίζει τόσο μετρημένα και πεζά που
απορείς με το απλοϊκό και χιλιοειπωμένο. Ο ρυθμός δε, παρών δυνάστης όλου του
αισθήματος, το κλείνει στις δαγκάνες του, σχεδόν το στραγγαλίζει σαν νάρθηκας
ατσάλινος σε πόδι εφήβου πάσχοντος εκ πολιομυελίτιδος. Ακούστε, ακούστε…

«… öχει λιγνά δυό δένδρα

μικρό <=να περιβόλι'

καί κάμνει âκεÖ τÉς âξοχÉς

μιά παρωδία τό νερό-»

Και παρακάτω:

«Βροχή, πού τά μικρά παιδιά

κυττάζουνε χαρούμενα

μέσ’ àπό κάμαρη ζεστή,

κι’ ¬σο πληθαίνει τό νερό

καί πέφτει πιό μεγάλα

χτυπούν τά χέρια καί πηδοÜν».

Λες αποκλείεται! Ποιος Καβάφης; Εδώ το ποίημα «το χάσαμε» που λένε κι οι
χειρουργοί όταν τους φεύγει διά παντός ο ασθενής.

Κι αμέσως,

«Βροχή, πού àσκούν οî γέροι

Μέ σκυθρωπήν *πομονή,

Μέ βαρεμό κι’ àνία’»…

Όμως αργότερα, σε μια στροφή δεν ξέρω πώς και τι, δεν ξέρω ποια φυγόκεντρος
δύναμη, εν έτει 1984, έσπρωξε τον στίχο στο μη περαιτέρω και παίρνοντας το
τιμόνι στα χέρια του ο ίδιος ο ποιητής, σπάει το μέτρο, διαμελίζει τον ρυθμό
σπάζοντας όλες του τις κλειδώσεις και ξεκλειδώνει το αίσθημα αφήνοντάς το
ελεύθερο να τρέξει με την ταχύτητα του φωτός στο ποιητικό του σύμπαν που μόλις
έχει γεννηθεί.

Ακούστε. Μετά το…

«Βροχή, βροχή -»

πώς ξαφνικά εκτροχιάζεται του ρυθμού και μονολογεί ευθυγραμμισμένος σε ράγες
άλλου σύμπαντος με το:

«… âξακολουθεÖ

πάντα (R)αγδαÖα νά βρέχ/Fη.

Μά τώρα πιά δέν βλέπω.

Θόλωσ’ àπ’ τά πολλά νερά

ΤοÜ παραθύρου τό *αλί…

… Καί μόλις πλέον φαίνεται ï δρόμος

καί μές σέ πάχνη νερουλή

τά σπίτια καί τ’ êμάξια».

Γιατί προσπαθώ απ’ το πρωί να το αποφύγω; Αφού τη βλέπω έξω απ’ το παράθυρό
μου εδώ και ώρες… Εδώ και χρόνια βλέπω

«βροχή, βροχή – âξακολουθεÖ

πάντα (R)αγδαÖα νά βρέχFη».