Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Διαβάζω στην βρετανική «Guardian» ότι οι εποχές της πολυχρωμίας ξεθώριασαν.
Από εδώ και πέρα ο κόσμος μας τείνει να βαφτεί γκρι. Για την ακρίβεια
γκρι-ασημί. Η εφημερίδα γράφει πως κάποτε, πριν από δέκα χρόνια δηλαδή, το
ψυγείο είχε μπλε χρώμα, ο βραστήρας τσαγιού άσπρο, ο υπολογιστής μπεζ, το
αυτοκίνητο κόκκινο. Όλα αυτά πάνε τώρα. Ο τυφώνας του γκρι-ασημί χρώματος
κινδυνεύει να τα παρασύρει όλα στο διάβα του. Το γκρι-ασημί επικρατεί πλέον
στα κινητά, στις τηλεοράσεις, στα πλυντήρια, στους φούρνους μικροκυμάτων. Η
Coca – Cola, έβγαλε τελευταίως την εκδοχή Diet Coke, αποκλειστικά για τα
Χριστούγεννα, και το συγκεκριμένο μπουκάλι είναι και αυτό χρώματος γκρι-ασημί.
Και όμως, είχαμε συνηθίσει να ταυτίζουμε τα Χριστούγεννα με το κόκκινο και το
χρυσό (άντε και το λευκό για τους κλασικούς). Τώρα, τη θέση τους, φαίνεται να
καταλαμβάνει πλέον το γκρι.

Το γκρι-ασημί δεν επικρατεί μόνο στα σπίτια αλλά και στους δρόμους. Πριν από
τρία χρόνια η αστυνομία του Λονδίνου κυκλοφόρησε το πρώτο περιπολικό χρώματος
γκρι. Όπως είπε ο εκπρόσωπος της αστυνομίας, τα άσπρα περιπολικά δεν συμφέρουν
πια. Τα γκρι μεταχειρισμένα περιπολικά μπορείς να τα μεταπουλήσεις ακριβότερα,
γιατί όλος ο κόσμος προτιμά αυτό το χρώμα. Οι πωλήσεις των αυτοκινήτων σε όλη
την Ευρώπη επιβεβαιώνουν την τάση. Πρώτο έρχεται στις πωλήσεις το γκρι-ασημί
και ακολουθεί, με διαφορά, το μπλε χρώμα.

Γιατί λοιπόν οι βιομηχανίες και οι καταναλωτές δείχνουν τέτοια αδυναμία για το
γκρι; Επειδή, λένε οι ειδικοί, είναι το χρώμα που εκφράζει το μοντέρνο, το
ψηφιακό, το γρήγορο, το ευέλικτο, το λεπτό, το εφήμερο. Λένε ακόμα ότι το γκρι
είναι το χρώμα του παρόντος: όταν το παρόν «καταδιώκεται» από τις έγνοιες για
το άγνωστο μέλλον. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχει μια αντιστοιχία ανάμεσα στο
επικρατέστερο χρώμα της εποχής μας, του γκρι, και του μολυσμένου αέρα που
αναπνέουμε. Το γκρι ταιριάζει επίσης με την κακή μας διάθεση και με τον φόβο
μας μπροστά στο μέλλον. Και, ίσως, το ασημί τού προσθέτει απλώς λίγη λάμψη,
προσπαθώντας να κρύψει τα άγχη μας κάτω από το χαλί.

Ίσως πάλι η μόδα του γκρι σε κάποια χρόνια να περάσει. Ίσως το μπλε ξαναγίνει
επικρατέστερο. Ίσως το κόκκινο. Το άσπρο, ίσως. Ποιος ξέρει; Και ας μη
ξεχάσουμε, βέβαια, ότι το γκρι-ασημί είναι το επικρατέστερο χρώμα όσων μπορούν
να επιλέγουν, να καταναλώνουν, να ακολουθούν την μόδα. Το επικρατέστερο χρώμα
αυτών που δεν μπορούν να επιλέγουν, να καταναλώνουν, να ακολουθούν την μόδα,
ποιο να είναι άραγε; Τα σαπιοκάραβα με τα οποία ταξιδεύουν οι λαθρομετανάστες
συνήθως είναι μαύρα: για να μην τους «τσακώσει» το μάτι της ακτοφυλακής. Οι
άστεγοι συνήθως φοράνε μουντά χρώματα. Οι ζητιάνοι προτιμούν το καφέ ή το
άσπρο. Το κοράνι, στο όνομα του οποίου, λιθοβολούνται και θάβονται ζωντανές οι
«αμαρτωλές γυναίκες» έχει πράσινο χρώμα. Πράσινο είναι και το δολάριο, εξ
αιτίας του οποίου το μαύρο ονομάζεται άσπρο και το άσπρο μαύρο. Το πετρέλαιο
είναι μαύρο. Το αίμα του κάθε ανθρώπου είναι κόκκινο, ανεξαρτήτως από την
καταγωγή του. Όπως και ο έρωτας. Η ανθρώπινη ανοησία μπορεί να είναι κόκκινη,
λευκή, μαύρη ή κίτρινη. Και η ελευθερία τι χρώμα έχει άραγε; Ίσως, η
ελευθερία, να είναι το κόκκινο χαλί, κάτω από τα πόδια μιας μοίρας χρώματος
γκρι βαθύ;

LINK:

* www.gkapllani.com