ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Αγέρωχα νιάτα (βεβαίως, βεβαίως)

Τι θα μπορούσε να γίνεται αντί για παρέλαση την 28η Οκτωβρίου, για να
αδειάζουν οι δρόμοι και να κυκλοφορούν παιδιά και γονείς και μπάντες και να
χαζεύουμε σαν κυρίαρχοι της ασφάλτου με τη λιακάδα; Κάτι λιγότερο
μιλιταριτιστικό, λιγότερο αφύσικο από το να βλέπεις τα πιτσιρίκια να κουνάνε
γκροτέσκα τα χέρια τους σαν ταλαιπωρημένοι φαντάροι, αλλά που θα κρατούσε αυτά
τα ωραία τακούνια των κοριτσιών που επιδεικνύουν ικανότητες ευστάθειας στην
άσφαλτο; Κάτι που θα τους έδινε την ευκαιρία να χαμογελάνε λίγο, να μπορούν να
χαιρετάνε τους γονείς που τα καμαρώνουν από το πεζοδρόμιο, χωρίς να τα
καταθλίβει η στρατιωτική πειθαρχία; Γιατί το να βλέπεις τα παιδιά με την
ταμπέλα και τη στολή του σχολείου σε μια γιορτή που θυμίζει τον πόλεμο
εναντίον του φασισμού, είναι συγκινητικό και αρκετά ταιριαστό. Και θα μπορούσε
να έχει εξελιχθεί σε εκδήλωση κατά του ρατσισμού, έτσι όπως ενώνονται πια στα
σχολεία μας παιδιά όλων των εθνοτήτων και χρωμάτων, στην ουτοπική ισότητα για
την οποία αγωνίζεται καθημερινά η εκπαίδευση. Αφήσαμε δυστυχώς τους εθνικιστές
να καπελώσουν τις παρελάσεις, αλλά τους διευκόλυνε και το όλο στυλ, το
στρατιωτικό. Θα μπορούσε κάθε σχολείο να παρουσιάζει χορευτικά βήματα, ένα
σκετς, ορχηστρούλες που να μην παίζουν μόνο εμβατήρια. Μπορεί όμως να έχει
τόσο ριζώσει ο μιλιταρισμός στην αντίληψη της γιορτής αυτής, κάπως σαν
ανομολόγητη συνέχεια των μεταξικών φαλάγγων να την έχουμε δεχθεί να είναι, που
να μην υπάρχει ελπίδα αλλαγής (ή μεταρρύθμισης, για να το πούμε μοντέρνα).
Φέτος που θα γίνονταν τα πρωτότυπα, το μόνο που έγινε ήταν μια ομάδα ενηλίκων
στο τέλος, καθηγητές προφανώς, με πανό που έγραφε «έξω τα μονοπώλια από τα
σχολεία». Δεν κατάλαβα ούτε τι εννοούσε. Να μη βάζουν κόκα κόλες στα κυλικεία;