Ελπίδες στην ομίχλη

Όταν τα θηλυκά γοριλλάκια Μασάμπι και Κότο αιχμαλωτίσθηκαν από τους
κυνηγούς, πριν από 11 χρόνια, λίγοι θα πίστευαν πως θα μπορούσαν κάποτε να
επιστρέψουν στην άγρια φύση.

Γεννητούρια. Η Μασάμπι είχε αιχμαλωτισθεί μικρή από λαθροκυνηγούς. Τώρα πλέον επέστρεψε στη φύση και απέκτησε το δικό της μικρό

Με τα οικοσυστήματά τους κατεστραμμένα από την αποδάσωση, τις ένοπλες
συγκρούσεις, τα ορυχεία και το εμπόριο ζώων, οι μεγάλοι πίθηκοι του κόσμου
υφίστανται διαρκή επίθεση εξαιτίας της οποίας ο συνολικός πληθυσμός τους έχει
μειωθεί – από εκατομμύρια που αριθμούσαν κάποτε, σε μόλις 350.000. Αλλά η
Μασάμπι και η Κότο, που είναι σήμερα 13 και 11 χρόνων αντίστοιχα, αποδεικνύουν
πως, τουλάχιστον σε ένα τόπο, η πορεία προς την εξάλειψή τους αντιστρέφεται.

Τη Δευτέρα ανακοινώθηκε πως οι δύο θηλυκοί γορίλλες όχι μόνον επέστρεψαν
επιτυχώς στην άγρια φύση, αλλά απέκτησαν και απογόνους – κάτι που είχε συμβεί
σε μόνον άλλη μία περίπτωση ώς τώρα. Οι δύο μητέρες γέννησαν με διαφορά
περίπου 10 ημερών στο καταφύγιο Λεφίνι της Δημοκρατίας του Κονγκό, όπου το
φυσικό τους οικοσύστημα αποκαταστάθηκε προσεκτικά στο πλαίσιο ενός
πρωτοποριακού προγράμματος του βρετανικού Ιδρύματος Τζον Άσπιναλ. Οι δύο
ορφανοί γορίλλες – τους απελευθέρωσαν – από λαθροκυνηγούς προτού πωληθούν σε
ξένους συλλέκτες, ανήκουν σε μια ομάδα 45 πιθήκων που επέστρεψαν – στο πλαίσιο
του εν λόγω προγράμματος – σε προστατευμένα καταφύγια άγριων ζώων στο Κονγκό
και την Γκαμπόν. «Αυτό έχει τεράστια συμβολική σημασία», λέει ο Έιμος
Κούραϊτζ, ο διευθυντής του προγράμματος. «Τα δύο ορφανά επέστρεψαν σε μια
περιοχή όπου στη δεκαετία του 1950 υπήρχε σημαντικός αριθμός από γορίλλες. Ο
πληθυσμός αυτός κυνηγήθηκε μέχρις εξοντώσεως. Τώρα έχουμε δύο μητέρες που ήταν
ορφανές και κατάφεραν να αναπαραχθούν στην περιοχή στην οποία κατοικούσαν
κάποτε. Δεν είναι μεγάλος αριθμός, όμως περνάνε ένα πολύ σημαντικό μήνυμα, ότι
οι μεγάλοι πίθηκοι επιστρέφουν σε περιοχές που ήταν κάποτε δικές τους».

Ειδικοί προειδοποιούν πως, αν δεν αναληφθεί επειγόντως δράση, ποσοστό 90% των
περιοχών στις οποίες κατοικούν γορίλλες θα επηρεαστεί αρνητικά μέσα στα
επόμενα 25 χρόνια από τις αναπτυξιακές επιδρομές του ανθρώπου. Υπολογίζεται
πως μόλις 5.000 γορίλλες έχουν απομείνει στη Δημοκρατία του Κονγκό και στη
γειτονική της, Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Το ίδρυμα

Το αργό ταξίδι της Μασάμπι και της Κότο, από τα κλουβιά των κυνηγών πίσω στο
Λεφίνι, άρχισε όταν οι Αρχές του Κονγκό τις εντόπισαν σ’ ένα λιμάνι να
περιμένουν να φορτωθούν σε πλοίο για να σταλούν σε ιδιώτες στο εξωτερικό.

Παραδόθηκαν στο Ίδρυμα Τζον Άσπιναλ, το οποίο πήρε το όνομά του από τον
πλεϊμπόι της δεκαετίας του 1960 που μετατράπηκε σε εκκεντρικό οικολόγο και
προστάτη των άγριων ζώων. Η Μασάμπι και η Κότο, τις οποίες φρόντισε επί οκτώ
χρόνια το ίδρυμα, έχουν τώρα ενταχθεί σε μια ομάδα από τέσσερις αρσενικούς και
πέντε θηλυκούς γορίλλες που ζουν στη ζούγκλα του καταφυγίου Λεφίνι, βορείως
της Μπραζαβίλ, της πρωτεύουσας του Κονγκό.

Η επιτυχία του προγράμματος, λέει ο Κούραϊτζ, θα εξαρτηθεί από το κατά πόσον
οι απόγονοι γοριλλών όπως η Μασάμπι και η Κότο θα μάθουν να είναι πιο
επιφυλακτικοί με τους ανθρώπους: «Προς το παρόν, οι γορίλλες είναι πολύ
συνηθισμένοι σε μας και αδιαφορούν για την παρουσία μας. Θέλουμε η επόμενη
γενιά, όπως τα μωρά που γεννήθηκαν, να είναι πιο απόμακρη. Είναι ανάγκη να
ξαναμάθουν να φοβούνται τους ανθρώπους».

LINK: * www.totallywild.net/