ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Παγκοσμιοποιημένη Αθήνα

Αυτό το μαρμάρινο κεφάλι με τη γαμψή μύτη είναι ο Αριστοτέλης. Σαν παλιό
γνώριμο θα τον είδαν οι αρχαιολόγοι που τον ανακάλυψαν σκάβοντας για το
Μουσείο Ακρόπολης, όπως τον είδαμε κι εμείς στο χτεσινό ρεπορτάζ της
Παρασκευής Κατημερτζή. Χαρά, να βλέπεις κάποιον πασίγνωστο, να τον
αναγνωρίζεις καθώς το ξεβαμμένο μάρμαρο αναδύεται από τη σκόνη και το χώμα. Κι
εκείνοι που βρίσκουν την Ίσιδα πάλι στα γύρω οικόπεδα, πώς να νιώθουν; Αυτή η
μικρή μετανάστρια θεά τι γύρευε στα μέρη μας τον καιρό των Ρωμαίων; Το ξεχνάμε
ότι η Αθήνα υπήρξε τότε μια κάπως επαρχιακή, κάπως ξεχασμένη πόλη της
αυτοκρατορίας, αλλά κουλτουριάρα φυσικά, με πολλές φιλοσοφικές σχολές, κάτι
σαν το Χάρβαρντ, αλλά πιο μακριά από τη Νέα Υόρκη. Τους αιώνες που οι
στρατιώτες λάτρευαν τον Μίθρα και τα κορίτσια την Εφέσια Άρτεμη, οι θεοί από
όλον τον κόσμο συναντιόνταν και συνυπήρχαν στης Πλάκας τις ανηφοριές. Στο
οικόπεδο με το κεφάλι του Αριστοτέλη βρέθηκε και η Ίσιδα, η Άρτεμη της Εφέσου,
εξέλιξη της Αστάρτης, και ο Δίας Ηλιοπολίτης πάνω σε κροκόδειλο, ανακοινώθηκε
προχτές σε συνέδριο. Λεπτομέρεια που δεν θα της δώσουμε πολλή σημασία, ακόμα
κι όταν θα διαβάζουμε στον Άρειο Πάγο την αναμνηστική πλάκα για την ομιλία του
Αποστόλου Παύλου. Έναν ακόμα θεό έφερνε κι αυτός στα μπαγκάζια του εξ
Ανατολής, αλλά όπως κατάφερε να κυριαρχήσει και να σβήσει τους άλλους, δύσκολα
φαντάζεται κανείς στο τοπίο της αρχαίας Αγοράς, το μόνο κομμάτι Αττικής
βλάστησης που έχει απομείνει, εκείνη την ήρεμη συμβίωση τόσων θεών και
θεαινών, ημιθέων και ηρώων, δαιμόνων και προγόνων. Πώς τα κατάφερναν, αλήθεια,
τέτοιο πλήθος σε τόσο λίγο πληθυσμό; Να μας ψιθύριζαν κι εμάς το μυστικό από
κάπου, να το μαθαίναμε, τώρα που το έχουμε ανάγκη…