ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εκλογές στο χωριό

Και τώρα; Τι; Με πιάνει θλίψη για όλα εκείνα τα απομακρυσμένα χωριουδάκια που
έσφυζαν από ζωή τα δύο τελευταία Σαββατοκύριακα. Οι νοικοκυρές άνοιξαν…
φύλλο, αφού πρωτίστως είχαν μαζέψει λάπατα για να υποδεχτούν τα παιδιά και τα
εγγόνια τους με ένα ζεστό κομμάτι χωριάτικης πίτας.

Τα καφενεία γέμισαν από… αστούς, που κάθε άλλο παρά έχουν λησμονήσει τον
τόπο καταγωγής τους. Με αστείρευτη λαχτάρα ζητούσαν να γευτούν τσίπουρο
εγχώριας παραγωγής, να φάνε ντομάτα – που έχει τη γεύση ντομάτας – να
χορτάσουν με φρέσκο κρέας… τσικνισμένο στα κάρβουνα.

Τα «σκαμμένα» πρόσωπα του Νίκου και της Ρίνας χαμογελούσαν συνεχώς, βλέποντας
τη γειτονιά της Παναγίας και πάλι γεμάτη. Ανυπομονούσαν να ακούσουν το
αυτοκίνητο του γιου τους να ανεβαίνει την ανηφόρα. Να τον γεμίσουν «μάτια» –
όπως λένε εκεί τα φιλιά.

Η καθημερινότητα είχε πλέον νόημα. Μάλιστα, ο μπαρμπα-Βασίλης έκανε την
υπέρβασή του: το Σάββατο τα πρόβατα έμειναν στο μαντρί, αντί να βοσκήσουν.
Ήθελε να ευχαριστηθεί την παρέα του, να παίξει λίγο χαρτάκι με τους φίλους
του, να καλαμπουρίσει για τα εκλογικά. Δεν έχει άλλωστε αυτό το δικαίωμα;

Με το που σουρούπωνε, σχεδόν όλοι σύσσωμοι κατηφόριζαν προς την πλατεία.
Σύντομα, οι πολιτικές συζητήσεις μονοπωλούσαν τις νυχτερινές ώρες. Η μία
κουβέντα έφερνε την άλλη, τα θέματα όλα έμπαιναν στο τραπέζι, το αλκοόλ
αναζωπύρωνε ακόμη περισσότερο τα πάθη και η βραδιά έπαιρνε φωτιά!

Οι δήμαρχοι και οι νομάρχες εκλέχτηκαν αισίως και εκείνα τα χωριουδάκια…
ερήμωσαν και πάλι. Οι υποσχέσεις τους όμως ακόμη ηχούν στα αυτιά μου: «Νέες
θέσεις εργασίας για να μένουν οι νέοι στον τόπο μας!», άκουσα ξανά και ξανά να
βροντοφωνάζουν, ξεσηκώνοντας τα πλήθη. Δεν τους χειροκρότησα ούτε μία φορά.
Μήπως παραείμαι δύσπιστη;